บทที่ 8 ขึ้นรถของคุณชายใหญ่แห่งวงสังคมเมืองหลวง ผู้เป็นเพื่อนสนิทของแฟนเก่า (8)
เจียงซินเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ได้รับสายจากเบอร์แปลก
“เจียงซิน เธอขาดผู้ชายขนาดนั้นเลยหรือไง? เลิกกับฉันปุ๊บก็หาคนใหม่ได้ทันที? ดูสารรูปจน ๆ ของอีกฝ่ายเสียก่อนเถอะ เธอยังกินลงอีกหรือ?”
เสียงตะโกนด้วยความเดือดดาลของเจียงหย่วนหวนดังจนหูเธอเจ็บ
เธอสูดหายใจลึก น้ำเสียงสั่นเครือ “เจียงหย่วนหวน เรื่องงานพิเศษกับฝึกงานของฉัน เป็นฝีมือคุณใช่ไหม?”
เจียงหย่วนหวนชะงัก คล้ายจะรู้สึกผิดอยู่บ้าง “เธอเป็นคนยั่วโมโหฉันก่อน!”
“เพราะอย่างนั้นคุณถึงมีสิทธิ์ลบล้างความพยายามของฉันตามใจชอบหรือไง?”
“เจียงซิน แค่ขอโทษฉัน แล้วกลับมาอยู่ข้างฉันดี ๆ ฉันก็จะไม่ถือสาอีก เธออยากได้อะไรบอกมา ฉันให้ได้หมดไม่ใช่หรือไง?”
เจียงหย่วนหวนพูดกับเธอราวกับกำลังให้ทาน “เลิกทำตัวสูงส่งได้แล้ว อีกอย่าง คนในวงการของเราก็เล่นละครตบตากันทั้งนั้น เธอต้องชินไว้ เข้าใจอะไรให้มากหน่อย อย่ามาเอะอะอีก!”
เจียงซินหลับตาลงชั่วครู่ น้ำเสียงแฝงความปวดร้าว “เจียงหย่วนหวน ฉันเสียใจแล้ว”
“ถ้าอย่างนั้นเธอ...”
“ตั้งแต่แรกฉันก็ไม่ควรรู้จักคุณ ไม่ควรเข้าไปพัวพันกับคุณเลย”
“เจียงซิน!”
เจียงซินวางสาย แล้วก็บล็อกเบอร์ของเขาอีกเบอร์หนึ่ง
เจียงซินขยะแขยงผู้ชายเฮงซวยจนกินอะไรไม่ลง จึงหยิบหนังสือกับคอมพิวเตอร์ไปห้องสมุด อยู่ที่นั่นจนถึงเวลาปิดตอนกลางคืน
เซวี่ยเยว่เหยา: เจียงซิน ไปดูเว็บบอร์ดสิ เธอคิดว่าพวกคนธรรมดาพวกนั้นจะลงโทษฉันได้หรือ? น่าขำ คนจนก็เป็นได้แค่คนจน ยังจะฝันถึงความยุติธรรมอีก! จำไว้ ทำให้ฉันไม่พอใจแล้วเธอจะต้องเสียใจ!