“ข้าไม่เป็นไร” อวี๋ซิ่วส่ายหน้า
หนานเฮ่อกุยอุ้มเสวี่ยฉิวไว้ข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างกางแขนบังอวี๋ซิ่วไว้ด้านหลังราวกับแม่ไก่ปกป้องลูกเจี๊ยบ เขาจ้องเฟิ่งอวี้ด้วยสีหน้าเป็นปฏิปักษ์ พลางระแวดระวังอย่างเต็มที่ ไอ้คนแก่เจ้าสำราญ เริ่มลงไม้ลงมือกอดนางแล้วใช่หรือไม่?
มีข้าอยู่ทั้งคน เจ้าอย่าหวังว่าจะสมปรารถนา!
ถอยไป! ถอย! ถอย!
เฟิ่งอวี้ “...”
เสวี่ยฉิว: “ผู้อาวุโสห้า ท่านไม่กลัวถูกขับออกจากสำนักจริง ๆ หรือ?”
อีกฟากหนึ่ง หญิงสาวที่ล้มลงกับพื้นจนมึนงง ในที่สุดก็ได้สติ นางกัดฟันลุกขึ้น
ด้านหลังมีกลุ่มองครักษ์กรูกันเข้ามาอย่างอลหม่าน ก่อนช่วยกันประคองนางขึ้น “คุณหนูใหญ่ ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”
หญิงสาวเอ่ยเสียงอ่อนหวาน “แขนของข้าน่าจะถลอก”
อวี๋ซิ่วเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตนชนใครเข้า นางเดินอ้อมหนานเฮ่อกุยไปหาหญิงสาวชุดน้ำเงินที่หันหลังให้อยู่ แล้วกล่าวขอโทษอย่างจริงใจ “ขออภัยแม่นาง ข้าเผลอชนท่านเข้า ข้ายินดีชดใช้ค่ารักษาให้”
“ไม่จำเป็นหรอก แค่บาดแผลเล็กน้อย...” หญิงสาวพูดพลางหันกลับมา ทว่าเมื่อเห็นหน้าตาของอวี๋ซิ่ว เสียงของนางก็พลันขาดหาย
หญิงสาวทั้งสองต่างจ้องมองกันอย่างตะลึงงัน ความตกใจและหวาดตระหนกฉายวาบผ่านดวงตาของพวกนางสลับกันไป
เพราะพวกนางหน้าตา...เหมือนกันไม่มีผิด!
ไม่สิ ที่จริงก็ไม่เหมือนเสียทีเดียว อวี๋ซิ่วดูเป็นผู้ใหญ่กว่าเล็กน้อย หางตาและคิ้วของนางเผยความสุขุมเจนโลกที่ผ่านการขัดเกลามาแล้ว
ตอนที่นางทะลุมิติมา นางอายุ 20 ปี หลังทะลวงเข้าสู่ขั้นหยวนอิง รูปลักษณ์ของนางก็หยุดอยู่ที่วัย 20 ปีมาตลอด
ส่วนหญิงสาวตรงหน้าดูอายุน้อยกว่าชัดเจน ราว 16-17 ปี แม้แววตาจะสุขุม แต่ก็ยังมีความเยาว์วัยอยู่บ้าง
ทั้งสองคนยืนนิ่งงันอยู่หลายอึดใจ กว่าจะได้สติกลับคืนมา
หนานเฮ่อกุยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับตะลึง “พวกเจ้าหน้าตาเหมือนกันได้อย่างไร?”