พรานยุค 80: เริ่มต้นจากพิชิตสาวงามข้างบ้าน

ตอนที่ 1 ล่า 80: เริ่มจากพิชิตสาวสวยข้างบ้าน

7 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“น้องหวัง~ ท่อน้ำที่พี่พูดถึงก็คือท่อนี้แหละ”

ปลายนิ้วเฉียดผ่านแผงอกของเขา ลมหายใจอุ่น ๆ พ่นรดข้างหูหวังหลิน

กลิ่นแป้งจาง ๆ ปะปนกับกลิ่นอายของหญิงสาวเต็มวัย ลอยเข้ามาในจมูก

หวังหลินชะงักไปทันที

“นี่ฉัน... กลับมาเกิดใหม่แล้วเหรอ?”

หญิงสาวที่แนบชิดแขนเขาอยู่ครึ่งหนึ่งคือหลิวเจิน พี่สะใภ้คนสวยข้างบ้าน

ความทรงจำมากมายที่ถูกฝังกลบพลันถาโถมเข้าสู่สมอง สิ่งที่ตามมาคือความเสียใจอันหนักหน่วงเกินบรรยาย

ชาติก่อนเขาใช้ชีวิตอย่างเลื่อนลอย ไม่ประสบความสำเร็จอะไรสักอย่าง ไม่ได้ตอบแทนบุญคุณพ่อแม่ และยังปกป้องภรรยากับลูกไว้ไม่ได้

ภรรยาทนลำบากอยู่กับเขามาครึ่งชีวิต ก่อนจากไปตั้งแต่อายุยังน้อย

พ่อแม่ถูกคนบีบให้คุกเข่าก้มกราบอยู่ในลานบ้านคนอื่น ศักดิ์ศรีที่สะสมมาตลอดชีวิตถูกเหยียบย่ำจนป่นปี้ ท้ายที่สุดทั้งสองก็ถือถ้วยยา แล้วจากไปพร้อมกันในบ้านดินอันเงียบเหงา

กว่าเขาจะประสบความสำเร็จในภายหลัง ก็เหลือเพียงตัวคนเดียวอย่างโดดเดี่ยว

ความเสียดายและความเสียใจนี้ติดตามเขาไปตลอดชีวิต จนกระทั่งจบชีวิตลงอย่างขมขื่น

ส่วนหลิวเจินก็ไม่น้อยหน้าที่คอยยุยงส่งเสริมและลอบเล่นงานอยู่เบื้องหลัง

เขาจำเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ได้อย่างชัดเจน และมันยังเป็นจุดเริ่มต้นของทุกสิ่งที่นำไปสู่ความโชคร้าย

หลิวเจินอาศัยข้ออ้างเรียกเขามาซ่อมท่อน้ำ พอเห็นว่าเขาสนใจอยู่กับท่อ ก็แอบย่องเข้าไปในบ้านของเขา ขโมยเหรียญเงินหยวนต้าโถวหลายเหรียญที่ปู่ทิ้งไว้ให้ แล้วนำไปฝังซ่อนไว้

ชาติก่อนหลังจากเขาบาดเจ็บสาหัส ครอบครัวต้องรีบหาเงินค่ารักษา พวกเขารื้อค้นบ้านจนทั่วก็หาเหรียญเงินไม่เจอ ทำได้เพียงกัดฟันกู้เงินนอกระบบมา สุดท้ายหนี้สินก็พอกพูนขึ้นทีละน้อย จนผลักพ่อแม่ไปสู่ทางตัน

พูดไปแล้วก็เป็นเพราะตอนนั้นเขาโง่เอง มีเหรียญเงินอยู่ไม่กี่เหรียญก็เอาไปอวดไปทั่ว กลัวคนอื่นไม่รู้กันหรืออย่างไร

สัมผัสนุ่มนิ่มที่แขนยังคงอยู่ หวังหลินค่อย ๆ หันคอไป

แววตาเย็นเยียบ แต่สีหน้ากลับไม่เผยพิรุธ

ประสบการณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ มาหลายสิบปีบอกเขาว่า

ต้องอดทนอดกลั้น

“พี่สะใภ้เจินเจิน พี่ต้าจ้วงไปไหนเหรอ?”

“ไปเหมืองน่ะ ช่วงนี้เขาจัดกะกันแน่น”

หลิวเจินส่งสายตาหวานหยดย้อย มองสำรวจเขาไปมาด้วยแววตาวิบวับ

หวังหลินหัวเราะเย็นชาในใจ

ไปเหมืองที่ไหนกัน ต้าจ้วงคงไปหมกตัวอยู่ที่โต๊ะพนันอีกแล้ว

ถ้าเป็นตัวเขาในชาติก่อน แค่ถูกหลิวเจินยั่วแบบนี้ก็คงเสียสมาธิไปนานแล้ว เธอพูดอะไรก็เชื่อทุกอย่าง ถูกเธอปั่นหัวจนหมุนเป็นลูกข่าง

แต่ตอนนี้ ในใจหวังหลินเหลือเพียงความดูแคลนกับความเย็นชา

พี่ต้าจ้วงเป็นคนไม่ได้เรื่อง ทั้งกิน ดื่ม เที่ยวผู้หญิง เล่นพนัน ไม่เคยขาด ชีวิตถึงได้ยุ่งเหยิงไปหมด

ลูกต้องเข้าโรงเรียน หนี้สินก็พอกพูนขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบไม่มีข้าวกิน หลิวเจินจึงเลือกเดินทางผิด หวังเล่นงานหวังหลินที่อยู่บ้านข้าง ๆ ซึ่งเมื่อก่อนเป็นคนซื่อ ๆ ไม่รู้เรื่องรู้ราว

เสียงกึกดังขึ้นเบา ๆ เมื่อประตูห้องปิดลง

หวังหลินเหลือบมองเธออย่างเฉยเมย เสื้อเชิ้ตผ้าป่านรัดตึงจนกระดุมไม่กี่เม็ดแทบจะปริออก ถึงกับพอมองเห็นเค้าเรือนอ่อนนุ่มที่ซ่อนอยู่ด้านในเลือนราง

กางเกงขายาวสีซีดจากการซักหลายครั้งแนบไปกับเรือนร่างเย้ายวน วาดส่วนโค้งเว้าที่ชวนให้ใจเตลิดและคิดไปไกล

แต่พอนึกถึงเหรียญเงินเหล่านั้นในชาติก่อน นึกถึงสภาพสุดท้ายของพ่อแม่ ความว้าวุ่นเพียงน้อยนิดก็ถูกความแค้นเย็นเยียบกดทับลงทันที

เรื่องที่เธอทำร้ายคนทั้งครอบครัวของเขา จะปล่อยให้จบกันง่าย ๆ ได้อย่างไร

“พี่สะใภ้ ไปทำธุระของพี่เถอะ ผมขอดูท่อน้ำก่อน”

หวังหลินย่อตัวลง แสร้งทำเป็นตรวจดูรอยแตก

หลิวเจินเดินวนอยู่ข้าง ๆ เดี๋ยวยกน้ำมาให้ เดี๋ยวส่งผ้าขนหนูให้ ดูกระตือรือร้นเป็นพิเศษ

“งั้นพี่ไปนั่งพักตรงนั้นก่อนดีไหม?” เธอก้มตัวลง ลดเสียงลงต่ำ แล้วขยับเข้ามาใกล้หูเขา

หวังหลินเงยหน้าขึ้น สายตากวาดผ่านเนินอกขาวผ่องที่เผยอยู่ตรงคอเสื้อ ก่อนเบือนสายตาออกอย่างไม่แสดงอาการ

“ท่อน้ำซ่อมยาก ต้องดูให้ละเอียดหน่อย”

หลิวเจินค่อย ๆ เดินห่างออกไป

หวังหลินรอจังหวะนี้อยู่แล้ว เขาแสร้งทำเป็นซ่อมท่อน้ำตรงนี้

เป้าหมายที่แท้จริงคือรอดักจับให้ได้คาหนังคาเขาตอนเธอขโมยเหรียญเงิน

เขาก้มมองท่อน้ำ ขอบรอยแตกเรียบคมชัด เห็นได้ชัดว่าเกิดจากการจงใจทำให้เสียหายอย่างรุนแรง

ในใจหวังหลินไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย

เพื่อขโมยของ เธอถึงกับยอมจงใจทำลายท่อน้ำบ้านตัวเอง

“หึ”

เขาค่อย ๆ ลุกขึ้น ย่างเท้าเบา ๆ แล้วแอบเดินไปยังลานบ้านของตัวเอง

ประตูรั้วแง้มอยู่จริง ๆ

พอเดินไปถึงหน้าประตู ภาพจากชาติก่อนก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง

พ่อแม่คุกเข่าอยู่บนพื้นโคลน ส่วนคนอื่น ๆ ยืนล้อมรอบชี้ไม้ชี้มือ กล่องไม้ที่เคยใส่เหรียญเงินว่างเปล่า

หัวใจทั้งปวดทั้งอึดอัด ไฟโทสะพลุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ

เขาย่องข้ามประตูเข้าไปในลานบ้าน เพียงมองแวบเดียวก็เห็นหลิวเจินกำลังยอง ๆ อยู่หน้าตู้ไม้ที่ชิดผนังในบ้านดิน เธอหันหลังให้เขา มือกำลังรื้อค้นของในตู้ด้วยความรีบร้อน

“เจอแล้ว”

หวังหลินได้ยินเสียงพึมพำเบา ๆ ราง ๆ

เขาก้าวยาว ๆ เข้าไป คว้าผมของหลิวเจินไว้แล้วกระชากขึ้นอย่างแรง

“กำลังค้นหาอะไรอยู่!”

“อ๊ะ!”

หลิวเจินตกใจจนกรีดร้อง เหรียญหยวนต้าโถวหลายเหรียญที่กำไว้ในอ้อมแขนหลุดมือทันที

เสียงเหรียญกระทบพื้นดังกราว กลิ้งออกไปไกล

เสียงตบหน้าดังเพียะขึ้นฉับพลัน

หวังหลินโน้มตัวลง ใบหน้าเข้าไปใกล้เธอ

เขากดเสียงต่ำ น้ำเสียงแฝงอำนาจข่มขู่ที่ชวนให้หวาดหวั่น

“ร้องอีกที ฉันจะลากแกไปให้เพื่อนบ้านดู จะได้เห็นกันให้ทั่วว่าโจรที่ขโมยของเป็นใคร ถ้าแกไม่กลัวโดนจับ ไม่กลัวลูกแกโตไปแล้วต้องอับอาย ก็ร้องต่อเลย!”

ในยุคนี้ ศักดิ์ศรีสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด

ถ้าถูกตราหน้าว่าเป็นขโมย คนทั้งครอบครัวก็จะถูกนินทาว่าร้ายไปตลอด

ใบหน้าของหลิวเจินซีดเผือดทันที ริมฝีปากสั่นระริก พูดออกมาไม่เป็นคำ

“ทำเรื่องลักเล็กขโมยน้อยแล้วยังอยากทำตัวเป็นคนดีอีกเหรอ?”

สีหน้าหวังหลินเต็มไปด้วยความดุดัน แต่ในใจกลับรู้ดีว่า

โอกาสตกมาอยู่ในมือแล้ว

เขาเอื้อมมือไปปิดประตูห้อง

หลิวเจินรีบกอดอก ถอยกรูดไปข้างหลังไม่หยุด จนไปติดกำแพงดินและไม่มีทางถอยอีก

“เธอก็คงไม่อยากให้เรื่องนี้ลือไปทั่วหรอกใช่ไหม?”

“ฉัน... ฉัน...” เสียงของหลิวเจินเบาลงเรื่อย ๆ

“ได้ยินมาว่าช่วงนี้พวกทวงหนี้คอยดักเหว่ยเหว่ยระหว่างทางอยู่บ่อย ๆ เหรอ?”

เหว่ยเหว่ยเป็นลูกชายของเธอ

พอได้ยินคำพูดนี้ แรงขัดขืนของหลิวเจินก็หายไปกว่าครึ่ง เธอทำได้เพียงด่าเสียงเบาอยู่สองสามคำ ไม่กล้าต่อต้านเสียงดังอีก

หวังหลินขยับเข้าไปใกล้ทีละก้าว

มือหยาบกร้านลูบไล้ผ่านเนื้อผ้าเข้าไป

ร่างของเธอสั่นสะท้าน น้ำตาไหลอาบแก้ม

ร่างบอบบางสั่นเทา หยาดน้ำตารินไหล

กระต่ายขาวผ่องดิ้นหลุดจากพันธนาการ พวงแก้มแดงด้วยความอับอายและโกรธเกรี้ยว เนินอกนุ่มนิ่มสั่นไหวไปพร้อมเสียงครางอู้อี้

เสียงครางที่ถูกกลั้นไว้ปะปนกับเสียงเตียงไม้เก่าลั่นเอี๊ยดอ๊าด ดังก้องไปทั่วห้อง

เอี๊ยดอ๊าด เอี๊ยดอ๊าด...

เตียงยุค 80 นี่เวลาขยับทีดังจริง ๆ

……

ควันบุหรี่ลอยวนขึ้นช้า ๆ

หวังหลินนั่งอยู่ริมเตียง ค่อย ๆ ติดกระดุมคอเสื้ออย่างไม่รีบร้อน

“เรื่องที่เธอทำก่อนหน้านี้ ฉันจะไม่ยุ่งก็ได้” หวังหลินเอ่ย น้ำเสียงกดดันจนไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง “แต่แกเก็บหางให้ดี ถ้ายังคิดทำแบบนี้อีก...”

หวังหลินไม่ได้พูดต่อ แต่หลิวเจินกลับสั่นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

หวังหลินโยนก้นบุหรี่ลงพื้น

ต้องเร่งมือให้เร็วขึ้นแล้ว คนชั่วพวกนั้นไม่มีทางรอให้เขาตั้งตัวได้ก่อนแล้วค่อยลงมือ

เขาเหลือบมองหลิวเจิน

เสื้อผ้ายับยู่ยี่ก็ยังปกปิดรูปร่างอันเย้ายวนของเธอไม่ได้

แต่ตอนที่พ่อแม่ของเขาตกที่นั่งลำบาก เธอไม่น้อยเลยที่คอยปล่อยข่าวลืออยู่เบื้องหลัง คำพูดเหล่านั้นเป็นเหมือนฟางอีกเส้นที่กดทับจนคนชราทั้งสองหมดแรง

พอนึกถึงพ่อแม่ หวังหลินก็กัดฟันแน่น แววตาฉายความเหี้ยมเกรียม

เมื่อก่อนเขาไม่ได้เรียกว่าซื่อสัตย์ แต่เรียกว่าอ่อนแอและโง่เง่า

ชาตินี้เขาจะต้องเด็ดขาด จะโหดเหี้ยมให้ถึงที่สุด

แผ่นดินดำสายน้ำขาว ผืนป่าหลินไห่แห่งหัวกั๋ว นี่คือยุคที่คนขึ้นเขาเสาะหาของมีค่า แล้วขุดทองจากข้าวของเหล่านั้น แต่ทองคำก้อนนี้มีเพียงคนใจเด็ดเท่านั้นที่กำไว้ได้ และมีเพียงคนแข็งแกร่งเท่านั้นที่รับมือไหว

เขาจะสร้างชื่อของตัวเองในผืนป่าแห่งนี้

ที่สำคัญกว่านั้นคือ เขาจะชดเชยความเสียดายทั้งหมดจากชาติก่อน

พอนึกถึงตอนที่ปกป้องพ่อแม่ ภรรยา และลูกไว้ไม่ได้ หัวใจของหวังหลินก็ปวดหนึบขึ้นมาอีกครั้ง

ทันใดนั้น ความอบอุ่นสายหนึ่งพลันแผ่ซ่านออกมาจากกลางอก ไหลไปตามกระแสเลือดทั่วร่าง

ราวกับทุกเซลล์ในร่างกายเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง

หวังหลินยื่นมือเข้าไปในสาบเสื้อ คลำเจอหยกโบราณสีเขียวอ่อนชิ้นหนึ่งนอนนิ่งอยู่กลางฝ่ามือ

บนผิวหยกสลักอักษรคำหนึ่งไว้ว่า

รัก

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป