เช้าวันที่ 20 สิงหาคม ฟ้าเพิ่งสาง เจ้าชู่เหอก็ตื่นแล้ว
เธอนอนนิ่งอยู่บนเตียงสักพัก ได้ยินเสียงหวังซิ่วหลานกำลังง่วนอยู่ในครัว เสียงตะหลิวกระทบกระทะเหล็กดังลอดกำแพงมา เจ้าชู่เหอพลิกตัวลุกขึ้น พับผ้าห่มให้เรียบร้อย แล้วตรวจสัมภาระที่จัดไว้ตั้งแต่เมื่อคืนอีกครั้ง ทั้งหนังสือแจ้งเข้าเรียน ใบย้ายทะเบียนบ้าน จดหมายแนะนำตัว เสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยน หนังสือเรียน ดินสอ สมุดจด และนาฬิกาข้อมือเรือนนั้นที่ลู่อิ่งเฟิงให้มา
เธอสวมนาฬิกาแล้วก้มดูเวลา หกโมงสี่สิบ
หลังล้างหน้าบ้วนปากเสร็จ เธอก็เดินไปถึงหน้าครัว หวังซิ่วหลานจัดอาหารเช้าไว้เรียบร้อยแล้ว มีข้าวต้มขาว หมั่นโถว ผักดองหนึ่งจาน และไข่ต้ม 2 ฟอง
“วันนี้ไปรายงานตัว กินให้อิ่มก่อนค่อยไปนะ”
เจ้าชู่เหอนั่งลงกินข้าว ลู่อิ่งเฟิงก็เดินออกมาจากห้องโถง สวมเสื้อแขนสั้นสีเทา ผมยังยุ่งอยู่ ดูท่าคงเพิ่งตื่น “วันนี้พี่ไปส่งเธอเอง”
เจ้าชู่เหอพยักหน้า “ได้ค่ะ”
หวังซิ่วหลานยกข้าวต้มอีกชามออกมายื่นให้ลู่อิ่งเฟิง “ลูกก็กินด้วย อย่ามัวแต่พูด”
ลู่อิ่งเฟิงรับชามมานั่งลง กินไปสองคำก็ถามเจ้าชู่เหอ “เก็บของครบแล้วหรือยัง หนังสือแจ้งเข้าเรียนใส่ไว้ตรงไหน?”
“อยู่ชั้นในสุดของห่อผ้าค่ะ สอดไว้ระหว่างหนังสือเรียน”
“ดี กินเสร็จแล้วเราก็ไปกัน”
เจ็ดโมงครึ่ง ทั้งสองขี่จักรยานออกจากบ้าน เจ้าชู่เหอนั่งซ้อนท้าย กอดห่อผ้าไว้แนบอก นาฬิกาบนข้อมือบอกเวลาเจ็ดโมงสิบห้า
ยามเช้าในเมืองหลวงประจำมณฑลคึกคักแล้ว บนถนนเต็มไปด้วยผู้คนปั่นจักรยานรีบไปทำงาน ทั้งคู่ปั่นมาครึ่งชั่วโมงก็มาถึงหน้าโรงเรียน เจ้าชู่เหอลงจากจักรยาน เงยหน้ามองตัวอักษรบนป้าย “โรงเรียนฝึกหัดครูอาชีวะประจำมณฑล” ครั้งก่อนเธอมาที่นี่เพื่อสอบ ส่วนครั้งนี้มาเพื่อรายงานตัว
หน้าโรงเรียนเงียบเหงา มีเพียงชายชราคนหนึ่งนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ในป้อมยาม ลู่อิ่งเฟิงจอดจักรยานแล้วถามชายชรา “สหายครับ วันนี้นักเรียนชั้นภาษาอังกฤษไปรายงานตัวที่ไหนครับ?”