เกมออนไลน์: ทองคำคือไร้เทียมทาน? ขอโทษที ของฉันเป็นสีดำ

ตอนที่ 331 ผีร้างที่สุดยอดผิดมนุษย์

7 นาที· 1.6K คำ

ใบหน้าของนักเวทย์คลุมโพธิ์ดำมืดมนลงจนสุดขีด กวาดคทาเวทมนตร์ในมือไปหนึ่งครั้ง แล้วเฉินมั่วก็ต้องตะลึง เพราะบนพื้นรอบตัวเขามีฝูงโครงกระดูกไต่ขึ้นมาจากใต้ดินจำนวนมหาศาล มุงเขาไว้ตรงกลาง

โครงกระดูกเหล่านั้นบางตัวถือโล่ บางตัวถือขวาน บางตัวถือธนูและคทา ดูเผิน ๆ เหมือนกองทัพโครงกระดูกขนาดย่อมที่มีวินัย

ทันทีที่ปรากฏตัว โครงกระดูกถือโล่และถือขวานก็พุ่งเข้าชาร์จเฉินมั่ว ด้านหลังพลธนูโครงกระดูกติดธนูเล็งยิง ส่วนนักเวทย์โครงกระดูกก็ชูคทาขึ้น รวมพลังจนกลายเป็นดาบเพลิงทั้งหลายทิ้งลงใส่เฉินมั่วไม่ยั้ง

คิ้วเฉินมั่วขมวดเล็กน้อย พรสวรรค์ของไอ้นี่... หรือจะเหมือนกับไอ้อ้วน? เขาจึงเปิดตาวิเศษมองไปที่ผู้เฒ่าคลุมโพธิ์ดำหนึ่งครั้ง

[ผีร้าย]เผ่านรกภูมิ อาชีพ: จอมเวทแห่งความตาย

ระดับ: 38

พลังชีวิต: 480,000

โจมตีเวท: 98642

ป้องกันกายภาพ: 28426

ป้องกันเวท: 32614

ความเร็ว: 280

พรสวรรค์ประจำเผ่า: ความเสียหายของสกิลสายมืดทุกชนิดเพิ่มขึ้นสองเท่า ผลของบัฟฟ์สายมืดเพิ่มขึ้นสองเท่า คูลดาวน์สกิลสายมืดลดลงครึ่งหนึ่ง

สกิล: เรียกโครงกระดูก, บำรุงแขนงโครงกระดูก, ความมืดบดบัง, กัดกร่อนแห่งความมืด, พันรัดแห่งความตาย, ทำให้ตาพร่า, เกราะคุ้มครองความมืด, เพลิงแห่งความตาย, แย่งชิงพลังชีวิต, เชื่อมโยงความตาย

ทันทีที่เห็นสเตตัสของไอ้นี่ เฉินมั่วก็อึ้งไปครู่หนึ่ง

สเตตัสแบบนี้ ถือเป็นผู้เล่นเผ่าอื่นที่เขาเคยเห็นผ่านตาวิเศษมาที่แย่ที่สุดตัวหนึ่ง นอกจากโจมตีเวทที่ค่อนข้างสูงแล้ว สเตตัสอื่น ๆ ก็ธรรมดาเกินไป แม้แต่ตัวเขาเองยังสู้ไม่ได้

สเตตัสแบบนี้ แม้วางไว้ในสมรภูมิเหล็กดำก็ยังถือว่าโสโครก

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป