การต่อสู้จบลงอย่างรวดเร็ว นับจากเสียงระเบิดลูกแรกดังขึ้น ทั้งหมดรวมกันไม่ถึงยี่สิบนาที
หลี่หยุนหลงมองม้าศึกที่อ้วนพีสมบูรณ์ ปากไม่เคยหุบเลยสักครั้ง: "ม้าดี ล้วนเป็นม้าดีจริงๆ รวยแล้ว ครั้งนี้รวยจริงๆ"
ขงเจี๋ยและเจ้ากังเดินเข้ามา มองดูทหารหุ่นเชิดที่คุกเข่ายอมจำนนเต็มลานบ้านและม้าศึก ทั้งสองต่างเห็นความตกตะลึงอย่างลึกซึ้งในดวงตาของอีกฝ่าย
นี่ยังเรียกว่าการทำสงครามหรือ? ง่ายเกินไปแล้ว กรมอิสระทั้งหมดไม่มีผู้บาดเจ็บหรือเสียชีวิตแม้แต่คนเดียว ราวกับเป็นการเดินสวนสนามพร้อมอาวุธครบมือ
จางต้าเปียววิ่งมารายงานผลการรบ: "ผู้บังคับกองทหาร มีม้าศึกรวมสามร้อยหกสิบสองตัว ภายในคลังอาวุธมีกระสุนปืนสามหมื่นกว่าลูก ระเบิดมืออีกหลายร้อยลูก ยิ่งไปกว่านั้น ที่พักของหวังหม่าจื่อ ยังค้นพบแท่งทองคำและเหรียญเงินอีกจำนวนไม่น้อย"
"ฮ่าๆๆ ดี!" หลี่หยุนหลงโบกมือใหญ่อย่างองอาจ "อาวุธและกระสุนนำไป ทองคำและเหรียญเงินเข้ารวมเป็นของส่วนกลาง ที่เหลือทั้งหมดแจกจ่ายให้ชาวบ้านในเมือง"
"รับทราบ"
หลังจากนั้น ชาวบ้านในหมู่บ้านว่านเจียถูกเสียงเคาะประตูปลุกให้ตื่นขึ้น พวกเขาค่อยๆ เปิดประตูอย่างหวาดกลัว สิ่งที่เห็นไม่ใช่ทหารหุ่นเชิด หากแต่เป็นใบหน้าหนุ่มสาวและใจดี
"พี่น้อง อย่ากลัว พวกเราเป็นกองทัพที่ 8 มาเพื่อจัดการคนขายชาติ"
"นี่เป็นเสบียงที่แบ่งให้พวกคุณ รีบรับไว้เถอะ"
ตอนแรก ชาวบ้านยังไม่กล้าเชื่อ เมื่อเห็นทหารหุ่นเชิดถูกควบคุมตัวออกจากเมือง พวกเขาจึงเชื่อในที่สุด...
ฟ้า เปลี่ยนไปจริงๆ
ทั่วทั้งหมู่บ้านว่านเจียพลุ่งพล่านด้วยความคึกคัก
"กองทัพที่ 8 จงเจริญ"
"ขอบคุณกองทัพที่ 8 ที่เป็นดั่งญาติมิตร"