เช้าตรู่วันที่ 29 เดือนสิบสอง ไก่ในลานบ้านยังขันไม่ทันเต็มเสียง หวังซิ่วหลานก็ลุกขึ้นมากวาดลานแล้ว
เจ้าชู่เหอสอนคำศัพท์ให้ลู่หมิงหยางอยู่ในห้องฝั่งตะวันตกตามปกติ วันนี้เด็กน้อยอารมณ์ดี สะกดถูกติดกันถึงห้าคำ กำลังยิ้มแก้มปริเตรียมจะเริ่มอีกรอบ ก็มีเสียงดังมาจากนอกประตูรั้ว
ลู่หมิงหยางหูไวมาก พอได้ยินก็ร้องขึ้นว่า “อาสามกลับมาแล้ว!” พูดจบก็โยนหนังสือแล้ววิ่งออกไป
เจ้าชู่เหอปิดหนังสือเรียน จัดผมให้เรียบร้อยแล้วเดินตามออกไป
หน้าประตูรั้วยืนอยู่หญิงวัยสามสิบกว่า รูปร่างไม่สูง สวมเสื้อบุฝ้ายสีน้ำเงินเก่า ๆ มัดผมหางม้าด้วยยางรัดผม ในอ้อมแขนอุ้มเด็กเล็กวัยราวสองขวบ ข้าง ๆ มีเด็กชายวัยสี่ขวบจับขากางเกงเธอพลางส่งเสียงงอแง
ด้านหลังเธอมีชายร่างผอมสูงตามมาด้วย สวมหมวกบุฝ้าย มือทั้งสองล้วงกระเป๋า หดคอยืนอยู่ตรงนั้น มือเปล่าไม่มีอะไรติดมาสักอย่าง
เจ้าชู่เหอกวาดตามองครู่หนึ่ง สองผัวเมียมีมือรวมกันสี่ข้าง แต่ไม่มีใครหิ้วของมาสักคน กลับบ้านแม่มือเปล่าอย่างนั้นหรือ สามีของเธออย่างน้อยก็ทำงานอยู่สหกรณ์จัดซื้อ จะหยิบของติดมือมาสักหน่อยให้พอเป็นพิธีไม่ได้หรือ ท่าทางแบบนี้ทำเอาเจ้าชู่เหอส่ายหน้าในใจ
หวังซิ่วหลานเดินเข้าไปต้อนรับแล้วรับเด็กเล็กมาอุ้ม โยกขึ้นลงสองสามที “โอ๊ย หลานรักของย่า อ้วนขึ้นอีกแล้วนะ!”
ลู่กุ้ยจือเรียก “แม่” แล้วกวาดตามองไปรอบลาน พอดีเห็นเจ้าชู่เหอ เจ้าชู่เหอจึงเดินเข้าไปทักทายอย่างสุภาพ “สวัสดีค่ะพี่สาม สวัสดีค่ะพี่เขย”
ลู่กุ้ยจือมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าสองครั้งแล้วพยักหน้า “เธอคือชู่เหอสินะ”
“ค่ะ พี่สาม”
ลู่กุ้ยจือไม่ได้พูดอะไรต่อ อุ้มเด็กเข้าไปในห้องโถง ซุนไห่เดินตามหลัง พอเข้าประตูก็พยักหน้าให้เจ้าชู่เหอเป็นเชิงทักทาย
เจ้าชู่เหอยืนอยู่ในลาน ใจพอจะรู้เรื่องแล้ว
มื้อกลางวันแบ่งเป็นสองโต๊ะ เจ้าชู่เหอนั่งโต๊ะเดียวกับหลี่เสีย เด็กสามคน และลู่จิ่งเฟิง ส่วนลู่กุ้ยจือนั่งอีกโต๊ะกับสามีและลูก ๆ หวังซิ่วหลานกับลู่ฉางสง