อวิ๋นเช่อไม่สนใจอีกฝ่าย สายตาจับอยู่ที่หลินตัวครู่หนึ่ง เมื่อแน่ใจว่าเธอไม่เป็นอะไรแล้วจึงกล่าวว่า "หลินตัว มานี่ ในฐานะศิษย์ของข้า ไม่จำเป็นต้องกลัวสำนักศักดิ์สิทธิ์อะไรนั่น ข้าผู้เป็นอาจารย์จะปกป้องเจ้าอย่างแน่นอน"
ชายหน้าขาวต่งหย่งแววตาเย็นเยียบ กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นเยียบถึงกระดูกว่า "แม่หนูน้อย ถ้าเจ้ากล้าขยับแม้แต่ก้าวเดียว ข้าจะหักขาทั้งสองข้างของเจ้าก่อน แม้จะเสียความงามไปบ้าง แต่ก็ไม่กระทบต่อการฝึกฝน"
อวิ๋นเช่อชายตามองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง กล่าวด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ความรู้สึก "ถ้าเจ้ากล้าลงมือ ก็จะแหลกสลายเป็นเถ้าธุลีในพริบตา ไม่มีใครปกป้องเจ้าได้ แม้แต่สำนักศักดิ์สิทธิ์เวรนั่นที่หนุนหลังเจ้าก็ทำไม่ได้ ข้าพูดไว้อย่างนี้"
"ดี ดี ดี ข้าจะดูว่าเจ้าทำให้ข้าแหลกสลายเป็นเถ้าธุลีได้อย่างไร!"
"ติ๊ง! ดึงสำเร็จ ยินดีด้วย ได้รับกางเกงในเปื้อนขี้ระดับยอดเยี่ยมหนึ่งตัว"
อะไรนะ!
กางเกงในเปื้อนขี้ระดับยอดเยี่ยม!
นี่มันอะไรกัน โตป่านนี้แล้วยังเช็ดก้นไม่สะอาดอีกหรือ!
มุมปากอันเย็นชาของอวิ๋นเช่อกระตุกขึ้นทันที ซุ่มซ่ามจริง รู้อย่างนี้ดูก่อนค่อยยืนยันดึงก็ดี
ตอนนั้นต่งหย่งพลันรู้สึกว่าเป้ากางเกงเย็นวาบ แต่ด้วยสีหน้าบึ้งตึงเขาก็ไม่ได้ใส่ใจนัก เพียงจ้องมองอวิ๋นเช่อด้วยแววตาดุดัน
แม้หลินตัวจะหวาดกลัว แต่เมื่อได้รับคำมั่นจากอวิ๋นเช่อ นางก็รวบรวมความกล้าเดินก้าวแรกไปหาอวิ๋นเช่อ
นางรู้ว่าอวิ๋นเช่อมีพลังเทียบเท่าระดับเซียน เพียงแต่ไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายจะยอมเพื่อศิษย์ที่เพิ่งรับใหม่นางนี้ ไปมีเรื่องกับสำนักศักดิ์สิทธิ์ที่รากฐานลึกซึ้งหรือไม่