【จุดรวมพลหนุ่มหล่อสาวสวย】、【เกาะฮ่องกงขยายใหญ่ขึ้นห้าหกเท่า】、【ไม่ต้องใส่ใจเส้นเวลา เงินทอง หรือตัวละคร เรื่องนี้เป็นการรวมจักรวาลหนังฮ่องกงแบบยำใหญ่ และจะมีการแต่งตัวละครกับเนื้อเรื่องขึ้นเอง】
【ประกาศ: นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแต่ง โปรดอย่านำไปเชื่อมโยงกับชีวิตจริง หากมีส่วนใดคล้ายคลึงกัน ถือเป็นเรื่องบังเอิญทั้งสิ้น】
【ถ้าอยากด่าคนเขียน เชิญด่าตรงนี้ได้เลย!】
ฮ่องกง สถานีตำรวจซัมซุยโป ชั้นสาม แผนกปราบปรามอาชญากรรมองค์กรและแก๊งสามประสาน หรือหน่วยโอ เนื่องจากช่วงเช้ามืดมีแก๊งสองกลุ่มยกพวกตีกัน ตอนนี้ชั้นสามจึงแน่นขนัดไปหมด เสียงตำรวจสอบสวนพวกอันธพาลดังระงมทั่วบริเวณ
หน้โต๊ะทำงาน หลี่เหวินปิน ผู้กำกับหน่วยโอ กลุ่มบี มองชายหนุ่มตรงหน้าแล้วเอ่ยยิ้ม ๆ ว่า
“พี่หง เอาให้ใหญ่โตขนาดนี้เลยเหรอ ดึกดื่นป่านนี้ยังทำให้ผมต้องทำงานล่วงเวลาอีก”
ชายหนุ่มที่นั่งตรงข้ามหลี่เหวินปินไว้ผมสั้นสีน้ำเงิน ที่สะดุดตาที่สุดคือปอยผมยาวเฉียงซึ่งปิดตาขวาไว้พอดี
ถ้าเอาทรงผมแบบนี้ไปไว้บนแผ่นดินใหญ่ช่วงปีสองพันต้น ๆ อย่างน้อยก็ต้องเป็นคุณชายตระกูลใหญ่ แต่บนถนนซัมซุยโป ผู้คนเห็นแล้วคงนึกถึงฉายา “หงกระบี่เทพ” เท่านั้น
“สารวัตรหลี่ พี่ใหญ่ของผมเคยบอกว่า ตำรวจจะจับคนต้องมีหลักฐาน ผมแค่เดินผ่านแล้วบังเอิญเห็นคนโดนฟันกลางถนน พอหันมาอีกทีก็โดนลูกน้องคุณจับกลับมาแล้ว คุณว่าเรื่องนี้มันอะไรกัน? พี่ใหญ่บอกว่าในกรณีแบบนี้ ในฐานะผู้เสียภาษี ผมร้องเรียนพวกคุณได้”
“ลั่วเทียนหง นายวางท่าอะไร?”
ตอนนั้นเอง เจ้าหน้าที่หน่วยโอหน้าตาหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาซึ่งนั่งอยู่ข้างหลี่เหวินปินก็ชี้หน้าลั่วเทียนหงแล้วตะโกนว่า
“ใครในซัมซุยโปไม่รู้บ้างว่านายเป็นคนแบบไหน? คิดว่าตำรวจไม่มีหลักฐานหรือไง? พยานในที่เกิดเหตุเห็นอันธพาลผมสีน้ำเงินคนหนึ่งฟันคนกลางถนน นายยังจะแก้ตัวอะไรอีก?”
ลั่วเทียนหงยังไม่ทันโต้กลับ เสียงเนือย ๆ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นก่อน
“คุณตำรวจ แล้วทรงผมกลายเป็นหลักฐานตั้งแต่เมื่อไหร่? ตำรวจทำคดีโดยฟังข่าวกรองหรือดูโหงวเฮ้งกันแน่? ถ้าคุณชอบแบบนี้ ผมรับรองว่าพรุ่งนี้จะมีพวกผมทรงประหลาดสักแปดสิบร้อยคนมาอวดเบ่งหน้าสถานีตำรวจ ไม่รู้ว่าคุณตำรวจชอบสีไหน แดง ส้ม เหลือง เขียว คราม น้ำเงิน หรือม่วง?”
เสียงนั้นค่อย ๆ ใกล้เข้ามา ก่อนชายหนุ่มสูงกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรจะเดินมาหาพวกเขา เขายกมือกดไหล่ลั่วเทียนหงเป็นเชิงให้นั่งลง จากนั้นเหลือบมองป้ายชื่อบนอกเจ้าหน้าที่หนุ่ม
“ฉางเจี้ยนคัง ชื่อดีนะ สุขภาพแข็งแรง ต่างจากผมที่ป่วยเป็นโรคจิต มีใบรับรองด้วย”
พูดจบ ชายหนุ่มก็หันไปทางหลี่เหวินปิน
“สารวัตรหลี่ เราคุ้นเคยกันดีอยู่แล้ว ไม่ต้องพูดอ้อมค้อม ถ้ามีหลักฐานก็เอาออกมา ถ้าไม่มี ก็เลิกงานได้ ตำรวจจับคนยังต้องมีหลักฐานใช่ไหม? ถ้าไม่มี ผมพาเทียนหงกลับก่อนนะ”
“น้องชายของเฉินหน้ากาก จะทิ้งหลักฐานไว้ได้ยังไงล่ะ แต่ลูกน้องนายล่ะจะเอายังไง? คราวนี้คนที่โดนฟันเป็นพวกอินเดียทั้งหมด แถมยังมีคนอินเดียอยู่ไม่น้อย เรื่องนี้คงจัดการไม่ง่ายนัก”
หลี่เหวินปินพูดพลางยื่นบุหรี่ให้ ชายหนุ่มรับมา จุดไฟสูบไปคำหนึ่ง ก่อนตอบอย่างเชื่องช้า
“อย่างแรก พวกนั้นไม่ใช่ลูกน้องผม แต่เป็นพนักงานของผม เซ็นสัญญาจ้างแรงงานกันเรียบร้อย เรื่องงานผมชี้แนะพวกเขาได้ แต่เลิกงานแล้วพวกเขาจะไปฟันใคร เกี่ยวอะไรกับผม? ผมไม่ใช่พ่อพวกเขาสักหน่อย
ส่วนความเห็นส่วนตัวของผมต่อเรื่องนี้ ตำรวจหลวงฮ่องกงห่วงเป็นห่วงความเป็นความตายของพวกอินเดียตั้งแต่เมื่อไหร่?”
ได้ยินคำพูดของชายหนุ่ม หลี่เหวินปินไม่ได้ต่อปากต่อคำกับเขา แต่ถามตรง ๆ ว่า
“ว่าไง หงซิงเตรียมเปิดศึกกับสมาคมภราดรภาพอารยันแล้วเหรอ?”
“สารวัตรหลี่พูดแบบนี้ก็ยกยอผมเกินไปแล้ว ผมเข้าหงซิงก็เพื่อหาเลี้ยงปากท้อง ตอนนี้ก็เป็นแค่สมาชิกชั้นผู้น้อยคนหนึ่ง เรื่องใหญ่ขนาดนี้ หัวหน้าแก๊งจะเอามาบอกผมทำไม? ผมมีสิทธิ์รับรู้ด้วยเหรอ?”
“หลี่เฉิน ไหน ๆ นายก็พูดว่าเราสนิทกันแล้ว ช่วยบอกข้อมูลมาบ้าง นายก็สบาย ผมก็สบาย”
หลี่เหวินปินพูดพลางปรายตามองพวกอันธพาลรอบ ๆ อย่างมีนัย
เห็นสายตาของหลี่เหวินปิน หลี่เฉินถอนหายใจแล้วพูดว่า
“ก็ได้ สารวัตรหลี่ คุณเป็นคนตัดสินใจ
ผมได้ข่าวมาว่าพวกอันธพาลเอเชียตะวันออกเฉียงใต้รวมตัวกันตั้งอะไรสักอย่าง เตรียมก่อเรื่องใหญ่ในฮ่องกง ไม่รู้ไปกินยาผิดมาหรือไง ทั้งที่จิมซาจุ่ยกับเหยาหม่าเต๋ยเป็นแหล่งทำเงินแท้ ๆ กลับไม่ไปหาเรื่อง ดันเริ่มที่ซัมซุยโป ชนบทแห้งแล้งแห่งนี้ก่อน”
“พวกนั้นบ้าไปแล้วหรือไง? แล้วมีคนมากมายขนาดนั้นมาจากไหน?”
“สารวัตรหลี่ ยุคนี้แล้วยังจะพูดเรื่องคุณธรรมความภักดีบ้าบออะไรอีก? ขอแค่มีเงิน พวกอันธพาลข้างนอกก็กล้าหยิบมีดไล่ฟันคนแล้ว ไม่ต้องพูดถึงว่าเป็นแก๊งอื่น ต่อให้เป็นพี่ใหญ่ของตัวเองก็ฟันได้เหมือนกัน”
หลี่เหวินปินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าแล้วกล่าวว่า
“ได้ ไม่ว่าอย่างไรพวกเราก็หากินอยู่ในซัมซุยโป ก่อนเปิดศึกคราวหน้าก็ส่งข่าวกันล่วงหน้าหน่อย เดือนนี้ซัมซุยโปยังเตรียมเข้ารับการประเมินเขตบริหารดีเด่นอยู่ อย่าก่อเรื่องจนเละเทะแล้วทำให้เบื้องบนลงโทษ ไม่อย่างนั้นพวกเราจะลำบากกันหมด”
“ได้เลย สารวัตรหลี่ คราวหน้าถ้าได้ข่าว ผมจะรีบแจ้งคุณเป็นคนแรก ไปก่อนนะ”
เมื่อทั้งสองจากไป ฉางเจี้ยนคังก็รีบขยับเข้ามาหาหลี่เหวินปิน
“สารวัตรหลี่ครับ หลี่เฉินคนนั้น...”
ยังพูดไม่ทันจบ หลี่เหวินปินก็ขัดขึ้นว่า
“ผมรู้ หลี่เฉิน ฉายาเฉินหน้ากาก เฉินหมาบ้า เมื่อสี่ปีก่อนเข้าร่วมกับพี่ขุย เสาหลักของหงซิง ใช้เวลาไม่ถึงปีก็กลายเป็นมือขวาของพี่ขุย หลังพี่ขุยวางมือ เขาก็รับช่วงดูแลลูกน้องเดิมต่อ
เมื่อสองปีก่อน ภายใต้การนำของหลี่เฉิน หงซิงขับไล่แก๊งทุกกลุ่มออกจากซัมซุยโปจนหมด และผูกขาดพื้นที่ไว้แต่เพียงผู้เดียว
ส่วนลั่วเทียนหง จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวข้างหลี่เฉินเมื่อสามปีก่อน ด้วยวิชาตัวเปล่าที่แข็งแกร่งและเพลงกระบี่ดุดัน เขาฝ่าฟันจนได้ฉายา ‘หงกระบี่เทพ’ มา”
“หัวหน้ารู้เรื่องพวกเขาอยู่แล้ว ทำไมไม่จับล่ะครับ?”
“จับ? จะจับยังไง? คุณมีหลักฐานหรือ? รู้ไหมว่าทำไมถึงเรียกเขาว่า ‘เฉินหน้ากาก’? เพราะทุกครั้งที่ลงมือ เขาสวมหมวกคลุมหัวกับถุงมือ ในที่เกิดเหตุไม่มีแม้แต่ลายนิ้วมือให้หา
อย่างครั้งนี้ คุณจับได้คาหนังคาเขาหรือเจอลายนิ้วมือของลั่วเทียนหง?”
หลี่เหวินปินพูดพลางลุกขึ้นตบไหล่ฉางเจี้ยนคัง
“ไอ้หนุ่ม ฮ่องกงมีอันธพาลเป็นแสน คุณจับหมดไหวหรือ? เป็นตำรวจ นอกจากยึดหลักการแล้ว ยังต้องรู้จักปรับตัวด้วย ถ้าคิดเรื่องนี้ไม่ตก หน่วยโอก็ไม่เหมาะกับคุณ ไปยื่นเรื่องขอย้ายไปทำงานเอกสารในสำนักงานดีกว่า!”
ริมถนนด้านนอกสถานีตำรวจ ลั่วเทียนหงดูราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน ความวางท่าหยิ่งผยองเมื่อครู่ในสถานีหายไปหมด เขาเดินคอตกตามหลังหลี่เฉินเหมือนไก่แพ้ศึก
เห็นสภาพน่าเวทนาของเขา หลี่เฉินก็ทั้งโมโหทั้งขำ จึงตบหัวด้านหลังเขาไปทีหนึ่ง
“เป็นไง? แพ้มาเหรอ?”
“เป็นไปได้ยังไง! ไอ้พวกแขกสามคนนั่น ต่อให้มาอีกเท่าตัว ผมก็ฟันตายหมดอยู่ดี แค่ไม่คิดว่าตำรวจจะมาเร็วขนาดนั้น พี่ใหญ่บอกแล้วว่าไม่ให้พวกเรามีเรื่องกับตำรวจ ผมถึงไม่สู้กลับ”
“ยังดีที่จำได้ว่าต้องใส่หน้ากาก ไม่โดนคนจำหน้าได้”
พูดจบ หลี่เฉินก็ตบเขาอีกที ก่อนยื่นบุหรี่ให้หนึ่งมวน
“เทียนหง ตอนนี้นายก็เป็นพี่ใหญ่คนหนึ่งแล้ว บางเรื่องอย่าเอาแต่หยิบมีดลุยเองสิ ถ้าไม่ปล่อยให้น้อง ๆ ได้ทำงาน แล้วพวกเขาจะเลื่อนตำแหน่งได้ยังไง? ไม่มีใครอยากเป็นสมาชิกชั้นผู้น้อยไปตลอดชีวิตหรอก!”
“เข้าใจแล้ว พี่ใหญ่”
ทั้งสองคาบบุหรี่ไว้ในปาก ยังสูบไม่ทันหมด รถเมอร์เซเดส-เบนซ์หัวเสือคันหนึ่งก็จอดตรงหน้าพวกเขา คนขับเป็นชายหนุ่มผมเกรียน หน้าตาคล้ายดาราสุดหล่อแซ่เซี่ยอยู่หลายส่วน
“พี่ใหญ่! พี่เทียนหง!”
ตอนหลี่เฉินขึ้นรถเตรียมกลับบ้าน จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นในหัว
【ภารกิจประจำวันได้ประกาศแล้ว โปรดตรวจสอบ】
ศึกชิงอำนาจ - ลั่วเทียนหง
สายข่าว - ไซกุ่ย
สงครามเย็น - หลี่เหวินปิน
แนวหน้าปราบปรามแก๊งอาชญากร - ฉางเจี้ยนคัง