อวี๋ซิ่วหันไปมองยังต้นเสียงด้วย ทว่าเพียงมองแวบเดียว กระดูกซี่โครงหมูในปากก็ร่วงลงมา
สวรรค์! ทำไมถึงมาเจอเจ้าหมอนี่ในจังหวะพอดิบพอดีแบบนี้ด้วยนะ?
นางรีบหันกลับไป แสร้งทำเป็นมองไม่เห็น
ทว่าชายชุดแดงกลับก้าวฉับ ๆ เข้ามาหานางแล้ว เอ่ยด้วยน้ำเสียงน้อยใจว่า “ซิ่วซิ่ว ไยเจ้าจึงแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นข้าเล่า?”
พูดยังไม่ทันขาดคำ เขาก็นั่งลงข้างอวี๋ซิ่วอย่างกระเง้ากระงอด “ซิ่วซิ่ว เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าคิดถึงเจ้าจนแทบขาดใจ”
อวี๋ซิ่วยกมือกุมหน้าผาก สีหน้าเจ็บปวด ตลอดชีวิตอันรุ่งโรจน์ในฐานะคนคอยตามเอาใจผู้อื่น นางเคยเดินผ่านบุปผานับหมื่นโดยไม่แปดเปื้อนกลีบเดียว แต่ในทำนองเดียวกัน นางก็เคยถูกคนมากมายตามเอาใจเช่นกัน
ฉันก็อยากทำตัวเงียบ ๆ นะ แต่ความสามารถมันไม่อำนวย
นางอุตส่าห์พยายามปฏิเสธคนแล้วคนเล่า ทว่าก็ยังมีคนหัวแข็งอยู่ไม่กี่ราย รื้อถอนก็ไม่ลงมือ ทุบทำลายก็ไม่สำเร็จ
ซื่อจื่อแห่งซีอวี่ เว่ยเฉิงเจวี๋ยผู้นี้ก็เป็นหนึ่งในคนหัวแข็งเหล่านั้น เมื่อสองปีก่อนเขาไปขอศึกษาวิถีที่สำนักว่านฮวา แล้วตกหลุมรักนางตั้งแต่แรกพบ ก่อนจะตามตื๊อนางอย่างไม่ลดละ หากมารดาของเขาไม่ล่วงลับไปเสียก่อน เกรงว่าเขาคงยังตามรังควานนางอยู่อีกนาน
ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอกันที่นี่!
อวี๋ซิ่วหันไปส่งยิ้มกระอักกระอ่วนแต่ยังสุภาพ “ซื่อจื่อ ช่างบังเอิญจริง ๆ”
เว่ยเฉิงเจวี๋ยทำท่าราวกับสตรีชอกช้ำในวังหลวง มองอวี๋ซิ่วด้วยแววตาอาดูร “ไม่บังเอิญหรอก ข้ามาหาเจ้า ซิ่วซิ่ว กลับซีอวี่ไปกับข้าเถิด มาเป็นชายาซื่อจื่อของข้า”
อวี๋ซิ่วยังคงปฏิเสธอย่างเด็ดขาด “ซื่อจื่อ ข้าเคยบอกแล้วว่าเราไม่เหมาะสมกัน”