ทั้งสองคนเดินมาถึงลานบ้าน ก็เห็นผู้คนราวหนึ่งวงล้อมแน่นอยู่ที่หน้าประตู
บนพื้นนอนร้องครวญครางอยู่เจ็ดแปดนาย เป็นทหารกรมอิสระ ต่างก็สีหน้าเจ็บปวด แต่ไม่มีใครบาดเจ็บหนักอะไร
ท่ามกลางผู้คน มีคนหนึ่งยืนอยู่สองคน
คนหนึ่งสวมเครื่องแบบนายทหารกองทัพที่ 8 ใหม่เอี่ยม สวมแว่นตา หน้าตาขาวสะอาดดูสุภาพอ่อนโยน กำลังหน้านิ่วคิ้วขมวดสั่งสอนผู้ใต้บังคับบัญชา
“เว่ยต้าโย่ง เรามาเพื่อรายงานตัว ไม่ได้มาทะเลาะวิวาท พอมาถึงก็ต่อยตีกันทันที มันเหมือนอะไรกัน!”
คนที่ถูกสั่งสอนเป็นหัวโล้น ร่างสูงใหญ่กำยำ สวมเครื่องแบบกองทัพกลางเก่าๆ เอียงคอทำหน้านักเลงไม่ยอมใคร: “ผู้บังคับการการเมืองเจ้า พวกเขาเป็นฝ่ายลงมือก่อน ข้าบอกหมายเลขหน่วยไปแล้ว แต่พวกเขายังจะยึดปืนของข้าอีก!”
หลี่หยุนหลงเดินยักเยื้องเข้าไปอย่างช้าๆ สำรวจเว่ยต้าโย่งตั้งแต่หัวจรดเท้า
“เจ้านี่เอง ที่ตีทหารของข้า?”
เว่ยต้าโย่งหันขวับ เห็นหลี่หยุนหลงก็ไม่กลัว: “เป็นข้าตีเอง ท่านเป็นผู้บังคับกองทหารหรือ? คนของท่านเป็นฝ่ายเริ่มก่อน!”
หลี่หยุนหลงไม่โกรธแม้แต่น้อย กลับหัวเราะ เดินวนรอบเว่ยต้าโย่งหนึ่งรอบ บีบแขนเขา แล้วตบไหล่เขาสองสามที
“ไอ้หนู ยังมีแรงเยอะอยู่นี่”
เว่ยต้าโย่งงงไปชั่วขณะ ไม่เข้าใจว่าผู้บังคับกองทหารคนนี้ต้องการอะไร
หลี่หยุนหลงหันไปทางเจ้ากัง ยื่นมือออกไป: “สวัสดี หลี่หยุนหลง”
เจ้ากังก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวจับมือไว้: “เจ้ากัง ผู้บังคับการการเมืองคนใหม่ของกรมอิสระ สหายหลี่หยุนหลง นี่คือเว่ยต้าโย่ง เดิมเป็นทหารกองพลที่ 27 ของกองทัพกลาง หลังยุทธการที่ซินโข่วถูกพวกญี่ปุ่นจับเป็นเชลย เขาฆ่าพวกญี่ปุ่นด้วยมือเปล่าหลายนายแล้วหนีออกจากค่ายเชลย ระหว่างทางถูกพวกญี่ปุ่นไล่ล่า ข้าพบเข้าเลยช่วยไว้ได้”