เสิ่นฝูเยว่ยิ้มละไม «ศิษย์พี่ช่างเก่งกาจนัก ฝูเยว่ยังไม่ทันเอ่ย ก็เดาถูกแล้วว่าเป็นอักษรสองตัวใด»
แววตาของเสิ่นเมี่ยวเสวี่ยไหววูบ นางมีชื่อเดียวกับเซียนหญิงฝูเยว่ ทั้งยังหน้าตาเหมือนกันอีกด้วย บนโลกนี้จะมีเรื่องบังเอิญเช่นนี้ได้อย่างไร?
ได้ยินว่าเมื่อ 200 ปีก่อน จอมมารใช้ชีวิตผู้คนนับสิบล้านเป็นเครื่องสังเวย เพื่อถักวิญญาณให้ธงถักวิญญาณของเซียนหญิงฝูเยว่…หรือว่านางจะเป็นเซียนหญิงฝูเยว่กลับชาติมาเกิด?
เมื่อเห็นเสิ่นเมี่ยวเสวี่ยเหม่อลอย เสิ่นฝูเยว่จึงเอ่ยเรียกเบา ๆ «ศิษย์พี่ เป็นอะไรไปหรือ?»
เสิ่นเมี่ยวเสวี่ยได้สติ «เหตุใดเจ้าจึงเรียกข้าว่าศิษย์พี่?»
เสิ่นฝูเยว่ชูแผ่นหยกขึ้น «เพราะผู้อาวุโสห้ามอบแผ่นหยกให้ข้า ตอนนี้ข้าเป็นศิษย์สายนอกของสำนักว่านฮวาแล้ว»
เสิ่นเมี่ยวเสวี่ยรับแผ่นหยกของนางไปดู เป็นของผู้อาวุโสห้าจริง ๆ นางส่งคืนให้เสิ่นฝูเยว่ พลางเหลือบมองโรงเตี๊ยม «เจ้าอาศัยอยู่ที่นี่หรือ?»
«ใช่แล้ว ศิษย์พี่»
เสิ่นเมี่ยวเสวี่ยกลอกตาเล็กน้อย «ในเมื่อเป็นศิษย์สายนอกแล้ว ก็เก็บข้าวของแล้วตามข้ากลับสำนักว่านฮวาเถิด ข้าจะจัดที่พักให้เจ้า»
เสิ่นฝูเยว่ยินดี «เช่นนั้นต้องรบกวนศิษย์พี่แล้ว ว่าแต่ยังไม่ได้ถามชื่อศิษย์พี่เลย»
«ข้าก็แซ่เสิ่น ชื่อเสิ่นเมี่ยวเสวี่ย»
«ฝูเยว่ขอบคุณศิษย์พี่เสิ่นที่ดูแล» เสิ่นฝูเยว่เก็บสัมภาระอย่างง่าย ๆ พาผู้ติดตามไปด้วย แล้วติดตามเสิ่นเมี่ยวเสวี่ยขึ้นสำนักว่านฮวาในคืนนั้น
——
จวนเซียนลั่วเจีย
อวี๋ซิ่วนอนหลับสนิทตลอดคืน เมื่อตื่นขึ้นมา ตะวันก็ลอยโด่งแล้ว
นางบิดขี้เกียจ ก่อนจะพบว่าที่ที่นอนอยู่คือห้องของตนเอง
ไม่ต้องเดาก็รู้ บรรพชนสูงสุดคงเป็นผู้พานางกลับมา
นางเปิดผ้าห่มลงจากเตียง หางตาพลันเห็นแสงวาววับ จึงหันไปมอง บนโต๊ะมีกล่องเครื่องประดับหรูหรา ทั้งปิ่นปักผมและเครื่องประดับต่าง ๆ รวมถึงชุดกระโปรงหลายชุดที่พับวางไว้อย่างเป็นระเบียบ