“ไม่เป็นไร แค่พูดไม่ออกนิดหน่อย”
เฉินฝานเงยหน้ามองซิงซิง เจ้าอ้วนตัวน้อยนี่แทบอดใจไม่ไหว อยากออกไปสำรวจอาณาจักรของตัวเองแล้ว ถึงกับดิ้นไปมาไม่หยุดอยู่ในอ้อมแขนเผิงเจียซิน
“ฉันซื้อคอนโดแมวให้มันแล้ว เดี๋ยวจะมีคนมาประกอบให้ถึงบ้าน ถ้าฉันไม่ได้ยิน นายช่วยไปเปิดประตูทีนะ”
“โอเค”
ในที่สุดซิงซิงก็หลุดจากอ้อมแขนของเผิงเจียซินได้ มันเริ่มออกสำรวจชั้นหนึ่งอย่างอิสระ แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกเฉินฝานอุ้มขึ้นมา
“เจ้านี่มือซน เดี๋ยวทำของเธอพังขึ้นมาจะยุ่ง”
“เมี้ยว!”
ว่าใครมือซนกัน!
เห็น ๆ อยู่ว่านายวางของไม่เป็นที่เอง!
จะมาโทษฉันได้ยังไง!
“อืม... ของชั้นหนึ่งก็ไม่มีอะไรมีค่ามาก ต่อให้พังจริง ๆ ก็ไม่เป็นไรหรอก”
เฉินฝานหัวเราะหึ ๆ ฉันไม่เชื่อหรอก
เขาชี้ไปที่แจกันใบหนึ่งซึ่งวางประดับอยู่บนโต๊ะกลาง ดูไม่สะดุดตาเท่าไร
“ใบนี้ราคาเท่าไหร่เหรอ”
“น่าจะหลายล้านมั้ง ฉันก็ไม่แน่ใจ เห็นอยู่ในห้องสะสมของพ่อ ตอนนั้นกำลังขาดแจกันพอดี เลยคิดว่าเหมาะก็เอามาใช้”
“......”
“เอาละ ให้มันอยู่ในห้องนอนหรู ๆ ของมันต่อไปดีกว่า”
เฉินฝานไม่สนใจซิงซิงที่ดิ้นขัดขืน เขาอุ้มมันกลับไปส่งถึงห้องแล้วจึงกลับมานั่งบนโซฟา พลางคิดว่าจะช่วยกู้ความฉลาดทางอารมณ์ของเมิ่งเหว่ยได้ยังไงดี
“นั่งห่างกันขนาดนั้นทำไม”
เผิงเจียซินเหลือบมองช่องว่างระหว่างทั้งสองคน ซึ่งกว้างพอให้คนหนึ่งคนนอนลงได้
“มานี่”
“ได้เลย”
เฉินฝานขยับก้นไปนั่งข้างเผิงเจียซิน
มือทั้งสองข้างเกี่ยวประสานกันอย่างเป็นธรรมชาติ
ตอนนั้นเอง ซื่อเยว่ส่งข้อความหาเฉินฝาน บอกเขาว่าการเซ็นสัญญากับบริษัทซิงไห่เสร็จเรียบร้อยแล้ว ส่วนการประสานงานหลังจากนี้ให้เขารับช่วงต่อ