ยิ่งเดินเข้าไปลึกเท่าไร ทางก็ยิ่งรกทึบขึ้นเรื่อย ๆ แสงจันทร์ถูกยอดไม้ซ้อนทับกันบดบังไปเกือบหมด นาน ๆ ครั้งจึงจะมีแสงสีเงินสองสามสายลอดผ่านช่องกิ่งไม้ลงมากระจายอยู่บนพื้น
โจวเอ้อร์หยยาเดินกระย่องกระแย่งไปข้างหน้าอย่างยากลำบาก
ทางเปลี่ยนจากดินปนกรวดเป็นดินร่วนที่เกิดจากซากพืชผุพัง ครั้นยอดไม้บดบังท้องฟ้าจนมิดชิด ใต้เท้าเหลือเพียงความมืดมิด นางก็หยุดลง
นางเดินทางกลางคืนต่อไปไม่ได้แล้ว!
ที่นี่อยู่ห่างจากหมู่บ้านตระกูลโจวมากแล้ว อีกอย่าง ผ่านมานานขนาดนี้ นางก็ไม่รู้สึกว่ามีใครตามมา
การเดินทางยามดึกอันตรายมาก นางไม่รู้ว่ามีอะไรในป่ารอเล่นงานอยู่บ้าง ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่กับดักที่พรานทิ้งไว้ก็ทำให้นางลำบากได้แล้ว
หมู่บ้านตระกูลโจวตั้งอยู่เชิงเขาซีซาน ภูเขาในแถบนั้นสูงชันสลับซับซ้อน ภูมิประเทศอันตราย มีป่าลึกอยู่มากมาย
ปกติชาวบ้านไม่กล้าเข้าไปล่าสัตว์ไกลถึงเพียงนี้ ได้แค่เดินวนอยู่รอบนอกของป่าลึกเท่านั้น
แต่โจวเอ้อร์หยาไม่เหมือนคนอื่น นางจำเป็นต้องเข้าไปในป่าลึก ต่อให้ไม่เข้าไปลึกมาก อย่างน้อยก็ต้องเข้าไปให้ถึงเขตป่าลึก
หากวนเวียนอยู่แค่รอบนอก ไม่แน่ว่าอาจเจอคนในหมู่บ้านที่ออกมาล่าสัตว์ก็ได้
ฤดูหนาวนั้นหนาวเหน็บ ทุกครัวเรือนในหมู่บ้านแทบต้องฝากท้องไว้กับโจ๊กผักป่า กินไปก็จืดชืดไม่น้อย ยิ่งบางบ้านถึงขั้นแทบไม่มีแม้แต่โจ๊กผักป่ากิน
ดังคำกล่าวที่ว่าอาศัยภูเขาก็กินของจากภูเขา หลายคนจึงหมายตาสัตว์ป่าในเขาเอาไว้