“ถอยไป!” เฟิ่งอวี้ตวาดเสียงเย็นชา ไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง ก่อนจะโอบอุ้มอวี๋ซิ่วไว้ในอ้อมแขนแล้วลุกขึ้น เตรียมจากไป
ผู้อาวุโสหกจงฉีทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงลุกขึ้นกล่าวอย่างร้อนรนว่า “ท่านอาจารย์ ระยะนี้มีข่าวลือแพร่สะพัดว่าอวี๋ซิ่วเป็นสายลับที่เผ่ามารส่งมา ท่านอาจารย์ โปรดรั้งนางไว้ที่ยอดเขาหลิงอวิ๋นเถิดขอรับ”
ร่างของเฟิ่งอวี้ชะงัก เขาหันกลับมามองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง “แม้แต่การตัดสินคดีในโลกมนุษย์ยังต้องอาศัยทั้งพยานและหลักฐาน เจ้ากุมอำนาจหอวินัยมาหลายร้อยปีแล้ว ยังต้องให้ข้าสอนอีกหรือว่าควรจัดการอย่างไร?”
น้ำเสียงนั้นฟังดูเรียบเรื่อย ทว่ากลับแผ่แรงกดดันประหนึ่งภูผาไท่ซานถล่มทับ จงฉีสะท้านจนแผ่นหลังเย็นวาบ ขาทั้งสองอ่อนยวบ ทรุดลงคุกเข่าทันที “ทะ...ท่านอาจารย์ ศิษย์รู้ความผิดแล้ว...”
เฟิ่งอวี้หมุนกาย แสงพร่างพรายวูบหนึ่ง ก่อนจะหายไปจากที่เดิม
จงฉีนั่งทรุดอยู่บนพื้น เข้าใจเรื่องหนึ่งขึ้นมาอย่างหวาดหวั่น เรื่องสายลับเผ่ามารนั้น ท่านอาจารย์รู้ทุกอย่าง...ท่านเชื่ออวี๋ซิ่ว!
ผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ต่างหันไปมองฉางหลินทันที “ศิษย์น้องเจ็ด เรื่องระหว่างท่านอาจารย์กับอวี๋ซิ่วเป็นอย่างไรกันแน่!”
ฉางหลินจิบสุราทีละน้อย สีหน้าลึกล้ำยากหยั่งถึง “เรื่องนี้น่ะหรือ...เล่าแล้วก็ยาว!”
“รีบเล่าเข้าสิ เอาแบบสั้น ๆ!”
——
แสงสายหนึ่งวาบขึ้นกลางตำหนักพักอันมืดมิดและเงียบสงัด
บุรุษร่างสูงใหญ่ปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศพร้อมโอบอุ้มหญิงสาวร่างเล็กไว้ในอ้อมแขน
ไข่มุกราตรีบนเชิงเทียนส่องสว่างขึ้นเอง แสงนวลอ่อนสาดส่องทั่วตำหนักพัก ทั้งยังเผยให้เห็นใบหน้าเมามายของหญิงสาว
แก้มนางแดงระเรื่อ ดวงตาพร่าเลือนด้วยฤทธิ์สุรา อิงแอบอยู่ในอ้อมแขนบุรุษอย่างว่าง่าย ลักยิ้มเล็ก ๆ สองข้างแต้มอยู่ตรงมุมปาก อ่อนหวานนุ่มนิ่มประหนึ่งกระต่ายขาว