“แค่ก ๆ!” อวี๋ซิ่วกระแอมอย่างมีชั้นเชิง ก่อนหัวเราะแห้ง ๆ “ฮ่า ๆ… ก็ท่านเป็นคนให้ศิษย์ขัดตัวมิใช่หรือ ท่านก็รู้ว่าศิษย์ทำอะไรจริงจังเสมอ ไม่เคยทำส่ง ๆ หรืออู้เลยสักครั้ง…”
“ฮ่า ๆ ๆ… อ้อ ใช่แล้ว ศิษย์นึกขึ้นได้ว่าท่านบอกให้ศิษย์คลายการกดข่มพลัง ศิษย์จะไปจัดการเดี๋ยวนี้…”
กล่าวจบ นางก็ถอยฉากอย่างมีชั้นเชิง
เฟิ่งอวี้มองแผ่นหลังของนางที่แทบจะหนีไป รอยยิ้มวูบผ่านแววตา…
เมื่อเฟิ่งอวี้อาบน้ำเสร็จและเดินออกมาในชุดเสื้อผ้าครบถ้วน อวี๋ซิ่วก็คลายการกดข่มแล้วดันระดับพลังขึ้นไปถึงขั้นมหายันต์เคราะห์ขั้นสมบูรณ์แล้ว
เมื่อมองใบหน้าอันงดงามไร้ผู้ใดเทียบของบุรุษ อวี๋ซิ่วก็เผลอเหม่อชื่นชมความหล่อเหลาอย่างไร้ยางอายไปสามวินาที
ให้ตายสิ หล่อเกินไปแล้ว! ต่อให้สายลับเห็นเข้าก็ยังต้องถูกเกลี้ยกล่อมให้แปรพักตร์!
เขาคงช่วยจักรวาลเอาไว้ ถึงได้เกิดมาหน้าตาดีขนาดนี้
เพื่อป้องกันไม่ให้เขารื้อฟื้นเรื่องน่าอับอายเมื่อครู่ อวี๋ซิ่วจึงชิงเอ่ยก่อน “บรรพชนสูงสุด ยามซวีผ่านไปครึ่งหนึ่งแล้ว พวกเราควรไปจับปีศาจกันหรือยังเจ้าคะ?”
เฟิ่งอวี้พลิกฝ่ามือ ในมือเรียวงามก็ปรากฏลูกประคำสำหรับถือเส้นหนึ่ง เป็นลูกประคำหยกขาวที่เขาพกติดกายอยู่เป็นประจำ
เขาถอดพู่ประดับออก แล้วจับมืออวี๋ซิ่ว สวมลูกประคำลงบนข้อมือของนาง
ทันทีที่สัมผัสผิวของอวี๋ซิ่ว ลูกประคำก็หดเล็กลง พอดีกับข้อมือ ไม่หลวมไม่แน่นจนกลายเป็นกำไล
ข้อมือขาวผ่องเรียวบางตัดกับลูกประคำหยกเนื้อวาวได้อย่างงดงาม
อวี๋ซิ่วถามอย่างไม่เข้าใจ “บรรพชนสูงสุด นี่คือ…”