เช้าวันรุ่งขึ้น เจ้าชู่เหอกำลังอ่านหนังสือทบทวนบทเรียนอยู่ในห้องของตัวเอง ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
หลี่เสียถือแก้วน้ำร้อนเดินเข้ามา แล้วหันมือปิดประตูตามหลังอย่างคล่องแคล่วเหมือนเคย เธอล้วงเงินปึกหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อ วางลงบนโต๊ะ «สามสิบหยวน ค่าสอนพิเศษของเธอ»
เจ้าชู่เหอมองเงินกองนั้น «พี่สะใภ้ เงินนี่ฉันรับไว้ไม่ได้ หมิงหยางเป็นหลานแท้ ๆ ของฉัน จะสอนเขายังต้องรับเงินอีกหรือ ถ้าคนอื่นรู้เข้าคงหัวเราะเอา»
«ฉันรู้ว่าเธอคิดยังไง» หลี่เซียนั่งลงข้างเตียง «แต่คราวนี้ไม่เหมือนกัน ก่อนหน้านี้สอนแค่หมิงหยางคนเดียว นั่นถือว่ามีน้ำใจให้กัน แต่ตอนนี้หลินหยวนกับหลินเซียวก็มาเรียนกับเธอด้วย รวมเป็นเด็กสามคน รับเงินไว้เถอะ»
เจ้าชู่เหอยังคิดจะปฏิเสธ แต่หลี่เสียยืนกราน «บ้านเรามีพี่น้องตั้งหลายคน เรื่องเงินต้องคิดให้ชัดเจน บ้านกุ้ยอิงเขาจ่ายเงิน ถ้าฉันไม่จ่ายบ้าง ต่อไปคนอื่นจะมองฉันยังไง อีกอย่าง เงินสามสิบหยวนนี้เป็นน้ำใจจากฉันกับพี่ใหญ่ของเธอ รับไว้เถอะ พวกเราจะได้สบายใจ»
เจ้าชู่เหอมองเธอแล้วพลันนึกถึงคำพูดของลู่จิ่งเฟิงเมื่อคืนนี้ขึ้นมา: พี่สาวของฉันไม่เคยเอาเปรียบใคร บ้านลู่สองครอบครัวนี้ คนหนึ่งไม่ยอมเอาเปรียบใคร อีกคนถ้าไม่ได้เอาเปรียบก็อยู่ไม่เป็น ช่างเหมาะจะมาอยู่ร่วมกันจริง ๆ
«ก็ได้» เจ้าชู่เหอเก็บเงิน «แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ พอเปิดเทอมแล้วไม่ต้องพูดเรื่องนี้อีก»
«ต้องทำแบบนี้แหละ» หลี่เสียพูดไปก็ถอนหายใจไป «ชู่เหอ ตั้งใจช่วยติวให้เด็ก ๆ หน่อยนะ เหนื่อยเธอแล้ว เธอก็รู้ว่าเดี๋ยวนี้เด็ก ๆ ยิ่งเรียนได้มากเท่าไรก็ยิ่งมีทางเลือกในอนาคต ถ้าไม่มีความสามารถ โตขึ้นก็ต้องลงชนบท»
เจ้าชู่เหอจำได้ว่าในวิชาประวัติศาสตร์ การเคลื่อนไหวครั้งนี้จะอยู่ได้อีกไม่กี่ปี ปี 1977 การสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็กลับมาจัดอีกครั้ง หลังปี 1978 แทบไม่มีใครถูกส่งไปชนบทอีกแล้ว พอถึงปี 1981 ก็ยุติลงอย่างเป็นทางการ เรื่องนี้เธอพูดไม่ได้ และก็ไม่มีทางพูดได้ด้วย
«เรื่องนั้นไม่เห็นเป็นไรเลย» เธอยิ้ม «ฉันจะตั้งใจสอนพวกเขาแน่นอน ส่วนเด็ก ๆ เองก็ต้องพยายามด้วย พอมีความสามารถแล้ว ต่อให้ไปอยู่ที่ไหนก็ไม่อดตายหรอก»