จ้าวเหวินจียังคงจมอยู่ในโลกของตัวเอง เขามองเผิงเจียซินด้วยสายตาเปี่ยมรัก มุมปากมีรอยยิ้ม
“เจียซิน ขอโทษนะที่ปล่อยให้รอมาตั้งนาน ตอนนี้ในที่สุดฉันก็ได้มาอยู่ข้างเธอแล้ว”
พูดจบเขาก็ยื่นมือออกไป หวังจะคว้ามือเผิงเจียซิน
ทุกคนในห้องอัดเสียง รวมถึงเผิงเจียซิน ต่างไม่คิดว่าจ้าวเหวินจีจะมาไม้นี้ ทุกคนจึงชะงักงันไปชั่วขณะ
ยกเว้นเฉินฝานที่คอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของจ้าวเหวินจีมาตลอด
ทันทีที่อีกฝ่ายยื่นมือ เฉินฝานก็ขยับตาม เขาคว้าข้อมือจ้าวเหวินจีไว้
“พี่ชาย ไม่มีใครบอกเหรอว่าทำแบบนี้มันเสียมารยาท?”
“ไม่เกี่ยวกับแกสักหน่อย”
สีหน้าจ้าวเหวินจีเย็นชาลงทันที เขาข่มความโกรธแล้วหันไปมองเฉินฝาน
“บอกไว้เลยว่าฉันทนแกมานานแล้ว แค่คนแต่งเพลงกระจอก ๆ ยังกล้ามาวางท่า เชื่อไหมว่าฉันจะเรียก รปภ. มาลากแกออกไป?”
เฉินฝานกับเผิงเจียซินไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดก็ทำให้เขาโมโหพออยู่แล้ว ตอนนี้ยังมาขัดขวางไม่ให้เขาจับมือเผิงเจียซินอีก จ้าวเหวินจีจึงตัดสินโทษตายให้เฉินฝานในใจไปแล้ว
“เจียซิน ไม่ต้องกลัวนะ เดี๋ยวฉันไปหาเธอเดี๋ยวนี้”
เผิงเจียซินได้สติกลับมา เธอมองจ้าวเหวินจีด้วยสีหน้ารังเกียจ
“ใครอนุญาตให้นายเรียกชื่อฉัน? จ้าวเหวินจี ฉันจะเตือนนายแค่ครั้งเดียว ถ้ายังพูดกับฉันแบบนี้อีก ก็อย่าหาว่าฉันไม่เห็นแก่ความสัมพันธ์เก่า ๆ”
ถึงอย่างไรเธอก็เป็นคนเก่าที่ร่วมฝ่าฟันมากับซิงไห่ เผิงเจียซินไม่อยากทำอะไรให้เด็ดขาดเกินไป