เรื่องแยกครอบครัวฟังดูง่าย แต่พอลงมือทำจริงกลับไม่ง่ายเลย ตลอดสามวันต่อมา ลานบ้านตระกูลเจ้าก็ไม่เคยสงบลง พอสองพี่น้องเจ้าเป่าชางกับเจ้าม่านจู่และภรรยากลับจากทำงาน สิ่งแรกที่ทำไม่ใช่กินข้าว แต่กลับย่อตัวลงนับหม้อ ชาม และกะละมังในลานบ้าน
หม้อเหล็กใบใหญ่เป็นของเจ้าเป่าชาง ส่วนหม้อเหล็กใบเล็กเป็นของเจ้าม่านจู่ บ้านละถังน้ำคนละใบ ส่วนกะละมังเคลือบที่บิ่นไปมุมหนึ่งนั้น ติงเฟิ่งยืนกรานว่าไม่เอา จางเสี่ยวผิงก็ไม่อยากรับไว้ สุดท้ายหลี่ฉงเซียนถึงกับด่าออกมาว่า “ไม่มีใครเอาทั้งนั้นแหละ ฉันจะเก็บไว้ใช้เอง” เรื่องถึงได้ยุติลง
เจ้าม่านจู่ย่อตัวนับชามอยู่บนพื้น พอนับเสร็จก็ถามเจ้าเป่าชางว่า “พี่รอง แล้วไหดินเผาใบใหญ่นั่นเป็นของใคร?”
เจ้าเป่าชางตอบว่า “เอาไปเถอะ ฉันไม่ดองผัก”
ติงเฟิ่งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รีบแย้งทันที “ไหใบใหญ่นั่นยังใช้ได้อีกเหรอ? ก้นมันร้าวหมดแล้ว”
เจ้าม่านจู่ถลึงตาใส่เธอ “ร้าวก็เอาดินโปะสักชั้นก็ใช้ได้แล้ว เธอคิดว่าตัวเองอยู่ในเมืองหลวงของมณฑลหรือไง?”
ติงเฟิ่งกลอกตา ไม่พูดอะไรอีก
เจ้าชู่เหอนั่งอยู่ตรงประตูห้องโถง มองกองหม้อชามกะละมังที่อยู่เต็มพื้น ในใจรู้สึกปนเปกันไปหมด ครอบครัวหนึ่งถูกแยกออกจากกันอย่างนี้ แบ่งกันอย่างละเอียดชัดเจน แม้แต่มีดหั่นผักที่บิ่นตรงคมก็ยังต้องตกลงกันให้แน่ชัดว่าเป็นของใคร
การแยกทะเบียนครัวเรือนหลังจากนั้นยุ่งยากกว่าการแบ่งหม้อชามเสียอีก! ในยุคนี้ใช้ทะเบียนครัวเรือนรวม ซึ่งกองผลิตเป็นผู้ดูแล เมื่อแยกครอบครัวก็ต้องไปลงทะเบียนเปลี่ยนแปลงที่กองผลิต เจ้าโช่วเถียนวิ่งไปสำนักงานกองผลิตถึงสองรอบ เลขาพรรคช่วยกรอกแบบฟอร์มและประทับตราให้ ในที่สุดทะเบียนครัวเรือนของทั้งสองบ้านก็แยกกันเรียบร้อย
เพิ่งแยกทะเบียนครัวเรือนเสร็จ จดหมายตอบรับของเจ้าชู่เหอก็มาถึง
บ่ายวันนั้น เจ้าโช่วเถียนกลับมาจากสหกรณ์ตำบล มือถือซองจดหมายกระดาษสีน้ำตาล พอยังไม่ทันเข้าประตูลานบ้านก็ร้องเรียกขึ้นมาก่อน “เหยาโถว จดหมายตอบรับมาแล้ว!”