ในฮ่องกง แก๊งไหนคิดจะเติบโตจนยิ่งใหญ่ หากไม่สร้างความสัมพันธ์อันดีกับ “ทางการ” ก็เป็นไปไม่ได้ หลี่เฉินเองก็ไม่มีข้อยกเว้น
สารวัตรหวง หรือหวงเย่าปิ่ง คือเส้นสายที่หลี่เฉินเลือกพึ่งพา
ในบรรดาผลงานภาพยนตร์และโทรทัศน์มากมาย ตำรวจที่รู้จักปรับตัวและมีน้ำใจต่อพวกพ้องอย่างหวงเย่าปิ่ง จัดว่าโดดเด่นเป็นอันดับต้น ๆ ยิ่งไปกว่านั้น หวงเย่าปิ่งยังประจำการอยู่ที่ซัมซุยโป หลี่เฉินจึงเป็นฝ่ายไปหาเขาถึงที่
เมื่อเผชิญหน้ากับหลี่เฉิน ผู้มีอิทธิพลหน้าใหม่ในย่านซัมซุยโป หวงเย่าปิ่งไม่ได้วางท่าแม้แต่น้อย กลับต้อนรับอย่างกระตือรือร้น ตามคำพูดของสารวัตรหวง เขาถูกชะตาหลี่เฉินตั้งแต่แรกเห็น ไม่เกี่ยวอะไรกับลอตเตอรี่การกุศลที่ถูกรางวัลและไม่ระบุชื่อมูลค่า 500,000 ในมือหลี่เฉินเลยสักนิด
เพราะได้หวงเย่าปิ่งช่วยเหลือ หลี่เฉินจึงครองซัมซุยโปได้เบ็ดเสร็จ ในขณะเดียวกัน หลังจากหลี่เฉินรวบรวมซัมซุยโปเป็นหนึ่งเดียว เขาก็จัดระเบียบสภาพแวดล้อมทั่วทั้งเขตอย่างจริงจัง ทำให้ความปลอดภัยในซัมซุยโปดีขึ้นอย่างมาก
ที่สำคัญกว่านั้น ซัมซุยโปกลายเป็นเขตปกครองแห่งแรกในฮ่องกงที่ไม่มีพวกค้ายาเสพติดเร่ขาย ผลงานชิ้นนี้ยังส่งให้หวงเย่าปิ่งเลื่อนตำแหน่งขึ้นเรื่อย ๆ
หลังจากหญิงเหล็กคนนั้นคุกเข่าลงในปี 1982 ข้าราชการเชื้อสายจีนก็เริ่มผงาดขึ้นในเกาะฮ่องกง ส่วนหวงปิ่งเย่าก็เป็นกำลังสำคัญของกลุ่มเชื้อสายจีน
ด้วยแรงสนับสนุนจากกลุ่มอำนาจเชื้อสายจีน หวงเย่าปิ่งอาศัยผลงานในซัมซุยโปเลื่อนจากตำแหน่งผู้กำกับการตำรวจอาวุโส ขึ้นมานั่งเก้าอี้ผู้ช่วยผู้บัญชาการตำรวจในปัจจุบันได้ในคราวเดียว
นี่เป็นตำแหน่งสูงสุดที่คนเชื้อสายจีนจะขึ้นไปนั่งในกองตำรวจได้ในปี 1988 แล้ว แต่เมื่ออำนาจของคนเชื้อสายจีนในฮ่องกงแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ ปีหน้า หลี่เซี่ยจวินก็จะได้ขึ้นนั่งตำแหน่งผู้บัญชาการตำรวจ ตอนนั้นตำแหน่งของหวงเย่าปิ่งย่อมขยับขึ้นไปได้อีกขั้นแน่นอน
เส้นสายใหญ่ขนาดนี้ หลี่เฉินย่อมต้องเกาะไว้ให้แน่น เขาจึงคอยส่งสลากกินแบ่งรัฐบาลที่ถูกรางวัลแบบไม่ระบุชื่อ ซึ่งเป็นรางวัลจากระบบ รวมถึงตั๋วม้าให้หวงเย่าปิ่งอยู่เป็นระยะ
“ถูกรางวัลอีกแล้วเหรอ? ดีเลย อาเฉิน แกนี่เป็นดาวนำโชคของฉันจริง ๆ ขอจุ๊บที! พรุ่งนี้เย็นเจอกันที่เดิมนะ”
เย็นวันถัดมา ณ ห้องวีไอพี 888 ของเทียนซ่างเหรินเจียน ขณะที่หลี่เฉินกำลังเล่นไพ่ไปอย่างเบื่อหน่าย หวังเสียก็สวมรองเท้าส้นสูงผลักประตูเข้ามา
“อาเฉิน แขกมาแล้ว”
ชายคนหนึ่งในเสื้อโค้ตสีเทาและสวมแว่นกันแดดเดินตามหลังพี่เซี่ยเข้ามา จากนั้นพี่เซี่ยก็ออกไปพร้อมปิดประตูตามหลัง
“ลูกพี่!”
พอหลี่เฉินเห็นคนที่มา ก็รีบเข้าไปต้อนรับอย่างกระตือรือร้นพร้อมกอดอีกฝ่าย มือขวาฉวยโอกาสล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ตของหวงเย่าปิ่งด้วย
หวงเย่าปิ่งรู้ดีว่าหลี่เฉินทำอะไร จึงตบไหล่เขาพลางพูดว่า
“ได้ยินว่าเจ้าหนุ่มเทียนหงมีเรื่องกับพวกอินเดียกลุ่มนั้นเหรอ?”
“ครับ โชคดีที่สารวัตรหลี่ช่วยผ่อนหนักเป็นเบา ไม่งั้นคงมีเรื่องใหญ่แล้ว”
“อืม คนหนุ่มสาวมีปากเสียงกันบ้างเป็นเรื่องปกติ เหวินปินเป็นคนมีแวว ฉันตั้งใจจะฝึกเขาเป็นพิเศษ ต่อไปแกก็ไปมาหาสู่กับเขาให้มากหน่อย”
“รับทราบ!”
“มีเรื่องอื่นอีกไหม? ถ้าไม่มีก็อย่ารั้งฉันไว้ร้องเพลง”
“ลูกพี่ มีเรื่องจริง ๆ ครับ”
“มีอะไรก็พูดมา แกเป็นน้องเล็กที่ฝีมือดีที่สุดในมือฉัน ฉันคุ้มกะลาหัวแกเอง”
“ผมได้ข่าวมาว่า พวกอินเดียจากสมาคมภราดรภาพอารยันยังไม่ยอมเลิกรา เตรียมจะกระจายยาเสพติดครั้งใหญ่ในซัมซุยโป ลูกพี่ก็รู้จักผมดี เจอเรื่องแบบนี้แล้ว ผม...”
หลี่เฉินยังพูดไม่ทันจบ เสียงสบถของหวงเย่าปิ่งก็ดังลั่นขึ้นมา
“แม่งเอ๊ย ไอ้พวกอินเดียเวรนี่ ให้หน้าก็ไม่เอา! อาเฉิน ไปสับพวกมันให้ตาย มีเรื่องอะไรฉันรับผิดชอบเอง!”
ไม่ใช่เรื่องแปลกที่หวงเย่าปิ่งจะเดือดดาลขนาดนี้ เมื่อซัมซุยโปอยู่ในมือหลี่เฉิน ก็กลายเป็นเขตปกครองที่มีความปลอดภัยดีที่สุดในฮ่องกง ในฐานะคนที่เติบโตมาจากซัมซุยโป ไม่ว่าเมื่อไร นี่ก็เป็นผลงานชิ้นสำคัญที่สุดของหวงเย่าปิ่ง
ตอนนี้พวกอินเดียคิดจะกระจายยาเสพติดในซัมซุยโป ก็ไม่ต่างจากการขุดรากถอนโคนเขาโดยตรง
ยิ่งไปกว่านั้น ปีหน้ากองตำรวจจะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ พวกสมาคมภราดรภาพอารยันดันมาหาเรื่องในซัมซุยโปเวลานี้ ก็เท่ากับจงใจสร้างความยุ่งยากให้หวงเย่าปิ่งชัด ๆ
เมื่อได้ยินหวงเย่าปิ่งพูดเช่นนี้ หลี่เฉินก็เข้าใจแล้ว แม้หวงเย่าปิ่งจะเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้ช่วยผู้บัญชาการตำรวจ แต่สถานีตำรวจซัมซุยโปก็ยังอยู่ในอำนาจตัดสินใจของเขา ขอแค่เขาพยักหน้า หลี่เฉินก็ลงมือได้เต็มที่
“ลูกพี่ไม่ต้องห่วง ผมรู้กฎดี จะไม่สร้างปัญหาให้พี่น้องแน่นอน”
“อืม ฉันไว้ใจให้แกจัดการเรื่องต่าง ๆ ได้อยู่แล้ว ได้ยินว่าตอนนี้บริษัทของแกไปได้ดี แบบนั้นแหละถูกแล้ว ทำธุรกิจต้องอยู่ในกรอบกฎหมาย ถึงจะไปได้ยาว เรื่องนี้ต้องรักษาไว้ให้ดี”
“ลูกพี่สบายใจได้ บริษัทผมสะอาดเอี่ยม ภาษีที่ต้องจ่ายก็จ่ายครบทุกบาท ผมยังอยากเป็นหนึ่งในสิบเยาวชนดีเด่นของซัมซุยโปเลยนะ”
“รู้แล้ว ๆ ก่อนหน้านี้แกทำตัวโจ่งแจ้งเกินไป ฉันก็จัดการอะไรไม่ถนัดเหมือนกัน สองปีมานี้แกก็เก็บตัวแล้ว ปีนี้คงไม่ทัน รายชื่อกำหนดไปแล้ว ปีหน้า...ปีหน้าฉันอยากเห็นว่าใครจะกล้าคัดค้าน”
“งั้นผมขอบคุณลูกพี่ไว้ก่อน คราวนี้ผมติดต่อสารวัตรหลี่โดยตรงเลยไหมครับ?”
“อืม ตำแหน่งของเหวินปินควรขยับได้แล้ว ปีหน้าฉันน่าจะได้เลื่อนขึ้นอีกขั้น เหวินปินก็จะขยับตามไปด้วยพอดี ปีนี้แกติดต่อเขาให้มากหน่อย ฉันจะบอกเขาไว้”
“ได้ครับ”
“มีเรื่องอื่นอีกไหม?”
“มีสิครับ ผมได้ยินอาเสียบอกว่า ที่ร้านมีสาวรัสเซียตัวสูงขายาวมาใหม่สองคน ใช้ลิ้นผูกเนกไทได้ด้วย”
“งั้นยังไม่รีบเรียกเข้ามาแสดงให้ฉันดูอีก จะเป็นมือขวาของลูกพี่ได้ยังไง?”
หลี่เฉินหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาตะโกนเรียก หวังเสียก็ผลักประตูเข้ามาอย่างรวดเร็ว
“พี่เซี่ย เรียกสาวรัสเซียสองคนนั้นเข้ามา ให้พี่หวงโชว์ความสามารถหน่อย”
“อ้อ แล้วก็เรียกชิงเสียมาด้วย ฉันไม่ใช่คนที่พอได้ของใหม่แล้วลืมของเก่าหรอกนะ”
ได้ยินเช่นนั้น หลี่เฉินก็มองหวงเย่าปิ่งอย่างประหลาดใจ
“พี่หวงไหวเหรอ? อย่าให้กระสุนหมดแม็กแล้วกลับไปโดนพี่สะใภ้สั่งคุกเข่าบนกระดานซักผ้าล่ะ”
“พูดมากจริง ฉันนี่แหละมือปืนแม่นระดับแถวหน้าของกองตำรวจ”
“ก็ได้ ๆ พี่ว่าไงก็ว่างั้น!”
พูดจบหลี่เฉินก็หันไปบอกหวังเสียว่า
“ไปเรียกมาเถอะ”
ไม่นานหวังเสียก็พาผู้หญิงสามคนเดินเข้ามา สองสาวรัสเซียไม่เพียงมีขายาวเรียวที่หนีบคนให้ตายได้เท่านั้น หน้าอกยังใหญ่ไม่แพ้หวังเสียอีกด้วย
ส่วนคนตรงกลางหน้าตาสะอาดบริสุทธิ์ ดวงตากลมโตเป็นประกาย พอใส่กระโปรงชุดนักเรียนญี่ปุ่นที่หลี่เฉินออกแบบ ก็ยิ่งดูน่ารักสดใส
ทั้งสามเพิ่งเข้ามา หวงเย่าปิ่งก็หันไปพูดกับหลี่เฉินว่า
“ยังยืนทื่ออยู่ตรงนี้ทำไม?”
“โธ่ กลัวกินคนเดียวแล้วติดคอน่ะสิ!”
หลี่เฉินพึมพำพลางลุกเดินออกจากห้องไป
พอออกมานอกห้อง หวังเสียก็เข้ามาคล้องแขนหลี่เฉินไว้
“จริง ๆ แล้ว...ฉันก็ใช้ลิ้นผูกปมได้นะ”
ฟัดนักเรียนให้หลุดโลก - สารวัตรหวง