ฉีเยวียนได้ยินดังนั้น สีหน้าก็พลันดำมืดลง
พวกเจ้าลองฟังที่เขาพูดนั่นสิ มันเป็นภาษาคนหรือเปล่า?
ตระกูลฉีของเขาตั้งมั่นในไซ่ซีมานับพันปี วัชรเทวะหมัดสะท้านทั่วหล้า
แต่อีกฝ่ายกลับถามว่า จะเจาะเกราะป้องกันของเขาได้หรือไม่?
ต่อให้เป็นเรื่องล้อเล่น ก็ควรมีขอบเขตบ้าง
ถ้าแม้แต่เกราะป้องกันของคู่ต่อสู้ยังเจาะไม่ได้ งั้นวัชรเทวะหมัดของตระกูลฉีก็เป็นเพียงชื่อลม ๆ แล้ง ๆ แล้วก็ไม่จำเป็นต้องมีอยู่อีกต่อไป
"ได้ได้ได้ ไอ้หนู ข้าจะให้เจ้ารู้ว่า ไม่ใช่เรื่องตลกทุกเรื่องที่จะล้อเล่นได้"
"ในเมื่อเจ้าอยากยืนให้ข้าต่อย งั้นนายท่านผู้นี้ก็จะต่อยเจ้าจนแหลกสลายเป็นเถ้าธุลี จนวิญญาณดับสูญไปเลย"
ฉีเยวียนกัดฟัน แต่ละคำแทบจะเล็ดลอดออกมาจากซอกฟัน เห็นได้ชัดว่าถูกอวิ๋นเช่อทำให้โกรธจนหายใจไม่ทั่วท้อง
"ก็ได้ ถ้าท่านทำได้จริง ข้าเองก็ไม่มีอะไรจะพูด เชิญลงมือเถอะ!"
อวิ๋นเช่อยืนเอามือไพล่หลัง ดูเหมือนจะขี้เกียจแม้แต่จะตั้งท่าป้องกัน
"ดี เจ้าจะต้องชดใช้ให้กับการกระทำของเจ้า"
ฉีเยวียนโกรธจัด ถึงขั้นรู้สึกปวดตับขึ้นมาเล็กน้อย
หลายปีมานี้ หมอให้เขาควบคุมอารมณ์ ควบคุมอาหารการกิน เพื่อป้องกันการทำงานของตับผิดปกติ
เดิมทีก็เกือบจะหายดีแล้ว แต่มาโดนไอ้เด็กนี่ปั่นป่วนเข้า โรคเก่าก็มีทีท่าจะกำเริบอีกแล้ว
เขาตะคอกด้วยความโกรธ พลังทั่วร่างระเบิดออกมาทันใด กลิ่นอายมหาศาลพวยพุ่งออกจากตัวเขา แม้แต่พื้นที่รอบ ๆ ก็เหมือนถูกบิดเบือนด้วยพลังนี้
ชั่วพริบตาถัดมา เขาย่อข่าลงเล็กน้อย แล้วกระโจนออกไปอย่างแรง ร่างทั้งร่างเหมือนลูกธนูหลุดจากแล่งพุ่งเข้าหาอวิ๋นเช่อ ระหว่างทางทำให้เกิดเสียงโซนิกบูมเป็นระลอก ๆ