โฮสต์หวานเหลือเกิน เซียนผู้ถือพรหมจรรย์ค่อย ๆ พ่ายแพ้

ตอนที่ 7 ลอบเข้าตำหนักบรรทมของบรรพชนสูงสุดยามวิกาล

6 นาที· 1.5K คำ

คืนเดือนมืดลมแรง เหมาะแก่การย่องเบาลักขโมย

ราวยามจื่อ เบื้องหน้าตำหนักหลักฉงหัว มีศีรษะหนึ่งผุดขึ้นจากพุ่มไม้เขียวชอุ่มอย่างเงียบเชียบ

คนผู้นั้นก็คืออวี๋ซิ่ว

นางสวมชุดรัดกุมสีดำ ปิดหน้าไว้ มองซ้ายมองขวาอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ ก่อนจะควักยันต์ล่องหนออกมาจากถุงเฉียนคุน แล้วใช้กาวเหนียวชนิดพิเศษที่ทำขึ้นเองแปะลงบนร่าง

นางเงยหน้ามองดวงจันทร์ที่ถูกเมฆดำบดบัง จากนั้นก็ลุกขึ้น กระโดดออกจากพุ่มไม้ เดินทะลุกำแพงเข้าไปในตำหนักบรรทมของบรรพชนสูงสุดอย่างผึ่งผาย

ภายในตำหนักมืดสลัว อบอวลด้วยกลิ่นหอมเย็นจาง ๆ

อวี๋ซิ่วกลั้นลมหายใจ ย่องเขย่งไปถึงข้างเตียง

เบื้องหลังม่านเตียงแพรฉลามโปร่งแสง มีเงาร่างบุรุษนอนตะแคงอยู่ใต้ผ้าห่มแพรเมฆ ผมยาวดำขลับแผ่เต็มหมอน

แม้ยามหลับก็ยังไม่ถอดหน้ากากเงิน ต้องยอมรับว่าบรรพชนสูงสุดปกป้องความเป็นส่วนตัวได้ดียิ่ง

อวี๋ซิ่วไม่กล้ารอช้า ค่อย ๆ ปล่อยญาณออกไปสำรวจเตียงอย่างระมัดระวัง

เสี่ยงอยู่บ้าง แต่นี่เป็นวิธีที่ตรงที่สุด

หากบรรพชนสูงสุดพบเห็นนาง ก็หมายความว่าพลังบำเพ็ญของเขาเหนือกว่านาง

ตรงกันข้าม หากเขาจับสัมผัสนางไม่ได้ ก็ย่อมไม่มีคุณค่าให้ใช้ประโยชน์

ญาณเคลื่อนผ่านม่านแพรฉลาม แล้วแผ่คลุมผ้าห่มแพรเมฆทีละนิ้ว

ทุกอย่างเงียบสงัด

คนบนเตียงไม่มีปฏิกิริยาแม้แต่น้อย

อวี๋ซิ่วรวบรวมความกล้า ค่อย ๆ แตะญาณลงบนกระดูกไหปลาร้าที่เผยอออกมาเล็กน้อยของบรรพชนสูงสุด

ผ่านไปหลายวินาที ก็ยังไม่มีปฏิกิริยา

“……” อวี๋ซิ่วผิดหวังเล็กน้อย บรรพชนสูงสุดดูเหมือนจะไม่ได้เก่งกาจอะไรขนาดนั้น

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป