อวี๋ซิ่วยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด จึงตัดสินใจไม่คิดต่อ บรรพชนสูงสุดช่วยชีวิตนางไว้ นางควรกล่าวขอบคุณเขาก่อน
นางออกจากตำหนักฉงหัว กวาดตามองลานอันงดงามสงบเงียบรอบหนึ่ง แต่เขาไม่ได้อยู่ที่นี่
อวี๋ซิ่วเงยหน้ามองดวงตะวันอีกครั้ง เวลาน่าจะราวยามซื่อ
ยามนี้บรรพชนสูงสุดน่าจะอยู่ในห้องหนังสือกระมัง
อวี๋ซิ่วจึงวิ่งไปยังห้องหนังสือทันที
ชายกระโปรงสีชมพูอ่อนพลิ้วผ่านระเบียงคด ลวดลายแสงระยิบระยับบนผืนผ้าพลิ้วไหวดุจระลอกน้ำ งดงามจับตา
เมื่อมาถึงหน้าห้องหนังสือ อวี๋ซิ่วจัดเครื่องแต่งกายให้เรียบร้อย ก่อนเคาะประตูเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “ศิษย์อวี๋ซิ่ว ขอคารวะบรรพชนสูงสุดเจ้าค่ะ”
“เข้ามา” เสียงเรียบนิ่งเย็นใสราวไข่มุกตกกระทบจานหยก ไพเราะจนชวนให้หูตั้งครรภ์
แต่พอนึกถึงใบหน้าใต้หน้ากาก อวี๋ซิ่วก็หมดอารมณ์ขึ้นมาทันที
ขอพูดไว้ก่อนว่าเธอไม่ได้เป็นพวกคลั่งไคล้หน้าตา
เธอแค่ชอบผู้ชายหน้าตาดีเท่านั้นเอง
ภายในห้องหนังสือ เฟิ่งอวี้กำลังจับพู่กันตรวจฎีกาอยู่หน้าโต๊ะ เขาได้ยินเสียงในใจของนาง คิ้วใต้หน้ากากสีเงินขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ดวงตาสงบนิ่งพลันฉายแววอับจนใจขึ้นมา
เขาเงยหน้ามองหญิงสาวในชุดสีชมพูที่เปิดประตูเข้ามา ริมฝีปากบางขยับเอ่ย “ร่างกายเป็นอย่างไรบ้าง ยังมีตรงไหนไม่สบายหรือไม่?”
อวี๋ซิ่วมองเขา ยังคงสวมอาภรณ์สีขาวหรูหราพลิ้วไหวเช่นเดิม ผมเกล้ามัดด้วยมงกุฎทองคำ ใบหน้าถูกหน้ากากปิดบัง บุคลิกสูงส่งเปี่ยมสง่าราศี ลึกลับและทรงพลัง
อวี๋ซิ่วเดินเข้าไปหา มุมปากปรากฏลักยิ้มหวานสองข้าง แววตางดงามดุจดอกท้อผลิบานในเดือนสาม “ศิษย์ได้รับความกรุณาจากบรรพชนสูงสุดช่วยชีวิต บัดนี้หายดีแล้ว ขอขอบพระคุณบรรพชนสูงสุดที่ช่วยชีวิตเจ้าค่ะ”