ลืมตาก็ถูกขาย? ขนทรัพย์สินหนีภัยแล้งเพียงลำพัง

ตอนที่ 26 บดข้าวสาลี

6 นาที· 1.3K คำ

เอ้อร์เหยาไปถึงถ้ำบนเขาตอนฟ้ามืดแล้ว ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปนานแล้ว

ภายในถ้ำมืดตึ๊ดตื๋อ มองแล้วชวนให้หวาดกลัวอยู่บ้าง ยังดีที่ตรงปากถ้ำพอมองเห็น มีแสงสว่างอยู่เล็กน้อย ไม่ถึงกับต้องคลำทางในความมืด

ลมหนาวพัดผ่าน พาความเย็นยะเยือกมาด้วย ร่างทั้งร่างหดคอและงอตัวลง แม้แต่ในถ้ำก็ยังไม่อุ่นสักเท่าไร ผนังหินกักเก็บไอหนาวไว้ในยามค่ำคืน เย็นราวกับห้องน้ำแข็ง

ต้องก่อไฟแล้ว!

ถึงจะมีอาหารร้อน ๆ กินเพราะมีมิติอยู่ แต่ก็ยังต้านความหนาวเช่นนี้ไม่ไหว ต้องก่อไฟให้ความอบอุ่น

คิดได้ดังนั้น เอ้อร์เหยาจึงหยิบเหล็กจุดไฟ ฟืนกิ่งเล็ก และฟืนท่อนใหญ่ออกจากมิติทีละอย่าง เตรียมก่อไฟ เรื่องพวกนี้เธอทำจนชำนาญแล้ว

......

ไม่นานไฟก็ลุกโชน ความอบอุ่นแผ่จากกองไฟออกไปรอบด้าน สัมผัสใบหน้า มือ และหัวเข่าของเธอ กระดูกและกล้ามเนื้อที่แข็งทื่อเพราะความหนาวจึงค่อย ๆ กลับมามีชีวิตชีวา

เธอนั่งลงข้างกองไฟ เหยียดขาทั้งสองข้างไปข้างหน้า ห่างจากกองไฟราวหนึ่งช่วงแขน แล้วค่อย ๆ ผิงไฟอยู่เช่นนั้น

ยังดีที่เธอซื้อรองเท้าบูตหนังวัวไว้ ตอนกลับมาไม่ได้ใส่รองเท้าผ้าบาง ๆ เหมือนก่อน แต่สวมรองเท้าบูตกลับมาแทน จึงอุ่นขึ้นมาก ไม่ถึงกับเท้าโดนความเย็นกัด

เมื่อรู้สึกว่าร่างกายอุ่นขึ้นทั่วแล้ว เอ้อร์เหยาจึงเริ่มกินมื้อเย็น

มื้อเย็นของเธอเรียบง่ายมาก ยังคงเป็นแผ่นแป้งทอดต้นหอม 2 แผ่น เธอทำแผ่นแป้งไว้มากมายแล้วเก็บไว้ในมิติ ถ้าไม่อยากเปลี่ยนรสชาติ ก็ไม่ต้องทำอาหารกินได้อีกหลายวัน

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป