หลี่หยุนหลงหรี่ตาลง ทอดสายตามองภาพกองทัพทั้งขบวนที่ปรากฏชัดเต็มจอ
แถวหน้าสุดคือกลุ่มทหารหุ่นเชิดสวมเครื่องแบบสีเหลืองดิน แบกปืนไรเฟิลสารพัดชนิด
แต่ละคนก้มหน้าหงอย เดินไปสองสามก้าวก็ยิงกรูเกรียวใส่พงหญ้าริมทาง ราวกับหาเรื่องปลอบใจตัวเอง บ้างก็เหมือนลองดูว่ามีซุ่มโจมตีตรงไหนหรือไม่
“ท่านนายพล ด้านหน้าคือชางหยุนหลิ่งขอรับ”
“ทหารพลพรรค… ทหารพลพรรคไม่มียุ่งยาก!”
“กองทัพจักรวรรดิเกรียงไกร รุกเข้าไป พวกมันก็หนีกันหัวซุกหัวซุน!”
นายทหารหุ่นเชิดหน้าคมปากแหลมคนหนึ่ง วิ่งเล็กๆ ไปหานายสิบญี่ปุ่นคนหนึ่ง โค้งตัวก้มหัว ประจบประแจงอย่างยิ่ง
นายทหารญี่ปุ่นสีหน้าเรียบเฉย “อืม” ไปหนึ่งเสียง ไม่แม้แต่จะมองเขาแม้แต่สายตาเดียว
นายทหารหุ่นเชิดไม่ใส่ใจ โค้งคำนับอีกครั้ง หันไปตะโกนใส่ลูกน้องตัวเองว่า “ทำตัวสดใสหน่อย! บุกเบิกทางถวายกองทัพจักรวรรดิให้ดี มีรางวัล!”
พูดพลางก็ถีบลูกน้องหุ่นเชิดที่ทำอะไรช้าไปอีกหนึ่งที แล้วบ่นพึมพำวิ่งกลับไปหัวแถว
หลังกองทหารหุ่นเชิด ยังมีนายทหารญี่ปุ่นขี่ม้ากลุ่มหนึ่งรายล้อมอยู่
หนึ่งในนั้นอายุราวสี่สิบ ไว้หนวดจิ้มลิ้ม ข้างอานม้ามีดาบบังคับบัญชาแขวนอยู่ สีหน้าทะนงตัว ยกกล้องสองตาสำรวจรอบด้าน
ชายคนนี้คือพันเอกซากามาตะ ผู้บัญชาการกองพลซากามาตะ
ทหารญี่ปุ่นด้านหลังสวมเครื่องแบบทหารรุ่นโชวะที่ 5 หามปืนสามกระบอก แถวเป็นระเบียบ ก้าวเท้าพร้อมเพรียงกันรุกไปข้างหน้า สองปีกของขบวนคือหมู่ปืนกลเบาแบบคดและหมู่เครื่องยิงลูกระเบิด