ใช้เวลาเกือบทั้งวัน ในที่สุดก็จัดสัมภาระเสร็จเรียบร้อย
ก่อนจากไป ผู้บัญชาการกองพลเรียกเจียงชัวเอ๋อไปพูดเป็นการส่วนตัว: "เจียงชัวเอ๋อ ทางฝ่ายท่านอาจารย์ยังมีความต้องการอะไรอีกไหม?"
เจียงชัวเอ๋อส่ายหน้า: "ไม่มี ท่านอาจารย์แค่หวังให้พวกเราฆ่าพวกญี่ปุ่นให้มากที่สุดเท่านั้น!"
"ไม่ต้องให้ท่านอาจารย์บอกก็ได้ นี่คือสิ่งที่ทหารพลพรรคทุกคนพึงกระทำ"
ผู้บัญชาการกองพลตบไหล่เจียงชัวเอ๋อ ไม่พูดอะไรเพิ่ม แล้วขึ้นรถสี่ล้อจากไป
ขบวนรถแล่นออกจากหุบเขาอย่างยิ่งใหญ่ หลี่หยุนหลงยืนอยู่บนที่สูงมองตาม พึมพำ: "แปดส่วน รอบนี้แปดส่วนแน่นอน ผู้บัญชาการกองพลเอ๋ย ท่านนี่มัน..."
เจ้ากังยิ้ม: "อย่าพึมพำเลย ผู้บัญชาการกองพลลากของของกองบัญชาการใหญ่ไปด้วย แล้วยังต้องสนับสนุนหน่วยอื่นอีก ถ้ากองพันเราเก็บไว้กินคนเดียวก็ไม่เข้าท่าจริง ๆ"
"เหล่าเจ้า คำพูดแบบนี้ข้าไม่ชอบฟัง" หลี่หยุนหลงเบิกตาโกรธ "ข้าซ่อนไว้เท่าไหร่เจ้าก็รู้ดี ใจไม่รู้สึกผิดบ้างหรือ?"
เจ้ากังทำเป็นไม่ได้ยิน เปลี่ยนเรื่องคุย: "คืนนี้ข้าจะไปคุยกับเว่ยต้าโย่ง พรุ่งนี้เริ่มคัดคน"
"ได้" หลี่หยุนหลงปัดฝุ่นบนมือ "เรื่องคัดคนเจ้าจัดการกับขงเจี๋ยตามที่เห็นสมควร มาตรฐานเดียว คือต้องเป็นคนโหดที่หนึ่งคนสู้ได้สิบ"
...
หนึ่งเดือนต่อมา ในหุบเขาหลังที่ตั้งของกรมอิสระ ชายสามสิบคนที่เปลือยท่อนบนกำลังตะเกียกตะกายอยู่ในโคลน
เว่ยต้าโย่งยืนอยู่บนก้อนหินใหญ่ มือถือกิ่งหลิว ใครเคลื่อนไหวช้าก็ฟาดไปที