“หย่าถง?”
หวังหลินอึ้งไปไม่กี่วินาที ก่อนจะนึกออกทันที
นับรวมทั้งชาติก่อนกับชาตินี้ เขาคงไม่ได้เจอยัยนี่มาหลายสิบปีแล้ว
จูหย่าถง น้องสาวของเหล่าจูที่อายุน้อยกว่าสองปี
ตอนเด็ก ๆ พวกเขาเคยวิ่งเล่นด้วยกันจนเป้ากางเกงยังเปิด แล้วก็ปั้นโคลนเล่นด้วยกัน
ไม่คิดเลยว่าห่างกันไปหลายปี เธอจะโตมาสวยสะพรั่งขนาดนี้
เขาหันกลับไปมองหัวโล้นยุ่งเหยิงของเหล่าจูอีกสองครั้ง
พี่ใหญ่ พวกนายเกิดจากท้องเดียวกันจริง ๆ เหรอเนี่ย?!
“พี่ พวกพี่เสียงดังอะไรกันกลางดึกเนี่ย หนวกหูจะตายอยู่แล้ว” เธอพูดยังไม่ทันจบก็ยกกำปั้นน้อย ๆ ขึ้นเตรียมทุบเหล่าจู
ใจถึงไม่เบาเลย
เหล่าจูเป็นคนซื่อ ๆ กับน้องสาวก็ไม่เคยโมโหใส่ ส่วนกับพี่น้องและเรื่องค้าขาย เขายึดหลักประนีประนอม นี่ก็เป็นเหตุผลหนึ่งที่หวังหลินเอาของมาขายให้เขาทันทีหลังรับซื้อมา
เหล่าจูร้อง “โอ๊ย ๆ” พลางชี้ไปยังซากหมาป่าตรงโถงหน้าบ้านอย่างรัว ๆ
จูหย่าถงชะงักหมัดพิฆาตสายฟ้าไว้ แล้วหันไปมองตามนิ้วของเหล่าจู
“แม่เจ้าโว้ย!!!”
เป็นคำอุทานประจำตระกูลเหล่าจู
......
“พวกพี่กินกันไปก่อน ถ้าไม่พอเดี๋ยวฉันไปหั่นมาเพิ่ม”
สาวน้อยวางจานผักจิ้มน้ำพริกใบใหญ่ลงบนโต๊ะ จากนั้นก็ไปหาม้านั่งเตี้ย ๆ มานั่งข้าง ๆ ไม่รู้เอามาจากไหน แล้วกอดแตงกวาครึ่งลูกแทะกิน
ขาขาวเรียวยาวสองข้างแกว่งไปมาอย่างสบายใจ ไม่ได้มองหวังหลินเป็นคนนอกเลยสักนิด
เธอนั่งรออยู่ข้าง ๆ เงียบ ๆ ระหว่างที่จูกับหวังหลินคุยเรื่องที่เหลือกัน
พอตกลงวันจ่ายเงินส่วนที่เหลือเรียบร้อย เหล่าจูก็เอื้อมมือไปหยิบหัวไชเท้าลูกเล็กสดกรอบจากจาน ก่อนถามอย่างสงสัยว่า
“หลิน นายอย่าเพิ่งถือสานะ ฉันพูดตรง ๆ มาสองสามปี นายก็เดินไปเดินมาแถวหมู่บ้านกับในเมือง แล้วทำไมจู่ ๆ ถึงคิดจะขึ้นเขาหาของป่าล่ะ?”
“นั่นสิพี่หลิน ทำไมจู่ ๆ ถึงขึ้นเขาไปดักหมาป่าล่ะ?”
หย่าถงพูดเสริมอยู่ข้าง ๆ แต่เพราะปากเต็มไปด้วยแตงกวาเลยพูดไม่ค่อยชัด
หวังหลินถอนหายใจ แล้วเล่าเรื่องเถาเหวินให้ทั้งคู่ฟังตั้งแต่ต้นจนจบ
“ก็ต้องหาอะไรทำให้ยุ่งเข้าไว้ จะได้ไม่ให้พ่อแม่เป็นห่วงไปเรื่อยไง”
พี่น้องตระกูลจูถอนหายใจแล้วพยักหน้า
ยุคนี้ไม่มีใครใช้ชีวิตง่ายเลย
ชาติก่อนเขามารู้เอาตอนท้าย ๆ ว่า
สุขภาพของพ่อแม่มีปัญหามานานแล้ว ทั้งคู่ยอมอดออมจนหมดเงินเก็บเพื่อดึงเขากลับมาจากประตูผี
หลังจากช่วยกันเก็บกวาด หวังหลินก็ปูที่นอนนอนที่โถงหน้าบ้าน ดึกมากแล้ว พ่อแม่หลับไปนาน เขาไม่อยากกลับไปรบกวนทั้งสองคนอีก
ที่นอนปูพื้นนุ่มใช้ได้ หวังหลินนอนหงายแล้วนึกย้อนถึงวันแรกหลังกลับมาเกิดใหม่
มีหลอดไฟเก่า ๆ ห้อยอยู่บนขื่อ แสงสีเหลืองสลัวส่องผ่านกระดาษหน้าต่างเข้ามา ทิ้งเงาสว่างเลือนรางไว้บนพื้น
เขาพลิกตัวไปมา ในหัววุ่นวายไปหมด
ไอ้เถาเหวินสารเลวนั่น วันนี้มันลงมือครั้งแรก ยังไงก็ต้องมีครั้งที่สองแน่
ชาตินี้เขาจะไม่ยอมให้ใครมาขี่คอแล้วถ่ายรดหัวเหมือนชาติก่อนอีก
จากในห้องของเหล่าจูมีเสียงละเมอของหย่าถงดังมาแว่ว ๆ ฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง
หวังหลินลูบหยกโบราณตรงหน้าอก
หูตาแจ่มชัด ความสามารถแบบนี้ไม่ใช่ต้นทุนที่แท้จริงของเขาในชาตินี้ สิ่งที่ชี้ชะตาเขาจริง ๆ คือประสบการณ์กับความทรงจำล้ำค่าที่สั่งสมมาจากชาติก่อน
สิ่งเหล่านี้จะช่วยให้เขารู้ล่วงหน้าและคว้าโอกาสได้ก่อนใครในทุกเรื่อง
พรุ่งนี้ขึ้นเขา เขาจะเก็บแค่เห็ดหอมกับเห็ดหูหนูที่หาเงินได้นิดหน่อยไม่ได้แล้ว
ต้องเข้าไปลึกกว่านี้ เพื่อหาของมีค่า
สุขภาพพ่อแม่ไม่ดี ต้องซื้อยา ต้องหาอาหารดี ๆ ให้กิน แล้วยังต้องสร้างบ้านใหม่
ส่วนทางเถาเหวิน เขาจะยอมเป็นฝ่ายตั้งรับอยู่ตลอดไม่ได้
ถ้าไอ้สารเลวนั่นกล้ามาหาเรื่องอีก คราวนี้เขาไม่รังเกียจที่จะทำให้มันนอนแผ่อยู่กับพื้นทั้งวัน
หวังหลินกัดฟัน จ้องขื่อเหม่อลอยอยู่นาน
ชีวิตห่วย ๆ แบบชาติก่อน เขาทนมาพอแล้ว
ชาตินี้ ใครก็อย่าหวังว่าจะรังแกคนในครอบครัวเขาได้อีก
ไม่มีใครทั้งนั้น
......
ในยุคที่ยังไม่มีโทรศัพท์ ทุกคนเข้านอนเร็วและตื่นเช้า
หวังหลินลุกตั้งแต่เช้าตรู่ ขี่จักรยานเตรียมขึ้นเขา
ก่อนลงจากเขาเมื่อวาน เขายังเห็นของดีอีกหลายอย่าง วันนี้ต้องรีบกลับไปเก็บให้เร็วที่สุด
คนหาของป่าก็เป็นแบบนี้ ถ้าจังหวะดีและโชคเข้าข้าง แต่ไม่รีบคว้าไว้ ไม่รู้เมื่อไหร่คนอื่นจะชิงตัดหน้าไปก่อน
พอหมดช่วงที่ของกำลังขายดี อาจถึงขั้นไม่มีข้าวกรอกหม้อได้
วันนี้เขาตั้งใจขึ้นเขาแค่ครึ่งวัน กลับไปจัดการเรื่องเงิน แล้วก็ปรับปรุงความเป็นอยู่ให้พ่อแม่สักหน่อย
เมื่อได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง เขาก็มีคนที่อยากเลือกไว้ในใจตั้งนานแล้ว
พอขึ้นเขา เขาจงใจเลี่ยงบริเวณที่หมาป่าตายเมื่อคืนก่อน
กลิ่นเลือดที่คละคลุ้งบนเขาอาจดึงดูดสัตว์ป่าตัวอื่นเข้ามาได้มาก
เขาวางแผนเรื่องต่อจากนี้ไปพลาง ก้มตัวเดินขึ้นเขาไปพลาง
“จะหวังพึ่งแต่ฟ้าประทานอย่างเดียวไม่ได้ ต้องหาทางสร้างฐานะแล้ว”
ความลำบากอย่างหนึ่งของการขึ้นเขาหาของป่าคือ ถ้าอยากได้ของไปขายก็ต้องเดินขึ้นไปสูง ๆ
ของป่าตรงเชิงเขาถูกพวกคนแก่แถว ๆ นั้นเก็บไปหมดแล้ว แค่จะหาเศษไม้ฟืนได้สักหน่อยก็ยังต้องอาศัยโชค
โชคดีที่วันนี้เก็บของได้ไม่น้อย หวังหลินรวบรวมของป่าใส่ตะกร้าสะพายหลังจนเกือบครึ่งใบได้อย่างรวดเร็ว
พอเห็นว่าดวงอาทิตย์ลอยขึ้นไปถึงจุดสูงสุดแล้ว
ชายหนุ่มก็เช็ดเหงื่อที่ท่วมหน้าผาก เตรียมกลับบ้านไปตุ๋นน้ำแกงโสมบำรุงร่างกายให้พ่อแม่
แดดแรงขนาดนี้ ไม่เหมาะจะทำงานต่อแล้ว
เขาว่ากันว่าขึ้นเขาง่าย ลงเขายาก
กว่าหวังหลินจะลงจากเขาแล้วขี่จักรยานออกมา ก็เลยเที่ยงไปแล้ว
เขาแวะเก็บผักในไร่มานิดหน่อย แล้วเตรียมกลับบ้าน
ตอนขี่ผ่านหน้าบ้านหลิวเจิน เขารู้สึกเหมือนมีสายตาอาฆาตคู่หนึ่งจ้องจนแผ่นหลังเย็นวาบ
“หรือเมื่อคืนฉันไม่ห่มผ้า เลยโดนลมจนเป็นหวัด?”
หวังหลินเกาหลังหัวอย่างสงสัย ก่อนออกแรงปั่นจักรยานกลับบ้าน
ส่วนเจ้าของสายตาคู่นั้น
เมื่อคืนหลิวเจินก็ทะเลาะกับต้าจ้วงเหมือนกัน
สามีหายไปหลายวัน พอกลับมาก็เปิดปากขอเงิน
เธอยังจำได้ชัดว่าต้าจ้วงชูกำปั้นขึ้นสูงแล้วถามเธอว่า
“เงินหยวนต้าโถวของฉันอยู่ไหน?”
แล้วมันก็ยกเท้าขึ้น เตะเข้าที่ท้องของหลิวเจินเต็มแรง
“อ๊า!”
เท้านั้น...
หลิวเจินย่อมบอกความจริงกับเขาไม่ได้ ทำได้แค่ขอโทษไปพลาง ตัวสั่นพลาง ถอยหนีไปหลบตรงมุมห้อง
“ขอโทษ ฉันหาไม่เจอ...”
การถอยหนีกลับยิ่งกระตุ้นความกร่างที่หลงคิดว่าตัวเองถูกของต้าจ้วงขึ้นมา
“ฉันเลี้ยงแกไว้จะมีประโยชน์อะไร!”
เขาตะโกนพลางยกกำปั้นขึ้นจะต่อยเธอ ลูกสองคนร้องไห้พุ่งเข้ามาขวางต้าจ้วงไว้
พอผู้ชายโมโหขึ้นมา มองอะไรก็ขัดหูขัดตาไปหมด
“แล้วแกสองคนด้วย ไอ้พวกไม่ได้เรื่อง!”
เห็นท่าว่ามันจะลงมือตีลูกทั้งสอง หลิวเจินก็กัดฟันพุ่งเข้าไป ใช้ตัวเองปกป้องเด็ก ๆ เอาไว้
เสียงครางด้วยความเจ็บดังขึ้นไม่ขาดสาย
ตัวเองไร้ความสามารถ มีแต่เอาความอัดอั้นไปลงกับคนในบ้าน เป็นพวกเก่งแต่กับคนในครอบครัวอย่างแท้จริง
ตอนนั้นหลิวเจินมีน้ำตาไหลพราก จู่ ๆ ในใจก็เกิดความรู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมา
ถ้าเป็นไอ้หนุ่มนั่น...จะเป็นไปได้ไหมนะ?
……
หวังหลินยังปั่นจักรยานไปไม่ถึงหน้าบ้าน ก็ได้ยินเสียงอึกทึกดังมาจากหน้าประตูบ้านตัวเองแล้ว
หลังจากได้รับความสามารถ【หูตาแจ่มชัด】ขอบเขตการรับรู้ของเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก
“ไม่ใช่ว่าฉันจะพูดนะ...”
หวังหลินจำได้ทันทีว่าเป็นเสียงของเถาเหวิน ไอ้หน้าด้านตัวนั้น
หัวใจเขาหล่นวูบลงทันที
เขาเหวี่ยงจักรยานไปข้างทาง แล้วสาวเท้าวิ่งไปทางหน้าบ้าน
เกิดเรื่องแล้ว!
ฟังจากเสียงแล้ว คนที่มาคงไม่ได้มาดีแน่