แววขบขันจาง ๆ วูบผ่านดวงตาของเฟิ่งอวี้ ประกายแสงในมือไหววูบ ก่อนจะปรากฏกระบี่สีน้ำเงินใสทั้งเล่ม เขาโยนกระบี่ออกไปตามสบาย กระบี่พลันขยายใหญ่ขึ้นและร่วงลงใต้ฝ่าเท้า
เมื่อเห็นเขากำลังจะเหินกระบี่ อวี๋ซิ่วก็หมายจะหยิบกระบี่ของตนออกมา ทว่าญาณยังไม่ทันปรากฏ เอวก็ถูกโอบประคองไว้อย่างแผ่วเบา ภาพเบื้องหน้าพร่าเลือนไปชั่วขณะ นางก็ถูกบรรพชนสูงสุดอุ้มเหินขึ้นสู่ท้องฟ้าแล้ว
อวี๋ซิ่วประหลาดใจอย่างยิ่ง “บรรพชนสูงสุด ศิษย์เหินกระบี่เป็นนะเจ้าคะ”
เฟิ่งอวี้กล่าวเรียบ ๆ “เจ้าบินช้าเกินไป แล้วจะไปหาเพื่อนของเจ้าได้อย่างไร?”
“ศาลาชิงเฟิงที่เชิงเขาตะวันตกเจ้าค่ะ”
สิ้นเสียง กระบี่ใต้เท้าก็ทะยานออกไปราวกับติดเครื่องยนต์ความเร็วแสง พุ่งฉิวไปในพริบตา
อวี๋ซิ่วรู้สึกว่าสมองยังตามไม่ทัน เพียงกะพริบตา ทั้งสามก็มาหยุดลงหน้าศาลาชิงเฟิงอย่างมั่นคงแล้ว
ฉันขอเถอะ เร็วมากจริง ๆ แรงจนแทบหงายหลังแน่ะ สุดยอด~
ทางด้านหนานเฮ่อกุยมาถึงศาลาชิงเฟิงก่อน เขาเพิ่งเก็บกระบี่ ก็เห็นอวี๋ซิ่วพุ่งมาถึงในพริบตา
“???”
ภูเขาลั่วเจียอยู่ไกลกว่าสำนักว่านฮวาเสียอีกมิใช่หรือ เหตุใดนางถึงมาถึงพร้อมกับเขาได้?
เหยียบกงล้อเพลิงวายุมาอย่างนั้นหรือ?
เขารีบก้าวไปหาอวี๋ซิ่ว แล้วยื่นหมัดไปแตะหมัดนาง เป็นพิธีทักทายเฉพาะระหว่างพี่น้องของพวกเขา “ซิ่วเอ๋อร์ ไม่พบกันเสียนาน คิดถึงเจ้ายิ่งนัก”
กล่าวจบเขาจึงสังเกตเห็นบุรุษหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาสะอาดสะอ้านยืนอยู่ด้านหลังอวี๋ซิ่ว ชายเสื้อพลิ้วไหว ท่วงท่าสง่างามเหนือสามัญ
หนานเฮ่อกุยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “ซิ่วเอ๋อร์ ท่านนี้คือ?”
อวี๋ซิ่วยิ้มแนะนำ “ท่านนี้คือผู้อาวุโสไป๋อวิ่นจือ สหายของข้า”
ไป๋อวิ่นจือ...หนานเฮ่อกุยกลอกตา หรือจะเป็นหมอเซียนไป๋ผู้เลื่องชื่อไปทั่วเก้าดินแดนเมื่อสองร้อยปีก่อน?