ช่วงนี้ในอำเภอไม่สงบ นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา สถานการณ์ก็ยิ่งตึงเครียดขึ้นทุกที พวกเจ้าหน้าที่ออกเก็บเสบียงภาษีตามบ้าน ถนนหนทางเต็มไปด้วยคนถูกจับกุม ภายในเมืองมีแต่บรรยากาศหม่นหมองทุกข์ระทม
ระหว่างเดินอยู่บนถนน ก็อาจพบเจ้าหน้าที่ถือแส้กับไม้บรรทัดเหล็กได้ตลอด จากนั้นประตูบ้านใครสักคนก็จะถูกถีบเปิด ตามมาด้วยเสียง “ปัง” ทึบหนัก
ต่อมาก็มีเสียงอ้อนวอนขอชีวิตอย่างนอบน้อม เสียงกรีดร้องและร่ำไห้ของผู้หญิงดังระงมไปทั่ว ราวกับนรกบนดิน
ผู้คนในตรอกดูราวกับนัดกันไว้ ต่างคนต่างเงียบยิ่งกว่าใคร ประตูเรือนปิดสนิทกันทุกบ้าน หากไม่จำเป็นก็ไม่มีใครออกไปไหน
เอ้อร์เหยาเองก็ไม่ค่อยออกจากบ้านแล้ว อย่างไรเสียก็ไม่มีธุระอะไร ออกไปก็ได้แต่เดินเล่นไปเรื่อยเปื่อย จุดประสงค์หลักคือคอยสืบข่าวว่าทางราชสำนักมีข่าวใหม่อะไรส่งมาหรือไม่
เรื่องหนึ่งที่ควรกล่าวถึงคือ ราคาน้ำในเมืองแพงขึ้นเรื่อย ๆ จากเดิมถังละ 10 อีแปะ กลายเป็นถังละ 70-80 อีแปะ และดูท่าจะยังขึ้นราคาได้อีก
บ้านคนมั่งมีแน่นอนว่ายังคงขนน้ำเข้าจวนทีละถัง อย่างน้อยน้ำที่ใช้กินใช้ดื่มก็ต้องเป็นน้ำจากบ่อน้ำ
บ้านที่มีฐานะปานกลางบางครอบครัวกัดฟันซื้อไว้ดื่มได้บ้าง ส่วนซักผ้าหุงหาอาหารก็ได้แต่ใช้น้ำจากแม่น้ำนอกเมือง
ส่วนบ้านยากจน พวกเขาใช้น้ำจากแม่น้ำนอกเมืองกันอยู่แล้ว ต่อให้เป็นปีปกติก็ยังดื่มน้ำจากบ่อน้ำหวานไม่ไหว อย่างมากก็ซื้อได้แต่น้ำรสขมมาดื่ม
บางบ้านถึงกับไม่มีเงินซื้อน้ำขม ได้แต่ไปตักน้ำจากแม่น้ำนอกเมืองมาดื่มเอง
ปีนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ต่อให้ไปแย่งก็ใช่ว่าจะแย่งน้ำมาได้มากนัก เพราะสู้คนอื่นไม่ไหว