พรานยุค 80: เริ่มต้นจากพิชิตสาวงามข้างบ้าน

ตอนที่ 4 หญิงงามกับหญิงชั่ว

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“หย่าถง?”

หวังหลินอึ้งไปไม่กี่วินาที ก่อนจะนึกออกทันที

นับรวมทั้งชาติก่อนกับชาตินี้ เขาคงไม่ได้เจอยัยนี่มาหลายสิบปีแล้ว

จูหย่าถง น้องสาวของเหล่าจูที่อายุน้อยกว่าสองปี

ตอนเด็ก ๆ พวกเขาเคยวิ่งเล่นด้วยกันจนเป้ากางเกงยังเปิด แล้วก็ปั้นโคลนเล่นด้วยกัน

ไม่คิดเลยว่าห่างกันไปหลายปี เธอจะโตมาสวยสะพรั่งขนาดนี้

เขาหันกลับไปมองหัวโล้นยุ่งเหยิงของเหล่าจูอีกสองครั้ง

พี่ใหญ่ พวกนายเกิดจากท้องเดียวกันจริง ๆ เหรอเนี่ย?!

“พี่ พวกพี่เสียงดังอะไรกันกลางดึกเนี่ย หนวกหูจะตายอยู่แล้ว” เธอพูดยังไม่ทันจบก็ยกกำปั้นน้อย ๆ ขึ้นเตรียมทุบเหล่าจู

ใจถึงไม่เบาเลย

เหล่าจูเป็นคนซื่อ ๆ กับน้องสาวก็ไม่เคยโมโหใส่ ส่วนกับพี่น้องและเรื่องค้าขาย เขายึดหลักประนีประนอม นี่ก็เป็นเหตุผลหนึ่งที่หวังหลินเอาของมาขายให้เขาทันทีหลังรับซื้อมา

เหล่าจูร้อง “โอ๊ย ๆ” พลางชี้ไปยังซากหมาป่าตรงโถงหน้าบ้านอย่างรัว ๆ

จูหย่าถงชะงักหมัดพิฆาตสายฟ้าไว้ แล้วหันไปมองตามนิ้วของเหล่าจู

“แม่เจ้าโว้ย!!!”

เป็นคำอุทานประจำตระกูลเหล่าจู

......

“พวกพี่กินกันไปก่อน ถ้าไม่พอเดี๋ยวฉันไปหั่นมาเพิ่ม”

สาวน้อยวางจานผักจิ้มน้ำพริกใบใหญ่ลงบนโต๊ะ จากนั้นก็ไปหาม้านั่งเตี้ย ๆ มานั่งข้าง ๆ ไม่รู้เอามาจากไหน แล้วกอดแตงกวาครึ่งลูกแทะกิน

ขาขาวเรียวยาวสองข้างแกว่งไปมาอย่างสบายใจ ไม่ได้มองหวังหลินเป็นคนนอกเลยสักนิด

เธอนั่งรออยู่ข้าง ๆ เงียบ ๆ ระหว่างที่จูกับหวังหลินคุยเรื่องที่เหลือกัน

พอตกลงวันจ่ายเงินส่วนที่เหลือเรียบร้อย เหล่าจูก็เอื้อมมือไปหยิบหัวไชเท้าลูกเล็กสดกรอบจากจาน ก่อนถามอย่างสงสัยว่า

“หลิน นายอย่าเพิ่งถือสานะ ฉันพูดตรง ๆ มาสองสามปี นายก็เดินไปเดินมาแถวหมู่บ้านกับในเมือง แล้วทำไมจู่ ๆ ถึงคิดจะขึ้นเขาหาของป่าล่ะ?”

“นั่นสิพี่หลิน ทำไมจู่ ๆ ถึงขึ้นเขาไปดักหมาป่าล่ะ?”

หย่าถงพูดเสริมอยู่ข้าง ๆ แต่เพราะปากเต็มไปด้วยแตงกวาเลยพูดไม่ค่อยชัด

หวังหลินถอนหายใจ แล้วเล่าเรื่องเถาเหวินให้ทั้งคู่ฟังตั้งแต่ต้นจนจบ

“ก็ต้องหาอะไรทำให้ยุ่งเข้าไว้ จะได้ไม่ให้พ่อแม่เป็นห่วงไปเรื่อยไง”

พี่น้องตระกูลจูถอนหายใจแล้วพยักหน้า

ยุคนี้ไม่มีใครใช้ชีวิตง่ายเลย

ชาติก่อนเขามารู้เอาตอนท้าย ๆ ว่า

สุขภาพของพ่อแม่มีปัญหามานานแล้ว ทั้งคู่ยอมอดออมจนหมดเงินเก็บเพื่อดึงเขากลับมาจากประตูผี

หลังจากช่วยกันเก็บกวาด หวังหลินก็ปูที่นอนนอนที่โถงหน้าบ้าน ดึกมากแล้ว พ่อแม่หลับไปนาน เขาไม่อยากกลับไปรบกวนทั้งสองคนอีก

ที่นอนปูพื้นนุ่มใช้ได้ หวังหลินนอนหงายแล้วนึกย้อนถึงวันแรกหลังกลับมาเกิดใหม่

มีหลอดไฟเก่า ๆ ห้อยอยู่บนขื่อ แสงสีเหลืองสลัวส่องผ่านกระดาษหน้าต่างเข้ามา ทิ้งเงาสว่างเลือนรางไว้บนพื้น

เขาพลิกตัวไปมา ในหัววุ่นวายไปหมด

ไอ้เถาเหวินสารเลวนั่น วันนี้มันลงมือครั้งแรก ยังไงก็ต้องมีครั้งที่สองแน่

ชาตินี้เขาจะไม่ยอมให้ใครมาขี่คอแล้วถ่ายรดหัวเหมือนชาติก่อนอีก

จากในห้องของเหล่าจูมีเสียงละเมอของหย่าถงดังมาแว่ว ๆ ฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง

หวังหลินลูบหยกโบราณตรงหน้าอก

หูตาแจ่มชัด ความสามารถแบบนี้ไม่ใช่ต้นทุนที่แท้จริงของเขาในชาตินี้ สิ่งที่ชี้ชะตาเขาจริง ๆ คือประสบการณ์กับความทรงจำล้ำค่าที่สั่งสมมาจากชาติก่อน

สิ่งเหล่านี้จะช่วยให้เขารู้ล่วงหน้าและคว้าโอกาสได้ก่อนใครในทุกเรื่อง

พรุ่งนี้ขึ้นเขา เขาจะเก็บแค่เห็ดหอมกับเห็ดหูหนูที่หาเงินได้นิดหน่อยไม่ได้แล้ว

ต้องเข้าไปลึกกว่านี้ เพื่อหาของมีค่า

สุขภาพพ่อแม่ไม่ดี ต้องซื้อยา ต้องหาอาหารดี ๆ ให้กิน แล้วยังต้องสร้างบ้านใหม่

ส่วนทางเถาเหวิน เขาจะยอมเป็นฝ่ายตั้งรับอยู่ตลอดไม่ได้

ถ้าไอ้สารเลวนั่นกล้ามาหาเรื่องอีก คราวนี้เขาไม่รังเกียจที่จะทำให้มันนอนแผ่อยู่กับพื้นทั้งวัน

หวังหลินกัดฟัน จ้องขื่อเหม่อลอยอยู่นาน

ชีวิตห่วย ๆ แบบชาติก่อน เขาทนมาพอแล้ว

ชาตินี้ ใครก็อย่าหวังว่าจะรังแกคนในครอบครัวเขาได้อีก

ไม่มีใครทั้งนั้น

......

ในยุคที่ยังไม่มีโทรศัพท์ ทุกคนเข้านอนเร็วและตื่นเช้า

หวังหลินลุกตั้งแต่เช้าตรู่ ขี่จักรยานเตรียมขึ้นเขา

ก่อนลงจากเขาเมื่อวาน เขายังเห็นของดีอีกหลายอย่าง วันนี้ต้องรีบกลับไปเก็บให้เร็วที่สุด

คนหาของป่าก็เป็นแบบนี้ ถ้าจังหวะดีและโชคเข้าข้าง แต่ไม่รีบคว้าไว้ ไม่รู้เมื่อไหร่คนอื่นจะชิงตัดหน้าไปก่อน

พอหมดช่วงที่ของกำลังขายดี อาจถึงขั้นไม่มีข้าวกรอกหม้อได้

วันนี้เขาตั้งใจขึ้นเขาแค่ครึ่งวัน กลับไปจัดการเรื่องเงิน แล้วก็ปรับปรุงความเป็นอยู่ให้พ่อแม่สักหน่อย

เมื่อได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง เขาก็มีคนที่อยากเลือกไว้ในใจตั้งนานแล้ว

พอขึ้นเขา เขาจงใจเลี่ยงบริเวณที่หมาป่าตายเมื่อคืนก่อน

กลิ่นเลือดที่คละคลุ้งบนเขาอาจดึงดูดสัตว์ป่าตัวอื่นเข้ามาได้มาก

เขาวางแผนเรื่องต่อจากนี้ไปพลาง ก้มตัวเดินขึ้นเขาไปพลาง

“จะหวังพึ่งแต่ฟ้าประทานอย่างเดียวไม่ได้ ต้องหาทางสร้างฐานะแล้ว”

ความลำบากอย่างหนึ่งของการขึ้นเขาหาของป่าคือ ถ้าอยากได้ของไปขายก็ต้องเดินขึ้นไปสูง ๆ

ของป่าตรงเชิงเขาถูกพวกคนแก่แถว ๆ นั้นเก็บไปหมดแล้ว แค่จะหาเศษไม้ฟืนได้สักหน่อยก็ยังต้องอาศัยโชค

โชคดีที่วันนี้เก็บของได้ไม่น้อย หวังหลินรวบรวมของป่าใส่ตะกร้าสะพายหลังจนเกือบครึ่งใบได้อย่างรวดเร็ว

พอเห็นว่าดวงอาทิตย์ลอยขึ้นไปถึงจุดสูงสุดแล้ว

ชายหนุ่มก็เช็ดเหงื่อที่ท่วมหน้าผาก เตรียมกลับบ้านไปตุ๋นน้ำแกงโสมบำรุงร่างกายให้พ่อแม่

แดดแรงขนาดนี้ ไม่เหมาะจะทำงานต่อแล้ว

เขาว่ากันว่าขึ้นเขาง่าย ลงเขายาก

กว่าหวังหลินจะลงจากเขาแล้วขี่จักรยานออกมา ก็เลยเที่ยงไปแล้ว

เขาแวะเก็บผักในไร่มานิดหน่อย แล้วเตรียมกลับบ้าน

ตอนขี่ผ่านหน้าบ้านหลิวเจิน เขารู้สึกเหมือนมีสายตาอาฆาตคู่หนึ่งจ้องจนแผ่นหลังเย็นวาบ

“หรือเมื่อคืนฉันไม่ห่มผ้า เลยโดนลมจนเป็นหวัด?”

หวังหลินเกาหลังหัวอย่างสงสัย ก่อนออกแรงปั่นจักรยานกลับบ้าน

ส่วนเจ้าของสายตาคู่นั้น

เมื่อคืนหลิวเจินก็ทะเลาะกับต้าจ้วงเหมือนกัน

สามีหายไปหลายวัน พอกลับมาก็เปิดปากขอเงิน

เธอยังจำได้ชัดว่าต้าจ้วงชูกำปั้นขึ้นสูงแล้วถามเธอว่า

“เงินหยวนต้าโถวของฉันอยู่ไหน?”

แล้วมันก็ยกเท้าขึ้น เตะเข้าที่ท้องของหลิวเจินเต็มแรง

“อ๊า!”

เท้านั้น...

หลิวเจินย่อมบอกความจริงกับเขาไม่ได้ ทำได้แค่ขอโทษไปพลาง ตัวสั่นพลาง ถอยหนีไปหลบตรงมุมห้อง

“ขอโทษ ฉันหาไม่เจอ...”

การถอยหนีกลับยิ่งกระตุ้นความกร่างที่หลงคิดว่าตัวเองถูกของต้าจ้วงขึ้นมา

“ฉันเลี้ยงแกไว้จะมีประโยชน์อะไร!”

เขาตะโกนพลางยกกำปั้นขึ้นจะต่อยเธอ ลูกสองคนร้องไห้พุ่งเข้ามาขวางต้าจ้วงไว้

พอผู้ชายโมโหขึ้นมา มองอะไรก็ขัดหูขัดตาไปหมด

“แล้วแกสองคนด้วย ไอ้พวกไม่ได้เรื่อง!”

เห็นท่าว่ามันจะลงมือตีลูกทั้งสอง หลิวเจินก็กัดฟันพุ่งเข้าไป ใช้ตัวเองปกป้องเด็ก ๆ เอาไว้

เสียงครางด้วยความเจ็บดังขึ้นไม่ขาดสาย

ตัวเองไร้ความสามารถ มีแต่เอาความอัดอั้นไปลงกับคนในบ้าน เป็นพวกเก่งแต่กับคนในครอบครัวอย่างแท้จริง

ตอนนั้นหลิวเจินมีน้ำตาไหลพราก จู่ ๆ ในใจก็เกิดความรู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมา

ถ้าเป็นไอ้หนุ่มนั่น...จะเป็นไปได้ไหมนะ?

……

หวังหลินยังปั่นจักรยานไปไม่ถึงหน้าบ้าน ก็ได้ยินเสียงอึกทึกดังมาจากหน้าประตูบ้านตัวเองแล้ว

หลังจากได้รับความสามารถ【หูตาแจ่มชัด】ขอบเขตการรับรู้ของเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก

“ไม่ใช่ว่าฉันจะพูดนะ...”

หวังหลินจำได้ทันทีว่าเป็นเสียงของเถาเหวิน ไอ้หน้าด้านตัวนั้น

หัวใจเขาหล่นวูบลงทันที

เขาเหวี่ยงจักรยานไปข้างทาง แล้วสาวเท้าวิ่งไปทางหน้าบ้าน

เกิดเรื่องแล้ว!

ฟังจากเสียงแล้ว คนที่มาคงไม่ได้มาดีแน่

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป