เฉินมั่วมาถึงย่านกลาง ณ ตอนนี้ยังไม่มีใครเดินทางมาถึง เขาได้แต่ยืนรออยู่ใต้แท่นรับเทวะ
รอไปราวสิบกว่านาที เบื้องหลังจึงมีเสียงฝีเท้าดังขึ้น
เฉินมั่วหันกายมองไป แล้วก็เห็นหญิงสาวชุดฉลองอาภรณ์สีขาวยาวถือคทาเวทมนตร์ยืนอยู่ไม่ไกลนัก จ้องมองเขาด้วยสีหน้าแปลกใจ
“คุณน่าจะเป็นเย่หานใช่ไหม” หญิงสาวเอ่ยถาม
“ไม่ผิด แล้วคุณล่ะ” เฉินมั่วก็มองหญิงสาวด้วยความแปลกใจเช่นกัน
หญิงสาวคนนี้ถือเป็นตัวละครที่ใกล้เคียงเผ่ามนุษย์ที่สุดเท่าที่เขาเคยพบมา ไม่ว่าจะหน้าตาหรือรูปร่างก็แทบไม่ต่างจากมนุษย์ ข้อต่างเพียงอย่างเดียวคือมีรอยตราประทับรูปเสี้ยวจันทร์บนหน้าผาก
แต่ตราประทับนั้นไม่ได้ทำให้เสียความงามแต่อย่างใด กลับทำให้เธอดูศักดิ์สิทธิ์ขึ้นอีกหนึ่งระดับ
หญิงสาวเช่นนี้หากอยู่บนโลกสีคราม ย่อมสามารถดึงดูดสายตาชายหนุ่มนับไม่ถ้วน
เสียดายที่เฉินมั่วผู้ชายตรง ๆ แบบนี้ไม่ค่อยติดใจสาวสวย หากมีจังหวะที่ใจสั่นเพียงครั้งเดียวก็คงเป็นคราแรกที่เห็นหลิงเอ๋อร์ในฉลองอาภรณ์หยุนอินลิวกวงปรากฏตัวต่อหน้า วันนั้นเขาก็รู้สึกหัวใจเต้นแรงจริง ๆ
ส่วนผู้หญิงคนอื่น เฉินมั่วไม่รู้สึกอะไรเลยจริง ๆ
“เผ่าเทพจันทร์ เยว่เหยา!” หญิงสาวกล่าวอย่างสงบ
“ขอถามหน่อยได้ไหม คุณเป็นเผ่าอะไร!? ดูท่าฉันไม่เคยพบเผ่าพันธุ์ของคุณมาก่อน”
“เผ่ามนุษย์!” เฉินมั่วไม่ได้ซ่อนเร้นอะไร