เจ้าเว่ยปินขับรถออกไปแล้ว เจียงหยางก็พักอยู่ที่บ้านชั้นเดียวหลังนั้น
พอถึงวันที่สาม อาวุธทั้งหมดถูกส่งมาครบ เขาก็เก็บเข้าพื้นที่ว่างของตัวเองทันที แล้วโอนให้ทวด
จองตั๋วเครื่องบินไว้ วันรุ่งขึ้นบินกลับเมืองเผิงเฉิง พอดีกับที่ธัญพืชและเครื่องนุ่งห่มถูกส่งมาถึงโกดังพอดี ก็ต้องวิ่งไปอีกเที่ยวหนึ่ง ย้ายของทั้งหมดไป
กลับมาถึงบ้าน เสี่ยวชัวเอ๋อกำลังนอนขดอยู่บนโซฟา เล่นโทรศัพท์ดูวิดีโอ ดูแต่เรื่องการทหารและชีวิตความเป็นอยู่ เดี๋ยวก็หัวเราะ เดี๋ยวก็ร้องไห้
“เหลนเอ้ย กลับมาแล้วหรือ?”
“ในพื้นที่ว่างของข้ามีธัญพืชและเครื่องนุ่งห่มเพิ่มขึ้นตั้งมากมาย แถมยังมีอาวุธกับระเบิดมืออีก”
เสี่ยวชัวเอ๋อตื่นเต้นมาก ถึงแม้จะไม่เคยเห็นแบบ 56 มาก่อน แต่แค่ดูก็รู้ว่าดุมาก
“ทวด ก่อนอื่นท่านดูวิดีโอวิธีใช้อาวุธพวกนั้นก่อน ถ้าลืมก็ค่อยไปดูอีกที่นั่น แต่ต้องหาที่หลบซ่อนให้ดีนะ”
เจียงหยางยิ้ม แล้วกำชับอย่างจริงจัง
“ข้าเข้าใจ ข้าต้องกลับไปฝั่งนั้นแล้ว ข้ามาได้หลายวันแล้ว กลัวผู้บังคับกองทหารจะรอเป็นห่วง”
“ได้ ข้าจะใส่ขนมแถมไปให้ท่านในกระเป๋าเป้ด้วย”
……
ณ เขตภาคตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลซานซี ห่างจากที่ตั้งกรมใหม่ที่หนึ่งสองกิโลเมตร เจียงชัวเอ๋อข้ามมิติกลับมาอีกครั้ง แบกเป้สองข้างบนหลัง
ของครั้งนี้ค่อนข้างมาก ลานบ้านในหมู่บ้านวางไม่ไหวเลย ต้องหาหุบเขาลูกเล็ก ๆ วางของ แล้วค่อยกลับไปที่กองพัน
“เสี่ยวชัวเอ๋อกลับมาแล้ว!”
ทหารยามสองนายเห็นเจียงชัวเอ๋อ ดีใจสุดขีด