จวนเซียนลั่วเจีย
ฉางหลินกลับจากฝึกฝนแล้ว แต่กลับไม่เห็นเงาอาจารย์ ทั้งยังเห็นสัตว์ไป๋เจ๋อยังคงอยู่ในคอกสัตว์ จึงอดสงสัยไม่ได้ «อาจารย์ไปไหนหรือ?»
เสวี่ยฉิวที่ออกไปตามหาอวี๋ซิ่วก็จ้องมองห้องว่างเปล่าอย่างงุนงง «ท่านแม่ไปไหนหรือ?»
นางหยิบกระจกเสวียนกวงออกมา เติมพลังวิญญาณเข้าไปเพื่อเรียกหาท่านแม่ ทว่ากลับไร้เสียงตอบรับ ราวกับหินจมลงสู่มหาสมุทร
คนหนึ่งกับตัวมาร์ตน้อยจึงพากันไปหาที่สำนักว่านฮวา แต่ก็ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาไปที่ใด
ทั้งสองอาบแสงอาทิตย์ยามเย็นกลับมาถึงจวนเซียนลั่วเจีย ยังไม่ทันได้เข้าประตู ก็เห็นแสงสีขาวสายหนึ่งพุ่งผ่านเหนือศีรษะดุจดาวตก พร้อมแรงกดดันอันหนักหน่วง มุ่งหน้าไปยังหลังเขา
ฉางหลินดีใจ อุ้มเสวี่ยฉิวขึ้นแล้วเหาะกระบี่ตามไป «เป็นกลิ่นอายของอาจารย์»
หลังเขา
กลางยอดเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน มีสระลึกสีครามขนาดมหึมาอยู่แห่งหนึ่ง เรียกว่าสระเฉินซิง
ไอเย็นแผ่ซ่านเหนือผิวน้ำ ดอกไม้ใสกระจ่างเบ่งบานอยู่เป็นดอก ๆ
«ตูม!» แสงสีขาวพุ่งวูบลงมาราวลูกศร แล้วกระแทกลงริมฝั่งอย่างแรง ก่อนแปรสภาพเป็นชายหนุ่มชุดขาวสวมหน้ากากสีเงิน ในอ้อมแขนยังอุ้มหญิงหัวโล้นดำมะเมื่อม ส่งกลิ่นหอมของเนื้อย่าง
หญิงผู้นั้นก็คืออวี๋ซิ่ว ขณะนี้ยังเหลือลมหายใจอยู่อีกเฮือก
เฟิ่งอวี้อุ้มนางไว้ สีหน้าเต็มไปด้วยความร้อนใจ ก่อนก้าวลงไปในสระน้ำ
ขณะนั้นฉางหลินก็มาถึง เขามองจากระยะไกลเห็นอาจารย์อุ้มก้อนดำปี๋ก้อนหนึ่งเดินลงสระเฉินซิง จึงอดถามไม่ได้ «อาจารย์ ท่านกำลัง…»
เขาสูดจมูก ได้กลิ่นเนื้อย่าง