“น้องหวัง~ ท่อน้ำที่พี่พูดถึงก็คือท่อนี้แหละ”
ปลายนิ้วเฉียดผ่านแผงอกของเขา ลมหายใจอุ่น ๆ พ่นรดข้างหูหวังหลิน
กลิ่นแป้งจาง ๆ ปะปนกับกลิ่นอายของหญิงสาวเต็มวัย ลอยเข้ามาในจมูก
หวังหลินชะงักไปทันที
“นี่ฉัน... กลับมาเกิดใหม่แล้วเหรอ?”
หญิงสาวที่แนบชิดแขนเขาอยู่ครึ่งหนึ่งคือหลิวเจิน พี่สะใภ้คนสวยข้างบ้าน
ความทรงจำมากมายที่ถูกฝังกลบพลันถาโถมเข้าสู่สมอง สิ่งที่ตามมาคือความเสียใจอันหนักหน่วงเกินบรรยาย
ชาติก่อนเขาใช้ชีวิตอย่างเลื่อนลอย ไม่ประสบความสำเร็จอะไรสักอย่าง ไม่ได้ตอบแทนบุญคุณพ่อแม่ และยังปกป้องภรรยากับลูกไว้ไม่ได้
ภรรยาทนลำบากอยู่กับเขามาครึ่งชีวิต ก่อนจากไปตั้งแต่อายุยังน้อย
พ่อแม่ถูกคนบีบให้คุกเข่าก้มกราบอยู่ในลานบ้านคนอื่น ศักดิ์ศรีที่สะสมมาตลอดชีวิตถูกเหยียบย่ำจนป่นปี้ ท้ายที่สุดทั้งสองก็ถือถ้วยยา แล้วจากไปพร้อมกันในบ้านดินอันเงียบเหงา
กว่าเขาจะประสบความสำเร็จในภายหลัง ก็เหลือเพียงตัวคนเดียวอย่างโดดเดี่ยว
ความเสียดายและความเสียใจนี้ติดตามเขาไปตลอดชีวิต จนกระทั่งจบชีวิตลงอย่างขมขื่น
ส่วนหลิวเจินก็ไม่น้อยหน้าที่คอยยุยงส่งเสริมและลอบเล่นงานอยู่เบื้องหลัง
เขาจำเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ได้อย่างชัดเจน และมันยังเป็นจุดเริ่มต้นของทุกสิ่งที่นำไปสู่ความโชคร้าย
หลิวเจินอาศัยข้ออ้างเรียกเขามาซ่อมท่อน้ำ พอเห็นว่าเขาสนใจอยู่กับท่อ ก็แอบย่องเข้าไปในบ้านของเขา ขโมยเหรียญเงินหยวนต้าโถวหลายเหรียญที่ปู่ทิ้งไว้ให้ แล้วนำไปฝังซ่อนไว้
ชาติก่อนหลังจากเขาบาดเจ็บสาหัส ครอบครัวต้องรีบหาเงินค่ารักษา พวกเขารื้อค้นบ้านจนทั่วก็หาเหรียญเงินไม่เจอ ทำได้เพียงกัดฟันกู้เงินนอกระบบมา สุดท้ายหนี้สินก็พอกพูนขึ้นทีละน้อย จนผลักพ่อแม่ไปสู่ทางตัน
พูดไปแล้วก็เป็นเพราะตอนนั้นเขาโง่เอง มีเหรียญเงินอยู่ไม่กี่เหรียญก็เอาไปอวดไปทั่ว กลัวคนอื่นไม่รู้กันหรืออย่างไร
สัมผัสนุ่มนิ่มที่แขนยังคงอยู่ หวังหลินค่อย ๆ หันคอไป
แววตาเย็นเยียบ แต่สีหน้ากลับไม่เผยพิรุธ
ประสบการณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ มาหลายสิบปีบอกเขาว่า
ต้องอดทนอดกลั้น
“พี่สะใภ้เจินเจิน พี่ต้าจ้วงไปไหนเหรอ?”
“ไปเหมืองน่ะ ช่วงนี้เขาจัดกะกันแน่น”
หลิวเจินส่งสายตาหวานหยดย้อย มองสำรวจเขาไปมาด้วยแววตาวิบวับ
หวังหลินหัวเราะเย็นชาในใจ
ไปเหมืองที่ไหนกัน ต้าจ้วงคงไปหมกตัวอยู่ที่โต๊ะพนันอีกแล้ว
ถ้าเป็นตัวเขาในชาติก่อน แค่ถูกหลิวเจินยั่วแบบนี้ก็คงเสียสมาธิไปนานแล้ว เธอพูดอะไรก็เชื่อทุกอย่าง ถูกเธอปั่นหัวจนหมุนเป็นลูกข่าง
แต่ตอนนี้ ในใจหวังหลินเหลือเพียงความดูแคลนกับความเย็นชา
พี่ต้าจ้วงเป็นคนไม่ได้เรื่อง ทั้งกิน ดื่ม เที่ยวผู้หญิง เล่นพนัน ไม่เคยขาด ชีวิตถึงได้ยุ่งเหยิงไปหมด
ลูกต้องเข้าโรงเรียน หนี้สินก็พอกพูนขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบไม่มีข้าวกิน หลิวเจินจึงเลือกเดินทางผิด หวังเล่นงานหวังหลินที่อยู่บ้านข้าง ๆ ซึ่งเมื่อก่อนเป็นคนซื่อ ๆ ไม่รู้เรื่องรู้ราว
เสียงกึกดังขึ้นเบา ๆ เมื่อประตูห้องปิดลง
หวังหลินเหลือบมองเธออย่างเฉยเมย เสื้อเชิ้ตผ้าป่านรัดตึงจนกระดุมไม่กี่เม็ดแทบจะปริออก ถึงกับพอมองเห็นเค้าเรือนอ่อนนุ่มที่ซ่อนอยู่ด้านในเลือนราง
กางเกงขายาวสีซีดจากการซักหลายครั้งแนบไปกับเรือนร่างเย้ายวน วาดส่วนโค้งเว้าที่ชวนให้ใจเตลิดและคิดไปไกล
แต่พอนึกถึงเหรียญเงินเหล่านั้นในชาติก่อน นึกถึงสภาพสุดท้ายของพ่อแม่ ความว้าวุ่นเพียงน้อยนิดก็ถูกความแค้นเย็นเยียบกดทับลงทันที
เรื่องที่เธอทำร้ายคนทั้งครอบครัวของเขา จะปล่อยให้จบกันง่าย ๆ ได้อย่างไร
“พี่สะใภ้ ไปทำธุระของพี่เถอะ ผมขอดูท่อน้ำก่อน”
หวังหลินย่อตัวลง แสร้งทำเป็นตรวจดูรอยแตก
หลิวเจินเดินวนอยู่ข้าง ๆ เดี๋ยวยกน้ำมาให้ เดี๋ยวส่งผ้าขนหนูให้ ดูกระตือรือร้นเป็นพิเศษ
“งั้นพี่ไปนั่งพักตรงนั้นก่อนดีไหม?” เธอก้มตัวลง ลดเสียงลงต่ำ แล้วขยับเข้ามาใกล้หูเขา
หวังหลินเงยหน้าขึ้น สายตากวาดผ่านเนินอกขาวผ่องที่เผยอยู่ตรงคอเสื้อ ก่อนเบือนสายตาออกอย่างไม่แสดงอาการ
“ท่อน้ำซ่อมยาก ต้องดูให้ละเอียดหน่อย”
หลิวเจินค่อย ๆ เดินห่างออกไป
หวังหลินรอจังหวะนี้อยู่แล้ว เขาแสร้งทำเป็นซ่อมท่อน้ำตรงนี้
เป้าหมายที่แท้จริงคือรอดักจับให้ได้คาหนังคาเขาตอนเธอขโมยเหรียญเงิน
เขาก้มมองท่อน้ำ ขอบรอยแตกเรียบคมชัด เห็นได้ชัดว่าเกิดจากการจงใจทำให้เสียหายอย่างรุนแรง
ในใจหวังหลินไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย
เพื่อขโมยของ เธอถึงกับยอมจงใจทำลายท่อน้ำบ้านตัวเอง
“หึ”
เขาค่อย ๆ ลุกขึ้น ย่างเท้าเบา ๆ แล้วแอบเดินไปยังลานบ้านของตัวเอง
ประตูรั้วแง้มอยู่จริง ๆ
พอเดินไปถึงหน้าประตู ภาพจากชาติก่อนก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง
พ่อแม่คุกเข่าอยู่บนพื้นโคลน ส่วนคนอื่น ๆ ยืนล้อมรอบชี้ไม้ชี้มือ กล่องไม้ที่เคยใส่เหรียญเงินว่างเปล่า
หัวใจทั้งปวดทั้งอึดอัด ไฟโทสะพลุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ
เขาย่องข้ามประตูเข้าไปในลานบ้าน เพียงมองแวบเดียวก็เห็นหลิวเจินกำลังยอง ๆ อยู่หน้าตู้ไม้ที่ชิดผนังในบ้านดิน เธอหันหลังให้เขา มือกำลังรื้อค้นของในตู้ด้วยความรีบร้อน
“เจอแล้ว”
หวังหลินได้ยินเสียงพึมพำเบา ๆ ราง ๆ
เขาก้าวยาว ๆ เข้าไป คว้าผมของหลิวเจินไว้แล้วกระชากขึ้นอย่างแรง
“กำลังค้นหาอะไรอยู่!”
“อ๊ะ!”
หลิวเจินตกใจจนกรีดร้อง เหรียญหยวนต้าโถวหลายเหรียญที่กำไว้ในอ้อมแขนหลุดมือทันที
เสียงเหรียญกระทบพื้นดังกราว กลิ้งออกไปไกล
เสียงตบหน้าดังเพียะขึ้นฉับพลัน
หวังหลินโน้มตัวลง ใบหน้าเข้าไปใกล้เธอ
เขากดเสียงต่ำ น้ำเสียงแฝงอำนาจข่มขู่ที่ชวนให้หวาดหวั่น
“ร้องอีกที ฉันจะลากแกไปให้เพื่อนบ้านดู จะได้เห็นกันให้ทั่วว่าโจรที่ขโมยของเป็นใคร ถ้าแกไม่กลัวโดนจับ ไม่กลัวลูกแกโตไปแล้วต้องอับอาย ก็ร้องต่อเลย!”
ในยุคนี้ ศักดิ์ศรีสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด
ถ้าถูกตราหน้าว่าเป็นขโมย คนทั้งครอบครัวก็จะถูกนินทาว่าร้ายไปตลอด
ใบหน้าของหลิวเจินซีดเผือดทันที ริมฝีปากสั่นระริก พูดออกมาไม่เป็นคำ
“ทำเรื่องลักเล็กขโมยน้อยแล้วยังอยากทำตัวเป็นคนดีอีกเหรอ?”
สีหน้าหวังหลินเต็มไปด้วยความดุดัน แต่ในใจกลับรู้ดีว่า
โอกาสตกมาอยู่ในมือแล้ว
เขาเอื้อมมือไปปิดประตูห้อง
หลิวเจินรีบกอดอก ถอยกรูดไปข้างหลังไม่หยุด จนไปติดกำแพงดินและไม่มีทางถอยอีก
“เธอก็คงไม่อยากให้เรื่องนี้ลือไปทั่วหรอกใช่ไหม?”
“ฉัน... ฉัน...” เสียงของหลิวเจินเบาลงเรื่อย ๆ
“ได้ยินมาว่าช่วงนี้พวกทวงหนี้คอยดักเหว่ยเหว่ยระหว่างทางอยู่บ่อย ๆ เหรอ?”
เหว่ยเหว่ยเป็นลูกชายของเธอ
พอได้ยินคำพูดนี้ แรงขัดขืนของหลิวเจินก็หายไปกว่าครึ่ง เธอทำได้เพียงด่าเสียงเบาอยู่สองสามคำ ไม่กล้าต่อต้านเสียงดังอีก
หวังหลินขยับเข้าไปใกล้ทีละก้าว
มือหยาบกร้านลูบไล้ผ่านเนื้อผ้าเข้าไป
ร่างของเธอสั่นสะท้าน น้ำตาไหลอาบแก้ม
ร่างบอบบางสั่นเทา หยาดน้ำตารินไหล
กระต่ายขาวผ่องดิ้นหลุดจากพันธนาการ พวงแก้มแดงด้วยความอับอายและโกรธเกรี้ยว เนินอกนุ่มนิ่มสั่นไหวไปพร้อมเสียงครางอู้อี้
เสียงครางที่ถูกกลั้นไว้ปะปนกับเสียงเตียงไม้เก่าลั่นเอี๊ยดอ๊าด ดังก้องไปทั่วห้อง
เอี๊ยดอ๊าด เอี๊ยดอ๊าด...
เตียงยุค 80 นี่เวลาขยับทีดังจริง ๆ
……
ควันบุหรี่ลอยวนขึ้นช้า ๆ
หวังหลินนั่งอยู่ริมเตียง ค่อย ๆ ติดกระดุมคอเสื้ออย่างไม่รีบร้อน
“เรื่องที่เธอทำก่อนหน้านี้ ฉันจะไม่ยุ่งก็ได้” หวังหลินเอ่ย น้ำเสียงกดดันจนไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง “แต่แกเก็บหางให้ดี ถ้ายังคิดทำแบบนี้อีก...”
หวังหลินไม่ได้พูดต่อ แต่หลิวเจินกลับสั่นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
หวังหลินโยนก้นบุหรี่ลงพื้น
ต้องเร่งมือให้เร็วขึ้นแล้ว คนชั่วพวกนั้นไม่มีทางรอให้เขาตั้งตัวได้ก่อนแล้วค่อยลงมือ
เขาเหลือบมองหลิวเจิน
เสื้อผ้ายับยู่ยี่ก็ยังปกปิดรูปร่างอันเย้ายวนของเธอไม่ได้
แต่ตอนที่พ่อแม่ของเขาตกที่นั่งลำบาก เธอไม่น้อยเลยที่คอยปล่อยข่าวลืออยู่เบื้องหลัง คำพูดเหล่านั้นเป็นเหมือนฟางอีกเส้นที่กดทับจนคนชราทั้งสองหมดแรง
พอนึกถึงพ่อแม่ หวังหลินก็กัดฟันแน่น แววตาฉายความเหี้ยมเกรียม
เมื่อก่อนเขาไม่ได้เรียกว่าซื่อสัตย์ แต่เรียกว่าอ่อนแอและโง่เง่า
ชาตินี้เขาจะต้องเด็ดขาด จะโหดเหี้ยมให้ถึงที่สุด
แผ่นดินดำสายน้ำขาว ผืนป่าหลินไห่แห่งหัวกั๋ว นี่คือยุคที่คนขึ้นเขาเสาะหาของมีค่า แล้วขุดทองจากข้าวของเหล่านั้น แต่ทองคำก้อนนี้มีเพียงคนใจเด็ดเท่านั้นที่กำไว้ได้ และมีเพียงคนแข็งแกร่งเท่านั้นที่รับมือไหว
เขาจะสร้างชื่อของตัวเองในผืนป่าแห่งนี้
ที่สำคัญกว่านั้นคือ เขาจะชดเชยความเสียดายทั้งหมดจากชาติก่อน
พอนึกถึงตอนที่ปกป้องพ่อแม่ ภรรยา และลูกไว้ไม่ได้ หัวใจของหวังหลินก็ปวดหนึบขึ้นมาอีกครั้ง
ทันใดนั้น ความอบอุ่นสายหนึ่งพลันแผ่ซ่านออกมาจากกลางอก ไหลไปตามกระแสเลือดทั่วร่าง
ราวกับทุกเซลล์ในร่างกายเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง
หวังหลินยื่นมือเข้าไปในสาบเสื้อ คลำเจอหยกโบราณสีเขียวอ่อนชิ้นหนึ่งนอนนิ่งอยู่กลางฝ่ามือ
บนผิวหยกสลักอักษรคำหนึ่งไว้ว่า
รัก