“เมิ่งถิง ตื่นได้แล้ว เราต้องไปขึ้นรถไฟกัน”
“อืม... กี่โมงแล้วเนี่ย”
เฉินเมิ่งถิงถูกหวังเจวียนผู้เป็นแม่ดึงให้ลุกขึ้นทั้งที่ยังงัวเงีย พอคายเส้นผมที่เข้าปากออกมา เธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
6:00 น.
เฉินเมิ่งถิงคงคิดว่าตัวเองนอนจนเบลอแล้วมองเวลาผิด จึงขยี้ตาอีกครั้ง
อืม ตีหกจริง ๆ ด้วย
“แม่ ถ้าหนูจำไม่ผิด เราได้ตั๋วรอบเก้าโมงไม่ใช่เหรอ”
“ก็ต้องเตรียมตัวล่วงหน้าไม่ใช่หรือไง”
“กระเป๋าก็จัดเสร็จตั้งแต่เมื่อคืนแล้วไม่ใช่เหรอ???”
“โธ่ อย่ามัวพูดมาก รีบลุกได้แล้ว”
“......”
วันจันทร์ หรือก็คือวันที่นัดให้ผู้ใหญ่ทั้งสองบ้านไปพบกันที่เมืองซู เฉินเมิ่งถิงได้รู้ซึ้งถึงความน่ากลัวของการออกจากบ้านพร้อมพ่อแม่
เมื่อคืนเธอตื่นเต้นเกินไป เลยนอนดึกอยู่แล้ว
เพิ่งหลับตาไปได้ไม่นาน แม่ก็ปลุกอีกครั้ง ร่างกายของเฉินเมิ่งถิงตื่นแล้ว แต่สมองยังหลับอยู่ เธอหลับตาสวมเสื้อผ้า คว้าอะไรได้ก็ใส่อันนั้น
เห็นได้ชัดว่าพ่อเฉินกับหวังเจวียนมีชีวิตชีวากว่าเฉินเมิ่งถิงมาก ไม่รู้ว่าพวกเขาตื่นกันตั้งแต่กี่โมง รู้แต่ว่าตอนเฉินเมิ่งถิงงุ่มง่ามแต่งตัวเสร็จแล้วเดินออกจากห้อง ทั้งคู่ก็ทำอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว
เฉินเมิ่งถิงกินไปหลับไป หัวแทบจะทิ่มลงไปในชาม
“แม่ของลูก เราตื่นเช้าเกินไปหรือเปล่า”
พ่อเฉินเห็นสภาพลูกสาวแล้วก็อดสงสารไม่ได้
หวังเจวียนเองก็เพิ่งออกเดินทางไกลเป็นครั้งแรก ใจจึงอดตื่นเต้นไม่ได้ เธอกระแอมสองครั้ง
“งั้นกลับไปนอนต่ออีกชั่วโมงไหม”
“คุณนายพูดถูกที่สุด!”
หนึ่งชั่วโมงต่อมา เฉินเมิ่งถิงก็กลับมามีพลังเต็มเปี่ยม!