อวี๋ซิ่วขุดเอาคำชมทั้งหมดที่ร่ำเรียนมาทั้งชีวิตออกมาใช้ พร่ำชมอยู่กว่าสิบนาทีจนเข่าปวดไปหมด แต่อีกฝ่ายกลับไม่ตอบสนองแม้แต่น้อย
เหนื่อยใจเหลือเกิน
อวี๋ซิ่วนั่งแผ่อยู่บนพื้น ลูบหัวเข่าพลางทำหน้ายู่ “บรรพชนสูงสุด ศิษย์คุกเข่าจนเจ็บขาแล้วเจ้าค่ะ...”
เสวี่ยฉิวถูไถหัวเข่าของมารดาอย่างสงสาร “ท่านแม่ เสวี่ยฉิวเป่าให้ขอรับ”
ขณะที่มันกำลังเป่าอยู่ แสงไฟในตำหนักบรรทมพลันสว่างขึ้น เสวี่ยฉิวเห็นภาพตรงหน้าพร่าเลือนไปชั่วขณะ แล้วมารดาของมันก็หายตัวไปในอากาศ
“เป็นฝีมือบรรพชนสูงสุดแน่!” เสวี่ยฉิวกระโดดขึ้น หมายจะบุกเข้าไปในตำหนักบรรทม แต่กลับถูกม่านพลังกั้นไร้รูปร่างขวางไว้ด้านนอก ครั้นจะบุกเข้าไปอีกครั้ง มันก็พุ่งทะลุม่านพลังไปอย่างฉับพลัน ก่อนหัวทิ่มเข้าไปในห้องของฉางหลิน
เสวี่ยฉิว “……”
ฉางหลิน “เสวี่ยฉิว เจ้าหลงมาที่นี่ได้อย่างไร? ข้าเพิ่งทำถังหูลู่เสร็จ จะกินหรือไม่?”
เสวี่ยฉิว “ข้าเลือกตายดีกว่า...”
ทางด้านนี้ อวี๋ซิ่วรู้สึกเพียงว่าร่างเบาหวิว ภาพตรงหน้าพร่าไปชั่วขณะ พอสายตากลับมาชัดเจน นางก็พบว่าตนตกลงบนเตียงใหญ่นุ่มนิ่มของบรรพชนสูงสุดแล้ว
บรรพชนสูงสุดสวมชุดนอนสีขาว นอนตะแคงอย่างเกียจคร้านอยู่ริมเตียง ใช้มือเท้าศีรษะโดยหันหลังให้นาง
ผมดำยาวสยายเต็มหมอน
อวี๋ซิ่วสะดุ้ง รีบลุกขึ้นหมายจะลงจากเตียง แต่พลันได้ยินเสียงบุรุษเอื่อยเฉื่อยไร้อารมณ์ดังขึ้น “คุกเข่าอยู่ตรงนั้น หากไม่มีคำสั่งจากข้า ห้ามลุกขึ้น”
อวี๋ซิ่วจำต้องคุกเข่ากลับลงบนผ้าห่ม เอ่ยเสียงอ่อน “บรรพชนสูงสุด อย่าโกรธอีกเลยได้หรือไม่เจ้าคะ ศิษย์รู้ความผิดแล้วจริง ๆ!”
“ผิดตรงไหน?” ร่างของบุรุษยังคงไม่ขยับ