เช้าวันที่ 12 เดือนต้นปี ลู่กุ้ยจือกับซุนไห่เก็บข้าวของเรียบร้อย เตรียมออกเดินทาง ช่วงหลายวันที่ผ่านมา พี่รองจัดการเธอจนยอมเชื่อฟังไปหมด ลู่กุ้ยจือเลยรู้จักสงบเสงี่ยมขึ้นมาก ก่อนออกเดินทางยังกวาดห้องครัว เติมน้ำร้อนใส่กาน้ำชา แถมยังขัดชามใส่อาหารไก่ในลานบ้านจนสะอาดเอี่ยม
หวังซิ่วหลานมองเธอวิ่งวุ่นไปมาแล้วเอ่ยอย่างสะท้อนใจว่า “คราวนี้กุ้ยจือรู้จักทำตัวดีเสียทีนะ”
ลู่กุ้ยจือสะพายห่อสัมภาระ ยืนอยู่ตรงประตูรั้ว หันมายิ้มให้ทุกคนในบ้าน “พ่อ แม่ พี่ ๆ พี่สะใภ้ แล้วก็ชู่เหอ ปีหน้าเทศกาลตรุษจีนไปเที่ยวบ้านฉันกันนะ! แม้กงสังคมโบราณเมืองอำเภอหย่งอันของเราจะเป็นที่กันดารอยู่ในหุบเขา แต่ทิวทัศน์สวยมากเลย!”
คำพูดนี้ก็แค่พูดเอามารยาท ส่ง ๆ ไปอย่างนั้น
แต่ลู่กุ้ยอิงกลับวางเปลือกเมล็ดแตงที่แทะไปครึ่งเมล็ดลงบนโต๊ะดังปั้ก “ดีเลย!” เธอตบเศษเมล็ดแตงบนตัว “ฉันกับหลินเผิงนาน ๆ ทีจะได้ออกมาสักครั้ง เด็กสามคนก็อยู่กับพ่อแม่เขา พวกเราสองคนว่างพอดี ไปสิ ไปดูบ้านเธอกัน ฉันอยากเห็นจริง ๆ ว่าเธอใช้ชีวิตยังไง”
สีหน้าลู่กุ้ยจือเปลี่ยนไปทันที “พี่ อย่าล้อเล่นเลย ที่นั่นไกลมากนะ ทางบนเขาก็เดินทางลำบาก...”
“ไกลไม่ไกลก็นั่งรถไปสิ” หลินเผิงเดินออกมาจากในบ้าน เปลี่ยนเสื้อคลุมเรียบร้อยแล้ว “เธอพูดทุกวันว่าชีวิตลำบาก พี่เขยอย่างฉันไม่ไปดู แล้วจะช่วยเธอได้ยังไง”
รอยยิ้มของลู่กุ้ยจือเริ่มฝืน สายตากวาดมองไปทั่ว
หวังซิ่วหลานเองก็เริ่มคึกขึ้นมา “ตาเฒ่า พวกเราไปด้วย! กุ้ยจือแต่งออกไปตั้งหลายปีแล้ว ฉันยังไม่เคยไปบ้านเธอเลย”
ลู่ฉางสงวางถ้วยชาลง คิดอยู่ครู่หนึ่ง “ได้สิ พอดีฉันจะไปขอหนังสือรับรอง จะได้ไม่ต้องโดนคนระหว่างทางเรียกถามนู่นถามนี่”
“พ่อ! แม่!” ลู่กุ้ยจือร้อนใจ รีบร้องเรียก “พวกท่านจะไปทำไมกัน บ้านฉันยังไม่ได้เตรียมอะไรเลย ห้องก็ยังไม่ได้เก็บกวาด...”
ลู่กุ้ยอิงเหลือบมองเธอ “ห้องเธอต้องเก็บกวาดด้วยเหรอ? เธอบอกเองไม่ใช่หรือว่ายุ่งจนเท้าแทบไม่ติดพื้น คนยุ่งขนาดนั้น บ้านต้องสะอาดแน่นอน”
สีหน้าของลู่กุ้ยจือเปลี่ยนไปหลากหลายอย่างยิ่ง ซุนไห่ที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอก็สีหน้าไม่สู้ดี มือซุกอยู่ในกระเป๋า ไม่พูดอะไรอยู่นาน