ทันทีที่อวิ๋นฉือได้ยินว่าเผ่ามารของตนเหลือคนอยู่เพียงไม่กี่คน ความแค้นก็พลุ่งพล่านขึ้นมาในใจ “คนอื่นเล่า? พวกเขาไปไหนกันหมด?”
แม่ทัพชราน้ำตาคลอ เล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นตลอด 200 ปีที่ผ่านมาให้อวิ๋นฉือฟัง
ยิ่งฟังอวิ๋นฉือก็ยิ่งโกรธ เขาตบโต๊ะแล้วลุกพรวดขึ้นมา “สำนักเซียนบัดซบนั่น ช่างรังแกกันเกินไปแล้ว ข้าไม่มีวันปล่อยพวกมันไปแน่!”
“ทั้งเฟิ่งอวี้กับหมิงคง เจ้าสองเฒ่านั่น ข้าก็ไม่มีวันปล่อยพวกมันไปเหมือนกัน!”
“โดยเฉพาะผู้หญิงไร้หัวใจอย่างอวี๋ซิ่ว นางกลับไม่ช่วยข้า! ข้าตามหานางตั้งพันปีกว่าจะได้พบเสียที บัดซบ นางกล้าทำร้ายข้าถึงเพียงนี้ได้อย่างไร ข้าเกลียดนางนัก!”
แม่ทัพชราคำนวณอยู่ข้าง ๆ แล้วกล่าวว่า “ท่านจอมมาร คนที่ท่านจะไม่ปล่อยไปมีมากเกินไปหน่อยนะขอรับ ด้วยสภาพของท่านในตอนนี้ เกรงว่าจะยังต่อกรกับพวกเขาไม่ไหว”
พลางชี้ไปยังเจ้าหนอนน้อยของอวิ๋นฉือที่เล็กจ้อยราวกับต้นกล้าถั่ว
อวิ๋นฉือหนีบขาแล้วถลึงตามอง “เจ้าจะไปรู้อะไร! ตอนนี้ข้าเป็นเช่นนี้เพียงชั่วคราวเท่านั้น พอครบ 49 วัน ข้าก็จะฟื้นคืนร่างเดิม ถึงตอนนั้นข้าจะชำระหนี้เลือดครั้งนี้ให้พวกมันแน่!”
“พอแล้ว!” เขากระโดดลงจากบัลลังก์ กล่าวเสียงเย็นชาว่า “ข้าจะปิดด่าน พวกเจ้าถอยออกไปให้หมด”
“ขอรับ ท่านจอมมาร” ทุกคนถอยออกไปอย่างนอบน้อม เมื่อออกจากวังมารแล้ว พวกเขาก็แหงนมองแสงเหนือที่ส่องสว่างในราตรีนิรันดร์ ใจเต้นระรัวด้วยความฮึกเหิม แม่ทัพชราวาดฝันถึงอนาคต “วันนี้จอมมารของเผ่ามารเรากลับมาแล้ว วันหน้าเราจะต้องฟื้นฟูหุบเหวรั่วสุ่ย และสังหารพวกชั้นต่ำให้สิ้น!”