“ได้ยินไหม เมืองหลวงของซากุระคุนิถูกสิงสาราสัตตัวหนึ่งยึดครอง นครที่เคยรุ่งเรืองบัดนี้เต็มไปด้วยซากศพและกองกระดูก...”
“ข้าเห็นคลิปจากอันวังแล้ว สิงโตขนเขียวตัวนั้นสูงพันเมตร กินมนุษย์เป็นอาหารทุกวัน แถมข้าได้ยินว่ามันเป็นแค่เพียงเงาเงาของปีศาจตนหนึ่ง หากตัวจริงมาถึง เกรงว่ามนุษยชาติคงถูกทำลายสิ้นแล้ว!”
“เรื่องยุทธภพไซอิ๋วรั่วไหลเกิดถี่ขึ้นทุกที มนุษย์อย่างเราจะอยู่ได้อีกกี่ปี?”
“เกรงว่าคงไม่กี่ปีแล้ว ทั่วทุกหนแห่งเต็มไปด้วยปีศาจพวกนี้ ข้าได้ยินว่าที่เท็กซัสแห่งสหรัฐอเมริกา มีปีศาจบรรพกาลนามว่าท่านบรรพชนปุนปัว ยึดรัฐเป็นของตน ต้องการกินเด็กชายหญิงอย่างละเก้าคู่ทุกวัน...!”
“ซี้ด... แต่ท่านบรรพชนปุนปัวยังพอรู้จักประมาณนะ ไม่เหมือนสิงโตขนเขียวที่เขมือบคนเป็นพันในคำเดียว...”
“ที่แปลกยิ่งกว่าคือ ชาวบ้านไม่กลัว กลับแย่งกันถวายเด็กของตน เพียงเพื่อรางวัลเล็กน้อยจากท่านบรรพชนปุนปัว!”
“ไม่แปลกหรอก นั่นเป็นประเพณีดั้งเดิมของสหรัฐอเมริกา!”
...
“ชู่ว เงียบหน่อย ครูหลี่มาแล้ว!”
ห้องเรียนที่อึกทึกครึกโครมพลันเงียบสงัด
ครูประจำชั้นหลี่ปรากฏกายที่หน้าประตู นางเดินขึ้นไปบนแท่น ดันแว่นกรอบดำ สีหน้าเคร่งเครียด
“ศิษย์ทุกคน อาจารย์มีข่าวสำคัญจะแจ้งให้ทราบ!”
“เนื่องจากยุทธภพระดับ SSS ไซอิ๋วเกิดเหตุปีศาจคุกคามโลกมนุษย์อย่างต่อเนื่อง อาศัยเพียงยุทธภพระดับต่ำที่เราพิชิตได้ในตอนนี้ ไม่อาจรับมือปีศาจเหล่านี้ได้เลย ดังนั้นในปีนี้จะมีรับสมัครนักเดินทางกลุ่มหนึ่ง เพื่อเข้าสู่ยุทธภพไซอิ๋วไปสำรวจ!”
คำพูดนี้ทำให้ผู้คนด้านล่างแตกตื่น!
“อะไรนะ ใครจะให้ยุทธภพแรกเป็นไซอิ๋ว ต่างอะไรกับการฆ่าตัวตาย?”
“ยุทธภพนั้นเต็มไปด้วยปีศาจที่บำเพ็ญเพียรนับพันนับหมื่นปี มีพลังทำลายล้างประเทศได้ในชั่วพริบตา คนธรรมดาอย่างเราไม่มีโอกาสรอดชีวิต ได้แต่หาทางตายเท่านั้น!”
“ทำไมไม่ให้นักโทษประหารไปสำรวจยุทธภพไซอิ๋วล่ะ?”
“เจ้าเป็นบ้าหรือไง หากนักโทษประหารได้รับโอกาสในยุทธภพไซอิ๋ว แล้วกลับมายังโลกสีคราม เจ้าเดาออกไหมว่าใครจะตายเป็นรายต่อไป?”
ความกังวลและหวาดกลัวแพร่สะพัดไปทั่วห้องเรียน!
ครูหลี่ปลอบโยนเหล่าศิษย์
“ทุกคนไม่ต้องตื่นตระหนก ทางการจะส่งครูผู้เชี่ยวชาญไปด้วย และหากผู้ใดสามารถกลับจากยุทธภพไซอิ๋วได้อย่างปลอดภัย จะได้รับรางวัลอย่างงาม”
“มีใครสมัครไหม?”
ทุกคนส่ายหน้าเป็นแถว เป็นบ้าหรือจะไปยุทธภพขุมอเวจีนั่นกัน มีชีวิตอยู่ดี ๆ ไม่ดีกว่าหรือ?
ครูหลี่ถอนหายใจ
“เช่นนั้นก็จับสลาก แต่ละโรงเรียนต้องเลือกหนึ่งคน...”
“ข้าสมัคร!”
เด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินฝ่าฝูงชนออกมา ยืนอยู่ตรงหน้าครูหลี่ สีหน้าเรียบเฉย แสดงความสงบนิ่งเกินวัย
ในห้องเรียน ทุกคนตกตะลึง
“นั่นมันหัวหน้าชั้นหนิงเฉิน!”
“เขาไม่ใช่ว่าทั้งกายเนื้อและรากฐานไม่ถึงสามสิบ ไม่มีสิทธิ์เป็นนักเดินทางยุทธภพหรอกหรือ?”
“ดูท่าเขาคงจะสิ้นคิดแล้ว ด้วยสติปัญญาเช่นนั้น แม้แต่ยุทธภพวิทยายุทธ์ ก็คงไม่มีสำนักใดรับเขาเป็นศิษย์!”
“เป็นบ้าจริง ๆ อยู่ดี ๆ ไม่ดีกว่าหรือ?”
ท่ามกลางสายตาที่มองเขาราวกับเป็นคนเสียสติ เด็กหนุ่มเดินไปลงชื่อในเอกสาร และประทับลายนิ้วมือ แสดงถึงความเด็ดเดี่ยวไม่กลับคำ!
โลกยุทธภพระดับต่ำ แต่ละสำนักจะพิจารณาพรสวรรค์ของศิษย์ เขามีค่ารากฐานและกายเนื้อไม่ถึงเกณฑ์ กระทั่งยังไม่มีสิทธิ์เป็นนักเดินทางยุทธภพ
แต่เหตุการณ์ยุทธภพไซอิ๋วคุกคามโลกมนุษย์ คือทางลับที่เปิดไว้สำหรับเขา ผู้ข้ามภพ!
ฟ้าดินรู้ดีว่าเขารอคอยโอกาสนี้มาอย่างยากลำบากเพียงใด
เด็กหนุ่มนามว่าหนิงเฉิน ชาติก่อนเขาทำงานล่วงเวลาจนดึกดื่น ระหว่างทางกลับบ้านที่สี่แยก จู่ ๆ ก็เห็นไฟสว่างจ้าสองดวงพุ่งตรงเข้าใส่ จากนั้นก็หมดสติ...
ถูกส่งข้ามภพมาสู่โลกนี้ ล่วงเลยมาสิบแปดปีแล้ว
หลังข้ามภพเกิดใหม่ เขามีพรสวรรค์ต่ำต้อย มีเพียงญาณวิเศษที่สูงส่ง ผลสอบวิชาการได้คะแนนเต็ม แต่ไม่เคยถูกเลือกเป็นนักเดินทางยุทธภพ
วันนี้ เขารู้ว่าโอกาสของตนมาถึงแล้ว!
โลกที่เขาข้ามมา มีนามว่าโลกสีคราม ราวปีคริสต์ศักราช 2000 ดาวเคราะห์ได้ปรากฏมิติประหลาดที่เรียกว่ายุทธภพ
ทุกคนสามารถเข้าสู่มิติประหลาด ในยุทธภพนั้นแสวงหาโอกาสเหนือธรรมชาติ ในไม่ช้าก็มีผู้คนเรียนรู้วิชายุทธ์ที่น่าตกตะลึงจากยุทธภพ แล้วกลับมายังโลกมนุษย์
มีผู้ใช้มือเปล่าปล่อยพลังปราณมังกรได้
มีผู้เหาะข้ามกำแพง กระโดดสูงหลายสิบเมตร!
มีผู้ใช้พลังปราณบังคับกระบี่ สังหารศัตรูร้อยเมตร!
มนุษย์ที่ได้รับพลังเหนือธรรมชาติเหล่านี้ ถูกเรียกว่านักเดินทางยุทธภพ!
นับแต่นั้น การพิชิตยุทธภพจึงกลายเป็นเส้นทางก้าวหน้าที่ดีที่สุดของคนหนุ่ม
หากสามารถได้รับพลังเหนือธรรมชาติในยุทธภพ เมื่อกลับโลกสีคราม จะได้รับตำแหน่งสูงค่าตอบแทนงาม และความโปรดปรานจากสาวงาม กระทั่งยืดอายุขัย!
แต่มีอยู่ยุทธภพหนึ่ง ยากยิ่งถึงขีดสุด รวมแล้วแปดสิบกว่าชั้น นอกจากชั้นแรกที่ค่อนข้างปลอดภัยแล้ว ชั้นอื่น ๆ แค่ก้าวเข้าไปก็ต้องเผชิญหน้ากับปีศาจที่บำเพ็ญเพียรอย่างน่าตกตะลึง ยุทธภพนี้จึงถูกขนานนามว่ายุทธภพขุมอเวจี!
นักเดินทางที่เข้าไป ไม่ว่าจะมีพลังระดับใด แทบไม่มีใครกลับมาได้ กลายเป็นอาหารของปีศาจทั้งหมด
แม้แต่ผู้แข็งแกร่งที่บรรลุถึงขั้นเซียนบรรพจารย์ ไปยังยุทธภพไซอิ๋วก็ยังพบกับเคราะห์ร้าย
เมื่อคิดถึงตรงนี้ หนิงเฉินอดไม่ได้ที่จะระบายสีหน้าประหลาด พวกชาวโลกสีครามเป็นบ้ากันหมดแล้วหรือไร ละทิ้งโลกบำเพ็ญเซียนอย่างไซอิ๋ว ไม่ยอมพิชิต กลับไปดิ้นรนในโลกยุทธภพระดับต่ำพวกนั้น?
สมองมีปัญหากระมัง!
ทันใดนั้นเขาก็ได้สติ โลกนี้ไม่มีนิยายเรื่องไซอิ๋ว!
โลกยุทธภพระดับต่ำ คนธรรมดาอาศัยความพยายามและความมุ่งมั่น ก็สามารถประสบความสำเร็จได้
แต่โลกไซอิ๋วไม่เหมือนกัน คนธรรมดาต่อให้บำเพ็ญเพียรถึงจุดสูงสุดของมนุษย์โลก ระดับเซียนผู้กล้า จอมยุทธศักดิ์สิทธิ์ ก็ไม่มีแรงต้านทานแม้แต่น้อยเบื้องหน้าเซียนพุทธปีศาจ!
ยกตัวอย่างเช่น งิ้วโกวหม่าหน้านายทวารนรก ในโลกไซอิ๋ว เจ้าเรียกข้าว่าเสี่ยวงิ้วเสี่ยวหม่า ข้าก็ไม่ถือสา
แต่พอไปโลกอื่น เจ้าควรเรียกข้าว่าอะไร?
มองตาข้าสิ!
ตอบข้ามา!
ไม่คุกเข่าคำนับผู้เฒ่าสามผู้เฒ่าสี่ เช่นนั้นจะถูกลากไปยังปรโลก ให้วิญญาณไม่ได้ไปผุดไปเกิดชั่วนิรันดร์!
หากไปอยู่ในโลกภูตผี งิ้วโกวหม่าหน้านั่นคือเทพีปีศาจระดับ SSS ที่ไร้ทางแก้ เป็นกฎเกณฑ์
ภูตผีให้เจ้าตายยามสาม เจ้าอยู่ถึงยามสี่ได้อย่างไร!
ไม่ต้องพูดถึง ยังมีท่านไท่ซ่างเหล่าจวิน ท่านหยวนสื่อเทียนจุน เหล่าผู้ยิ่งใหญ่ระดับนักบุญ เพียงแค่ขยับนิ้วมือเล็กน้อย สามภพมนุษย์โลกก็สะท้านสะเทือน!
แต่ก็เช่นกัน คลื่นยิ่งใหญ่ปลายิ่งแพง ขอเพียงเขาสามารถเรียนรู้ปาฏิหาริย์สักเล็กน้อยในโลกไซอิ๋ว กลับโลกสีคราม ก็จะเข่นฆ่าได้อย่างสะใจ!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ในใจหนิงเฉินก็ปราศจากความหวาดกลัว กระทั่งเริ่มเฝ้ารอการเดินทางสู่ยุทธภพในวันพรุ่ง
เท่าที่เขารู้ โลกไซอิ๋วมีสถานที่หนึ่ง ที่สามารถให้เขาผ่านพ้นช่วงต้นไปได้อย่างปลอดภัย และยังเรียนรู้ปาฏิหาริย์อันไม่ธรรมดาได้อีกด้วย...
...
วันรุ่งขึ้น ทางเข้าสู่ยุทธภพเปิดตามกำหนด ขณะที่เจ้าหน้าที่ทางการเปิดใช้งานอุปกรณ์ กระแสวนสีทองก็ปรากฏขึ้นกลางสนาม หนิงเฉินและเพื่อนนักเรียนเดินเข้าไปตามทีละคน
ก้าวเข้าสู่กระแสวนสีทอง หนิงเฉินรู้สึกเพียงร่างกายเบาหวิว ภาพเบื้องหน้าพลันเปลี่ยนไป
รอบด้านมิใช่สนามเด็กเล่นที่คุ้นเคยอีกต่อไป หากแต่เป็นนภาดาราอันไพศาลไร้ขอบเขต
ใต้เท้าของทุกคนคือปุยเมฆที่ล่องลอย ไกลออกไปมีเงาจาง ๆ ของภูเขาและสายน้ำ ราวกับว่ามีเศษเสี้ยวโลกมากมายมาบรรจบกัน ณ ที่แห่งนี้
แม้จะเคยเห็นภาพเช่นนี้ในตำราเรียนมาแล้ว แต่ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงอุทานด้วยความตื่นตะลึง
มีผู้ยื่นมือไปสัมผัสจุดแสงที่ล่องลอยผ่าน มีผู้มองไปรอบ ๆ อย่างตึงเครียด ตรงหน้าพวกเขามีม้วนภาพมากมายคลี่ออกอย่างช้า ๆ!
เหล่านี้คือทางเข้าสู่ยุทธภพต่าง ๆ!
“ศิษย์ทุกคน ฟังข้อควรระวังด้วย!”
ชายร่างกำยำผมเกรียนสวมแว่นกันแดดชุดหนังปรากฏกายเบื้องหน้าทุกคน รูปร่างที่แข็งแกร่งและศีรษะล้านแวววาวของเขา ภายใต้แสงเรืองรองแห่งประตูยุทธภพ ยิ่งดูสูงใหญ่น่าเกรงขาม
“ศิษย์ทั้งหลาย ข้าคือลัวจ้านเทียน พวกเจ้าสามารถเรียกข้าว่าครูลัว วันนี้ข้าจะนำพวกเจ้าเริ่มต้นการเดินทางยุทธภพครั้งแรกในชีวิต”
มีคนกระซิบกระซาบ
“คือเทพเจ้าแห่งเมืองหลวงลัวจ้านเทียน ผู้แข็งแกร่งระดับเซียนบรรพจารย์ขั้นเก้า!”
“ได้ยินว่าเทพเจ้าลัวนั้นได้บรรลุร่างวัชระไม่แตกสลายแล้ว แม้แต่ในยุทธภพก็เป็นผู้แข็งแกร่งที่กดข่มทั่วทั้งโลก!”
ชายหัวโล้นถอดแว่นกันแดด ชี้ไปยังดวงตะวันสีทองในนภา
“ที่นั่นคือศูนย์กลางแห่งยุทธภพ หลังจากพวกเจ้าเข้าสู่ยุทธภพแล้ว จะได้รับหน้าต่างคุณสมบัติ ใช้สิ่งนี้ผ่านศูนย์กลางยุทธภพในการแลกเปลี่ยนของ ข่าวสาร วิชายุทธ์ อาวุธ และอื่น ๆ...”
หนิงเฉินมองไปบนฟ้า ลูกแก้วสีทองลูกหนึ่งเปล่งแสงสว่างนุ่มนวลมั่นคง
ชายหัวโล้นประกาศเสียงดัง
“ศิษย์ที่สมัครไปยุทธภพไซอิ๋ว เชิญมารวมกันที่นี่ ข้ามีข้อมูลลับบางอย่างต้องแจ้งให้พวกเจ้าทราบ หากทำเช่นนี้ แม้จะไม่ได้รับโอกาสเหนือธรรมชาติ ก็จะไม่ตายในยุทธภพ!”
จากฝูงชนมีเด็กหนุ่มสาวที่สมัครไปยุทธภพไซอิ๋วด้วยเหตุผลต่าง ๆ เดินออกมา สีหน้าเคร่งเครียด
หนิงเฉินเดินตามไปด้วย
เขาอยากฟังว่าครูลัวผู้นี้จะให้คำแนะนำอย่างไร
เพื่อให้รู้ว่าโลกสีครามมีความเข้าใจเกี่ยวกับยุทธภพไซอิ๋วมากน้อยเพียงใด