โฮสต์หวานเหลือเกิน เซียนผู้ถือพรหมจรรย์ค่อย ๆ พ่ายแพ้

ตอนที่ 37 พวกนางหน้าตาเหมือนกันไม่มีผิด!

7 นาที· 1.7K คำ

“ข้าไม่เป็นไร” อวี๋ซิ่วส่ายหน้า

หนานเฮ่อกุยอุ้มเสวี่ยฉิวไว้ข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างกางแขนบังอวี๋ซิ่วไว้ด้านหลังราวกับแม่ไก่ปกป้องลูกเจี๊ยบ เขาจ้องเฟิ่งอวี้ด้วยสีหน้าเป็นปฏิปักษ์ พลางระแวดระวังอย่างเต็มที่ ไอ้คนแก่เจ้าสำราญ เริ่มลงไม้ลงมือกอดนางแล้วใช่หรือไม่?

มีข้าอยู่ทั้งคน เจ้าอย่าหวังว่าจะสมปรารถนา!

ถอยไป! ถอย! ถอย!

เฟิ่งอวี้ “...”

เสวี่ยฉิว: “ผู้อาวุโสห้า ท่านไม่กลัวถูกขับออกจากสำนักจริง ๆ หรือ?”

อีกฟากหนึ่ง หญิงสาวที่ล้มลงกับพื้นจนมึนงง ในที่สุดก็ได้สติ นางกัดฟันลุกขึ้น

ด้านหลังมีกลุ่มองครักษ์กรูกันเข้ามาอย่างอลหม่าน ก่อนช่วยกันประคองนางขึ้น “คุณหนูใหญ่ ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”

หญิงสาวเอ่ยเสียงอ่อนหวาน “แขนของข้าน่าจะถลอก”

อวี๋ซิ่วเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตนชนใครเข้า นางเดินอ้อมหนานเฮ่อกุยไปหาหญิงสาวชุดน้ำเงินที่หันหลังให้อยู่ แล้วกล่าวขอโทษอย่างจริงใจ “ขออภัยแม่นาง ข้าเผลอชนท่านเข้า ข้ายินดีชดใช้ค่ารักษาให้”

“ไม่จำเป็นหรอก แค่บาดแผลเล็กน้อย...” หญิงสาวพูดพลางหันกลับมา ทว่าเมื่อเห็นหน้าตาของอวี๋ซิ่ว เสียงของนางก็พลันขาดหาย

หญิงสาวทั้งสองต่างจ้องมองกันอย่างตะลึงงัน ความตกใจและหวาดตระหนกฉายวาบผ่านดวงตาของพวกนางสลับกันไป

เพราะพวกนางหน้าตา...เหมือนกันไม่มีผิด!

ไม่สิ ที่จริงก็ไม่เหมือนเสียทีเดียว อวี๋ซิ่วดูเป็นผู้ใหญ่กว่าเล็กน้อย หางตาและคิ้วของนางเผยความสุขุมเจนโลกที่ผ่านการขัดเกลามาแล้ว

ตอนที่นางทะลุมิติมา นางอายุ 20 ปี หลังทะลวงเข้าสู่ขั้นหยวนอิง รูปลักษณ์ของนางก็หยุดอยู่ที่วัย 20 ปีมาตลอด

ส่วนหญิงสาวตรงหน้าดูอายุน้อยกว่าชัดเจน ราว 16-17 ปี แม้แววตาจะสุขุม แต่ก็ยังมีความเยาว์วัยอยู่บ้าง

ทั้งสองคนยืนนิ่งงันอยู่หลายอึดใจ กว่าจะได้สติกลับคืนมา

หนานเฮ่อกุยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับตะลึง “พวกเจ้าหน้าตาเหมือนกันได้อย่างไร?”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป