ครึ่งเค่อให้หลัง ดอกไม้บานราตรีขนาดมหึมาก็พาทั้งสองมาถึงนอกจวนเซียนลั่วเจีย
ยามนี้ราตรีโรยตัวลงแล้ว เมฆก้อนสุดท้ายที่ถูกแสงอาทิตย์ย้อมจนแดงก็ทยอยสลายไปอย่างเชื่องช้า
อวี๋ซิ่วรู้ว่าเฟิ่งอวี้ไม่ชอบให้ใครมารบกวน จึงไม่ได้ชวนอาหนิงเข้าไปนั่งเล่น เพียงเอ่ยว่า “ส่งถึงตรงนี้ก็พอแล้ว”
เซียวเสียนหนิงมองนางอย่างอาลัยอาวรณ์ “เช่นนั้นเจ้ากลับไปพักผ่อนเร็วหน่อย วันหน้าข้าค่อยมาเยี่ยมเจ้า”
ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ เซียวเสียนหนิงก็ถามต่อว่า “พิธีบรรลุนิติภาวะของข้า เจ้าจะมาหรือไม่?”
อวี๋ซิ่วตอบโดยไม่ต้องคิด “แน่นอน ต้องไปอยู่แล้ว พวกเราเป็นสหายสนิทกันมาสิบปี เรื่องสำคัญขนาดนี้ฉันจะขาดได้ยังไง?”
ไม่รู้ว่าอาหนิงอยากเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงกันแน่ ถ้าเป็นผู้หญิงก็ดีสิ ถึงตอนนั้นจะได้ทาเล็บ แต่งหน้า แล้วก็ไปเดินเที่ยวด้วยกัน... แต่นั่นเป็นเพียงความหวังของนาง นางจะไม่พูดออกไป เพราะอยากให้อาหนิงทำตามใจตนเอง
เซียวเสียนหนิงลูบศีรษะเล็ก ๆ ของนางอย่างเคยชิน “ตกลงตามนี้นะ ซิ่วซิ่วต้องมาให้ได้ ถึงตอนนั้นข้าจะมอบของขวัญให้ซิ่วซิ่ว”
“ตั้งตารอของขวัญจากอาหนิงนะ แล้วพบกันใหม่...” อวี๋ซิ่วมองเขาเหินขึ้นสู่ห้วงเวหา พลางโบกมือให้
กระทั่งร่างของอีกฝ่ายเหลือเพียงจุดดำเล็ก ๆ นางจึงลดมือลง พลันนึกขึ้นได้ว่ากำหนดเวลาอาบน้ำของบรรพชนสูงสุดกำลังจะล่วงเลยแล้ว จึงรีบร้อนหันหลังวิ่งกลับจวนเซียน
“ปัง!” เพิ่งวิ่งไปได้ก้าวเดียว ศีรษะก็ชนเข้ากับกำแพงเข้าอย่างจัง