ลืมตาก็ถูกขาย? ขนทรัพย์สินหนีภัยแล้งเพียงลำพัง

ตอนที่ 12 ตรวจนับเสบียง

7 นาที· 1.6K คำ

รุ่งเช้าวันถัดมา เมื่อแสงแดดแรกส่องลอดรอยแยกของหินเข้ามาในถ้ำ เอ้อร์เหยาก็ตื่นขึ้น หลังจากนอนหลับเต็มอิ่มตลอดคืนก็รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า จึงลุกขึ้นทันที

ก่อนอื่นนางเก็บก้อนหินใหญ่สามก้อนที่ขวางปากถ้ำเข้าไปไว้ในมิติ จากนั้นจึงเริ่มเตรียมอาหารเช้า

ตอนนี้นางยังอายุน้อย กำลังอยู่ในวัยเติบโต จึงหิวจนท้องร้องตั้งนานแล้ว อีกทั้งยังไม่คิดจะปล่อยให้ตัวเองอดอยาก

โลกนี้ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตอยู่ได้อีกนานแค่ไหน ในเมื่อยังมีเสบียงอยู่ ก็ไม่จำเป็นต้องประหยัดจนเกินไป นางตั้งใจว่าจะเปลี่ยนมากินวันละสามมื้อ

อีกอย่าง กินอิ่มแล้วถึงจะมีแรงต่อกรกับความหนาวและศัตรู สุขภาพร่างกายสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด

คิดได้ดังนั้น เอ้อร์เหยาก็ย่อตัวลงข้างเตาหิน เริ่มก่อไฟทำอาหาร

งานพวกนี้นางทำจนชินแล้ว ไม่ได้ยุ่งยากอะไร ไม่นานก็จุดไฟติด ควันจากการหุงหาอาหารลอยขึ้นตรงปากถ้ำ เติมกลิ่นอายของชีวิตให้ผืนป่าไร้ผู้คน

ยามเช้าของฤดูหนาวหนาวเหน็บเป็นพิเศษ หากดื่มน้ำเย็นก็ท้องเสียง่าย เอ้อร์เหยาจึงคิดจะต้มน้ำไว้ในหม้อดินสักหม้อ จะได้ค่อย ๆ ดื่ม

ในโอ่งยังมีน้ำเหลืออีกไม่น้อย ต่อไปนางจะต้มทั้งหมดแล้วเก็บไว้ จะได้หยิบใช้สะดวก น่าเสียดายที่ตอนนี้ยังไม่มีภาชนะสำหรับใส่น้ำโดยเฉพาะ เรื่องนี้ค่อยว่ากันทีหลัง

ระหว่างรอน้ำเดือด นางเริ่มตรวจนับเสบียงในตู้กับข้าว ตู้นี้ท่านย่าโจวใส่กุญแจไว้ ปกติพวกนางไม่มีสิทธิ์เปิดดู ตอนนี้ในที่สุดก็ได้เห็นเสียที

ในตู้มีไข่ไก่อยู่หนึ่งกระบุง เป็นไข่จากแม่ไก่ที่บ้าน เมื่อคืนเอ้อร์เหยาหยิบออกมากินสองฟอง ตอนนี้นับดูแล้วเหลือยี่สิบเก้าฟอง

ต่อมาเป็นมันหมูหนึ่งไห ไหมีขนาดไม่ใหญ่ แค่พอ ๆ กับชามใบใหญ่ ตอนนี้มันหมูข้างในเหลืออยู่ครึ่งหนึ่ง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป