เมื่อกลับถึงบ้านเลขที่ 85 ถนนประชาชน เจ้าชู่เหอก็กดเงิน 60 หยวนใส่กล่องเหล็กใบเล็ก จากนั้นวางคู่มือภาษาอังกฤษที่เหลืออีก 3 เล่มลงบนโต๊ะ
ทั้งสามเล่มรวมกันมีมากกว่า 100 หน้า หนากว่าเล่มแรกเกินสองเท่า
เธอไม่ได้รีบร้อนลงมือเขียน แต่เปิดอ่านเล่มที่สองตั้งแต่ต้นจนจบก่อน เนื้อหาเป็นเรื่องการบำรุงรักษาและขั้นตอนทำความสะอาดอุปกรณ์ในชีวิตประจำวัน คำศัพท์มีมากกว่าคู่มือการใช้งาน แต่รูปประโยคค่อนข้างเรียบง่ายกว่า เธอพลิกอ่านไปพร้อมกับใช้ดินสอวงจุดที่ไม่แน่ใจ อ่านจบ 27 หน้าแล้ววงไว้ 23 จุด
“เกิน 20 คำอีกแล้ว” เจ้าชู่เหอถอนหายใจ เล่มก่อนเธอต้องถามอาจารย์ถึง 3 คนกว่าจะรวบรวมคำตอบได้ครบ คราวนี้เธอเรียนรู้แล้ว
เธอหลับตา แล้วเปิดไปยังหมวดภาษาอังกฤษเชิงเทคนิคในหัวโดยตรง ไล่ดูอาจารย์ที่พอจะช่วยได้ทั้งหมด มีอาจารย์หนุ่มสอนการแปลเอกสารอุตสาหกรรม อาจารย์หญิงสวมแว่นสอนภาษาอังกฤษด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี และชายชราคนหนึ่งที่เชี่ยวชาญคำศัพท์เกี่ยวกับเครื่องจักรโดยเฉพาะ
เธอผลัดกันถามทั้งสามคน
อาจารย์คนแรกเธอถามแค่ 5 คำ พอถามเสร็จก็เปลี่ยนไปถามคนถัดไป จะได้ไม่ซ้ำรอยคราวก่อนที่ถามคนเดียวจนเขารำคาญแล้วหนีไป
ปรากฏว่าวิธีนี้ได้ผลดีจริง ๆ
หลังอาจารย์หนุ่มตอบครบ 5 คำ เธอก็สลับไปหาอาจารย์หญิงสวมแว่น แล้วถามอีก 5 คำ ก่อนจะเปลี่ยนไปหาชายชราคนนั้น แม้เขาจะพูดช้า แต่ก็อธิบายละเอียดมาก คำศัพท์คำเดียวก็แยกแจกแจงให้ฟังตั้งแต่รากศัพท์
เจ้าชู่เหอจัดลำดับอาจารย์ทั้งสามไว้ในใจเงียบ ๆ: เรื่องด่วนถามอาจารย์หนุ่ม เรื่องยากถามชายชรา ส่วนเรื่องทั่วไปถามอาจารย์หญิง
กว่าจะอ่านเล่มที่สองจบก็เป็นยามเย็นของวันที่สี่แล้ว
เธออ่านต้นฉบับแปลตั้งแต่ต้นจนจบ แก้ถ้อยคำ 4 จุด แล้วตรวจคำกำกับในแบบแปลนอีกครั้ง หลังแก้เสร็จเธอไม่ได้รีบเก็บ แต่หลับตาลงใหม่ แล้วทบทวนเนื้อหาในต้นฉบับแปลทั้งหมดในหัว ก่อนจะถามอาจารย์ทั้งสามทีละคนว่า “แปลแบบนี้ถูกไหม?”