เอ้อร์เหยาไปถึงถ้ำบนเขาตอนฟ้ามืดแล้ว ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปนานแล้ว
ภายในถ้ำมืดตึ๊ดตื๋อ มองแล้วชวนให้หวาดกลัวอยู่บ้าง ยังดีที่ตรงปากถ้ำพอมองเห็น มีแสงสว่างอยู่เล็กน้อย ไม่ถึงกับต้องคลำทางในความมืด
ลมหนาวพัดผ่าน พาความเย็นยะเยือกมาด้วย ร่างทั้งร่างหดคอและงอตัวลง แม้แต่ในถ้ำก็ยังไม่อุ่นสักเท่าไร ผนังหินกักเก็บไอหนาวไว้ในยามค่ำคืน เย็นราวกับห้องน้ำแข็ง
ต้องก่อไฟแล้ว!
ถึงจะมีอาหารร้อน ๆ กินเพราะมีมิติอยู่ แต่ก็ยังต้านความหนาวเช่นนี้ไม่ไหว ต้องก่อไฟให้ความอบอุ่น
คิดได้ดังนั้น เอ้อร์เหยาจึงหยิบเหล็กจุดไฟ ฟืนกิ่งเล็ก และฟืนท่อนใหญ่ออกจากมิติทีละอย่าง เตรียมก่อไฟ เรื่องพวกนี้เธอทำจนชำนาญแล้ว
......
ไม่นานไฟก็ลุกโชน ความอบอุ่นแผ่จากกองไฟออกไปรอบด้าน สัมผัสใบหน้า มือ และหัวเข่าของเธอ กระดูกและกล้ามเนื้อที่แข็งทื่อเพราะความหนาวจึงค่อย ๆ กลับมามีชีวิตชีวา
เธอนั่งลงข้างกองไฟ เหยียดขาทั้งสองข้างไปข้างหน้า ห่างจากกองไฟราวหนึ่งช่วงแขน แล้วค่อย ๆ ผิงไฟอยู่เช่นนั้น
ยังดีที่เธอซื้อรองเท้าบูตหนังวัวไว้ ตอนกลับมาไม่ได้ใส่รองเท้าผ้าบาง ๆ เหมือนก่อน แต่สวมรองเท้าบูตกลับมาแทน จึงอุ่นขึ้นมาก ไม่ถึงกับเท้าโดนความเย็นกัด
เมื่อรู้สึกว่าร่างกายอุ่นขึ้นทั่วแล้ว เอ้อร์เหยาจึงเริ่มกินมื้อเย็น
มื้อเย็นของเธอเรียบง่ายมาก ยังคงเป็นแผ่นแป้งทอดต้นหอม 2 แผ่น เธอทำแผ่นแป้งไว้มากมายแล้วเก็บไว้ในมิติ ถ้าไม่อยากเปลี่ยนรสชาติ ก็ไม่ต้องทำอาหารกินได้อีกหลายวัน