ลืมตาก็ถูกขาย? ขนทรัพย์สินหนีภัยแล้งเพียงลำพัง

ตอนที่ 47 ถูกบังคับให้กินเผือกร้อน

9 นาที· 2K คำ

“ตระกูลหลิวกับตระกูลใหญ่พวกนั้นก็ได้รับข่าวนี้เหมือนกันหรือ?”

หญิงชราส่ายหน้า “เรื่องนั้นข้าก็ไม่รู้แล้ว พวกตระกูลใหญ่ย่อมมีช่องทางของตัวเอง บางทีนายอำเภออาจบอกข่าวเพื่อเอาใจพวกเขา หรือไม่พวกเขาก็มีข่าวของตัวเอง พวกชาวบ้านธรรมดาอย่างเราจะไปรู้เรื่องพวกนั้นได้อย่างไร”

“แล้วท่านรู้ไหมว่าเราจะไปทางไหน?”

เพราะมีความทรงจำจากชาติก่อน เอ้อร์เหยาจึงรู้อยู่แล้ว เพียงแต่อยากถามดูว่าพวกเขารู้หรือไม่

“ได้ยินว่าจะไปซีโจว บอกว่าจะลงใต้แท้ ๆ แต่จู่ ๆ ก็มีซีโจวโผล่มาเสียอย่างนั้น ซีโจวอยู่ที่ไหนเราก็ไม่รู้หรอก ยังไงตามพวกตระกูลใหญ่ไปก็ถูกแล้ว”

เอ้อร์เหยาพยักหน้าแล้วไม่พูดอะไรอีก

นางกลับไปนั่งใต้ต้นเอล์มแห้งต้นเดิม เอนหลังพิงลำต้น กอดตะกร้าสะพายไว้ในอ้อมแขน เห็นคนอื่นกำลังกินมื้อเย็น นางจึงหยิบแผ่นแป้งออกมาเคี้ยวบ้าง

เดินทางมาครึ่งวัน นางหิวมานานแล้ว เอ้อร์เหยากินแผ่นแป้งสองชิ้นรวดเดียวจนหมดจึงหยุด จากนั้นก็หยิบน้ำเต้าจากตะกร้าสะพายขึ้นมาดื่มอึกใหญ่

กินเสร็จแล้วก็ไม่มีอะไรทำชั่วคราว

ยังไม่ถึงเวลานอน นางจึงเอนพิงต้นไม้ หลับตาลงครึ่งหนึ่งพลางสังเกตความเคลื่อนไหวของผู้อพยพเหล่านี้

นางพบว่าคนส่วนใหญ่กินแผ่นแป้งหรืออาหารแห้ง มีน้อยคนที่จะก่อไฟทำอาหาร

ก็สมควรแล้ว ตอนนี้เพิ่งเริ่มอพยพ แผ่นแป้งที่ทุกคนเอามาจากบ้านยังไม่เสีย ย่อมกินได้ อีกทั้งการก่อไฟทำอาหารก็ต้องใช้น้ำ

น้ำในตอนนี้มีค่ามากแค่ไหน! แค่เก็บไว้ดื่มเองยังไม่พอ จะเอามาหุงต้มยิ่งสิ้นเปลืองเกินไป และน้ำที่พกติดตัวมาก็มีไม่มาก จะใช้เปลืองแบบนั้นไม่ได้

บางทีฐานะของคนเหล่านี้อาจพอใช้ได้ จึงยังมีอาหารแห้งติดตัว มีเพียงส่วนน้อยมากที่ได้แต่เคี้ยวผักป่า พอมองคนอื่นกินแผ่นแป้งก็ถึงกับตาแดง

หลังจากกวาดตามองไปรอบ ๆ เอ้อร์เหยาก็สังเกตครอบครัวที่กินผักป่าเป็นพิเศษ แล้วกอดตะกร้าสะพายของตนแน่นขึ้นเงียบ ๆ

ไม่ใช่ว่านางดูถูกคนจน แต่เมื่อท้องยังอิ่มไม่ได้ คนก็แทบไม่เหลือความเป็นคนแล้ว ต่อให้เป็นมารยาทหรือศักดิ์ศรีก็ไม่มีความหมายเมื่อหิวโหย

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป