ทีมรบพิเศษของยามาโมโตะเคลื่อนพลมาถึงโค้งแม่น้ำ
วาตานาเบะหยุดอีกครั้ง เขาไม่ชอบโค้งนี้ เพราะทัศนวิสัยถูกบดบังไปเกินครึ่ง และสองฝั่งเป็นเนินสูงชัน นับเป็นภูมิประเทศที่เหมาะกับการซุ่มโจมตีโดยธรรมชาติ
เขาส่งสัญญาณให้ทีมหยุดรอ แล้วตัวเองล่วงหน้าไปสำรวจยี่สิบเมตร
ยามาโมโตะ คาสึกิ อยู่กลางขบวน เห็นวาตานาเบะออกไปสำรวจ ก็พยักหน้าด้วยความพอใจ
โอะโนะ จิโร่ เข้ามาประชิดตัว แล้วก้มเสียงพูดว่า “ท่านมหาเอก วาตานาเบะระมัดระวังเกินไปหรือไม่ครับ ตลอดทางที่มาเงียบสนิท แม้แต่ทหารยามก็ไม่เจอสักคน ทหารพลพรรคน่าจะไม่ได้ตั้งด่านป้องกันแถวนี้”
ยามาโมโตะ คาสึกิ พูดอย่างเย่อหยิ่ง “ต้องมีแน่ เพียงแต่ไม่พบเราเท่านั้น หูของทหารยามพลพรรคไม่ดีพอ”
ซาโต้ โคะโนะ เป็นคนค่อนข้างรอบคอบ จึงเตือนขึ้นว่า “แต่รายงานข่าวกรองบอกว่าพวกเขามีอาวุธรุ่นใหม่”
“บากะ!” มัตสึโมโต้ เคน ส่งเสียงหึอย่างไม่พอใจ “อาวุธดีแค่ไหนก็ต้องดูที่คนใช้ ทหารพลพรรคถือปืนกลเป็นปืนไรเฟิล ไกยังเหนี่ยวไม่ถนัดเลย”
ทะนะกะ ฮิเดโอะ พูดอย่างกวน ๆ “พวกเราสมาชิกทีมรบพิเศษ หนึ่งคนเทียบได้สองหมวดของพลพรรค ถ้าไม่ใช่เพราะนายพลชิซึกะสั่งให้จับเป็นล่ะก็ ฮึ่ม!”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ ทุกคนก็ยืดอกขึ้นพร้อมกัน
ตอนนี้วาตานาเบะกลับมาแล้ว คุกเข่าข้างหนึ่งลงรายงาน “รายงานท่านมหาเอก ด้านหน้าปลอดภัย ตรวจสอบเนินสองฝั่งแล้ว ไม่มีร่องรอยการซุ่มโจมตี”
วาตานาเบะเป็นนายพรานจากฮอกไกโด หูดีกว่าสุนัขเสียอีก ยามาโมโตะ คาสึกิ ไว้ใจเขามาก