วินาทีถัดมา บนเส้นทางภูเขาอันมืดมิดก็สาดแสงเพลิงวาบเป็นแนว
ปืนกลมือ MP38 ที่ผลิตโดยฮันส์หลายสิบกระบอกยิงพร้อมกัน กระสุนหนาแน่นกวาดเข้าใส่กองร้อยที่พักต่าง ๆ ทหารกรมอิสระส่วนใหญ่เพิ่งตื่นจากฝันร้าย ยังแต่งตัวไม่เรียบร้อยก็วิ่งกรูออกจากบ้านพักชั่วคราว ยังไม่ทันสร้างที่กำบังก็ถูกกระสุนล้มลงเป็นแถว
“ไอ้ญี่ปุ่นหมาตา ฟาดให้ตายไปเลย!”
ขงเจี๋ยมองทหารรอบกายล้มตายลงทีละคน เจ็บปวดจนหัวใจราวกับถูกมีดกรีด
แต่เขามองไม่เห็นว่าพวกญี่ปุ่นอยู่ตรงไหน ทำได้เพียงยิงสวนกลับไปตามแสงเพลิงตอนที่ศัตรูยิงออกมา ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป คงต้องเห็นกรมอิสระร่อยหรอจนหมดสิ้น
อีกอย่างที่เขาคิดไม่ตก ที่ตรงนั้นเป็นหน้าผาสูงชัน พวกญี่ปุ่นขึ้นมาได้ยังไง?
พลสื่อสารวิ่งหน้าตาโชกเลือดเข้ามาพร้อมรายงาน: “ผู้บังคับกองทหาร! ผิดปกติ! ศัตรูที่สู้กับเรา ไม่ใช่ทหารราบญี่ปุ่นทั่วไป!”
“บัดซบ!”
ขงเจี๋ยคว่ำกำปั้นลงบนที่กำบังอย่างโกรธจัด
เขาพอจะดูออก ทหารญี่ปุ่นกลุ่มนี้วิธีรบไม่เหมือนทหารญี่ปุ่นทั่วไปเลย
พวกมันไม่บุกเป็นกลุ่ม ไม่ดวลดาบปลายปืนตัวต่อตัว ทุกครั้งที่เปิดฉากยิง จะต้องมีทหารกองทัพที่ 8 ล้มลง ราวกับตอนกลางวันแจ้ง
พลังยิงของกรมอิสระอ่อนแออยู่แล้ว ปืนรุ่น 56 ครึ่ง ยี่สิบกระบอกไม่สามารถเปลี่ยนอะไรได้ ทหารเพิ่งโผล่ครึ่งตัวเตรียมโต้กลับ ก็ถูกกระสุนปืนเจาะหัว
“สั่งทีมปืนกลกดการยิงเข้าไป อย่าเสียดายกระสุน! หมวดทหารรักษาการณ์ตามข้าไป!” ขงเจี๋ยตะคอกเสียงแหบ ตาแดงก่ำ นำทัพอาศัยกำแพงดินโต้กลับด้วยตัวเอง