ลืมตาก็ถูกขาย? ขนทรัพย์สินหนีภัยแล้งเพียงลำพัง

ตอนที่ 30 ลืมตาขึ้นมาก็ถูกขาย? ขนทรัพย์สินหนีภัยแล้งไปคนเดียว

7 นาที· 1.5K คำ

เมื่ออากาศเริ่มอุ่นขึ้น ปลาที่แช่แข็งไว้ในมิติก็ควรจัดการได้แล้ว

ตลอดฤดูหนาวที่ผ่านมา นางไปทุบผิวน้ำแข็งริมทะเลสาบเพื่อตกปลาอยู่วันเว้นวัน

ทะเลสาบกว้างใหญ่ ปลาก็มีมาก อีกทั้งที่นี่ยังอยู่ลึกเข้าไปในหุบเขา ผู้คนแทบไม่ย่างกรายมา จึงไม่มีใครมาจับปลา พวกมันเลยขยายพันธุ์ได้เป็นอย่างดี พอสิ้นฤดูหนาว นางก็สะสมปลาแช่แข็งไว้ได้ถึง 16 กระสอบเต็ม ๆ

กระสอบละ 50 ชั่ง ทั้ง 16 กระสอบจึงหนักถึง 800 ชั่ง ปลาหนัก 800 ชั่งกองอยู่ในบ้านภายในมิติ เรียงชิดผนังเป็น 3 แถว

แม้จะไม่มีเงินซื้อเนื้อ แต่มีปลา 800 ชั่งนี้ นางก็ไม่ต้องกังวลเรื่องโปรตีนแล้ว อีกทั้งเมื่อเทียบกับเนื้อหมู เนื้อปลายังเป็นแหล่งโปรตีนชั้นดีอีกด้วย

ลองคำนวณดูแล้ว นางตั้งใจจะนำปลาทั้ง 800 ชั่งมาทำปลาเค็มตากแห้งสักหนึ่งในสาม หรือจะเรียกว่าปลาตากแห้งก็ได้ รสชาติของปลาเค็มตากแห้งนั้นมีเอกลักษณ์ไม่เหมือนใคร

ส่วนปลาที่เหลืออีกสองในสาม นางตั้งใจจะนำมาทำอาหารกินสด ๆ แล้วเก็บอาหารที่ทำเสร็จไว้ในมิติ

นางต้องคิดให้ดีว่าจะทำปลาพวกนี้อย่างไร และทำเป็นอาหารแบบไหนถึงจะดี น่าเสียดายที่วัตถุดิบของนางมีจำกัด ฝีมือทำอาหารก็มีจำกัด เกรงว่าคงทำให้อร่อยมากไม่ได้

แต่นางก็พอใจมากแล้ว ใครกันจะได้กินปลาในระหว่างหนีภัย? ชาติก่อน คนที่ไม่มีเสบียงยังต้องแทะรากผักป่ากันเลย แค่มีแป้งแผ่นสักชิ้นให้กินก็ดีใจมากแล้ว

วิธีทำปลาเค็มนั้นง่ายมาก พูดง่าย ๆ ก็คือทำความสะอาดปลาให้เรียบร้อย ทาเกลือลงไป พอหมักจนเข้าเนื้อแล้วก็นำไปตากแห้ง

พอดีช่วงนี้แดดดี ท้องฟ้าแจ่มใสทุกวัน เหมาะจะตากปลาเป็นที่สุด

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป