หมิงคงมองอวี๋ซิ่วที่จากไป แล้วเหลือบมองเฟิ่งอวี้ซึ่งยังคงมีสีหน้าหม่นหมอง ก่อนจะยิ้มบาง ๆ “ท่านเซียนจุนคงมีธุระส่วนตัวต้องจัดการ อาตมาขอตัวไม่รบกวนก่อน”
กล่าวจบก็ลุกขึ้นประนมมือคารวะเฟิ่งอวี้ตามธรรมเนียมพุทธ
เฟิ่งอวี้คารวะตอบ ก่อนจะกลับเข้าห้องพักด้วยสีหน้าเย็นชา
อวี๋ซิ่วเห็นสีหน้าเขาไม่สู้ดี ทั้งยังแผ่กลิ่นอายอันตรายราวกับพร้อมสังหารผู้คน นางจึงรู้จักกาลเทศะ ค่อย ๆ ย่องไปยังหน้าต่าง ในเมื่อเข้าไปยุ่งไม่ได้ อย่างน้อยชื่นชมทิวทัศน์ก็คงไม่ผิดกระมัง
“ปัง!” หน้าต่างปิดลงเอง โชคดีที่อวี๋ซิ่วถอยทัน ไม่เช่นนั้นหัวคงโดนหนีบเข้าไปด้วย
มือของอวี๋ซิ่วสั่นระริก นางไม่เข้าใจว่าตนไปล่วงเกินเทพยดาผู้นี้ตรงไหน เมื่อวานยังดี ๆ อยู่เลย แล้ววันนี้เป็นอะไรไปอีกล่ะ~
ตาแก่ที่อารมณ์แปรปรวนเอาแน่เอานอนไม่ได้!
อวี๋ซิ่วรินชาถ้วยหนึ่ง ยื่นให้เฟิ่งอวี้พร้อมรอยยิ้มประจบ “บรรพชนสูงสุด เรื่องจอมมารทำให้ท่านกังวลใจหรือเจ้าคะ?”
เฟิ่งอวี้มองท่าทางระมัดระวังและประจบเอาใจของนาง พลางนึกถึงอารมณ์ที่ตนปล่อยให้กำเริบอย่างไร้ขอบเขตในช่วงหลายวันมานี้ จู่ ๆ ก็พลันเข้าใจบางสิ่งขึ้นมา
ที่แท้เขา...
ชั่วครู่ต่อมา เขาก็ยอมรับความปรารถนาอันมิอาจเอื้อมที่ก่อเกิดขึ้นในใจอย่างสงบและตรงไปตรงมา
เขารับถ้วยชาจากอวี๋ซิ่ว ถอนหายใจแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงอบรมว่า “ท่านอาจารย์หมิงคงเป็นพระเถระผู้บรรลุมรรคา เจ้าอย่าได้ลบหลู่ท่าน”
อวี๋ซิ่วฟังแล้วงุนงง “ศิษย์ไปลบหลู่ท่านอาจารย์หมิงคงตั้งแต่เมื่อใดเจ้าคะ?”
นางลองนึกดูแล้ว ตนก็ไม่ได้ทำอะไรเกินเลยเสียหน่อย
เฟิ่งอวี้กล่าวอย่างเคร่งขรึมมีเหตุผล “การที่เจ้าจ้องมองท่านอาจารย์ตรง ๆ ก็เป็นการลบหลู่แล้ว นับเป็นบาป”