อีกด้านหนึ่ง ภายในห้องพัก อวี๋ซิ่วกำลังอ่านนิยายอยู่ จู่ ๆ เสียงคุ้นเคยอย่างยิ่งก็ดังขึ้นข้างหู «อวี๋ซิ่ว ข้ามาหาเจ้าแล้ว รีบมาสิ...»
อวี๋ซิ่วสะดุ้ง หนังสือในมือร่วงลงพื้น «กู้ซีฉือ?»
นางหูฝาดไปหรือ เหตุใดถึงได้ยินเสียงกู้ซีฉือ?
«อวี๋ซิ่ว เจ้าไม่ได้หูฝาด ข้ามาหาเจ้าจริง ๆ» เสียงแหบพร่านั้นเจือเสน่ห์เย้ายวน «อวี๋ซิ่ว ข้าตามหาเจ้ามานับพันปี ในที่สุดก็พบเจ้าแล้ว»
อวี๋ซิ่วขมวดคิ้วแน่น «ตามหาข้าหรือ เจ้ามาพูดจาเหลวไหลอะไร? ปีศาจตนใดกัน ยังไม่รีบเผยร่างอีก!»
เสียงนั้นกลับยิ่งเย้ายวน «อวี๋ซิ่ว ที่จริงครั้งนั้นข้าไปขั้วโลกเหนือกับเจ้า ตั้งใจจะสารภาพรักใต้แสงเหนือ ไม่คิดเลยว่าจะเห็นเจ้าถูกม้วนเข้าไปในวังวนแสงสีขาวกับตาตัวเอง ข้าคิดจะช่วยเจ้า แต่กลับถูกม้วนเข้าไปด้วยกัน พอลืมตาขึ้นอีกทีก็มาถึงทวีปเจียหลานแล้ว อวี๋ซิ่ว ข้าตามหาเจ้ามานับพันปี...»
อวี๋ซิ่วตกตะลึง ที่นี่เป็นห้วงเวลาที่ต่างออกไป ไม่มีทางมีใครรู้เรื่องในอดีตระหว่างนางกับกู้ซีฉือ «เจ้าเป็นกู้ซีฉือจริงหรือ? ถ้าอย่างนั้นก็ลองเล่าความลับของเรามาสิ»
«ครูประจำชั้นตอนมัธยมปลายเป็นคนหัวล้าน วิกที่เขาใส่เป็นของปลอม ครั้งหนึ่งเจ้าเผาวิกของครูโดยไม่ตั้งใจ เขาโมโหจนวิ่งไล่เจ้ารอบถนนสิบสาย อีกอย่าง ตอนที่เราพบกันครั้งแรก เสื้อชั้นในที่เจ้าซักจนแห้งก็บินมาแปะบนหัวข้า...»
ರ_ರ ...ประโยคสุดท้ายไม่ต้องพูดก็ได้!
«กู้ซีฉือ เป็นเจ้าจริง ๆ เจ้ากลับมาจริง ๆ» อวี๋ซิ่วตื่นเต้นจนเสียงสั่น
«อวี๋ซิ่ว ข้าเอง ตอนนี้ข้าทรมานมาก มาช่วยข้าที»