“เฉินฝาน นายไหวหรือเปล่าเนี่ย”
“ใจเย็นน่า”
เฉินฝานเรียนศิลปะ โดยเฉพาะวิจิตรศิลป์ แล้วจะเลือกเรียนเครื่องดนตรีสักชิ้นก็ไม่เห็นแปลกตรงไหนนี่นา
เขาปรับสายกีตาร์อย่างรวดเร็ว ก่อนเสียงกีตาร์ใส ๆ จะดังขึ้น
“กาแฟริมฝั่งซ้ายของแม่น้ำแซน”
“ในมือฉันมีแก้วหนึ่ง ลิ้มรสความงามของเธอ”
“ริมฝีปากที่ทิ้งรอยจูบไว้~”
ดวงตาเผิงเจียซินเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย เธอมองเฉินฝานด้วยแววตาประหลาดใจ
เพราะใช้ได้เลยนี่นา?
ส่วนปฏิกิริยาของโจวเสวี่ยจิ้งตรงไปตรงมากว่ามาก
เดี๋ยวนะ นายเล่นเป็นจริง ๆ เหรอ?
เดี๋ยวนี้คนเขียนนิยายทำงานกันกว้างขวางขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย?
เฉินฝานยังคงเล่นต่อ
“เธอบอกว่าเธอจีบยากนิดหน่อย”
“อยากให้ฉันยอมแพ้เพราะรู้ว่ายาก”
“ของขวัญไม่ต้องเลือกชิ้นที่แพงที่สุด”
“แค่ใบไม้ร่วงจากถนนช็องเซลีเซ”
“โอ้ สร้างบรรยากาศนัดเดตสุดโรแมนติก”
“ไม่กลัวว่าจะทำทุกอย่างพัง”
“มีเธอ ก็เหมือนมีโลกทั้งใบ”
“...”
พอเพลงจบ โจวเสวี่ยจิ้งก็ยกมือปิดปาก
พระเจ้า นี่มันเพลงสารภาพรักชัด ๆ!
เพราะมาก เฉินฝานแต่งให้เผิงเจียซินเหรอ?
อ๊าก โดนป้อนอาหารหมาต่อหน้าต่อตา!
ชอบแล้ว ชอบเลย
เธอใช้ศอกสะกิดเอวเผิงเจียซิน
“คุณเผิง ฟังเพลงนี้จบแล้วรู้สึกยังไงบ้างคะ?”
แสงไฟในห้องส่วนตัวสลัวชวนให้ใจเต้น แสงสีขาวสายหนึ่งตกกระทบร่างเฉินฝาน ในเวลานี้ชายหนุ่มแผ่เสน่ห์ออกมาตั้งแต่หัวจรดเท้า
แสงไฟอันคลุมเครือยังช่วยกลบแก้มแดงระเรื่อของเผิงเจียซินด้วย
เธอไม่ได้ตอบคำถามของโจวเสวี่ยจิ้ง เพียงมองเฉินฝานอย่างอ่อนโยน
แม้ไม่อยากยอมรับ แต่ดูเหมือนเธอจะเริ่มรู้สึกดีกับผู้ชายคนนี้ขึ้นมานิดหน่อยแล้วจริง ๆ