คืนเดือนมืดลมแรง เหมาะแก่การย่องเบาลักขโมย
ราวยามจื่อ เบื้องหน้าตำหนักหลักฉงหัว มีศีรษะหนึ่งผุดขึ้นจากพุ่มไม้เขียวชอุ่มอย่างเงียบเชียบ
คนผู้นั้นก็คืออวี๋ซิ่ว
นางสวมชุดรัดกุมสีดำ ปิดหน้าไว้ มองซ้ายมองขวาอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ ก่อนจะควักยันต์ล่องหนออกมาจากถุงเฉียนคุน แล้วใช้กาวเหนียวชนิดพิเศษที่ทำขึ้นเองแปะลงบนร่าง
นางเงยหน้ามองดวงจันทร์ที่ถูกเมฆดำบดบัง จากนั้นก็ลุกขึ้น กระโดดออกจากพุ่มไม้ เดินทะลุกำแพงเข้าไปในตำหนักบรรทมของบรรพชนสูงสุดอย่างผึ่งผาย
ภายในตำหนักมืดสลัว อบอวลด้วยกลิ่นหอมเย็นจาง ๆ
อวี๋ซิ่วกลั้นลมหายใจ ย่องเขย่งไปถึงข้างเตียง
เบื้องหลังม่านเตียงแพรฉลามโปร่งแสง มีเงาร่างบุรุษนอนตะแคงอยู่ใต้ผ้าห่มแพรเมฆ ผมยาวดำขลับแผ่เต็มหมอน
แม้ยามหลับก็ยังไม่ถอดหน้ากากเงิน ต้องยอมรับว่าบรรพชนสูงสุดปกป้องความเป็นส่วนตัวได้ดียิ่ง
อวี๋ซิ่วไม่กล้ารอช้า ค่อย ๆ ปล่อยญาณออกไปสำรวจเตียงอย่างระมัดระวัง
เสี่ยงอยู่บ้าง แต่นี่เป็นวิธีที่ตรงที่สุด
หากบรรพชนสูงสุดพบเห็นนาง ก็หมายความว่าพลังบำเพ็ญของเขาเหนือกว่านาง
ตรงกันข้าม หากเขาจับสัมผัสนางไม่ได้ ก็ย่อมไม่มีคุณค่าให้ใช้ประโยชน์
ญาณเคลื่อนผ่านม่านแพรฉลาม แล้วแผ่คลุมผ้าห่มแพรเมฆทีละนิ้ว
ทุกอย่างเงียบสงัด
คนบนเตียงไม่มีปฏิกิริยาแม้แต่น้อย
อวี๋ซิ่วรวบรวมความกล้า ค่อย ๆ แตะญาณลงบนกระดูกไหปลาร้าที่เผยอออกมาเล็กน้อยของบรรพชนสูงสุด
ผ่านไปหลายวินาที ก็ยังไม่มีปฏิกิริยา
“……” อวี๋ซิ่วผิดหวังเล็กน้อย บรรพชนสูงสุดดูเหมือนจะไม่ได้เก่งกาจอะไรขนาดนั้น