คนสนิทรับคำสั่ง แล้วหายวับไปในเงามืดอย่างรวดเร็ว
ส่วนท่านซื่อจื่อคังหยางยังคงซ่อนกาย สังเกตทุกความเคลื่อนไหวหน้าประตูจวน
ทว่า เขาหารู้ไม่ว่า ทุกอิริยาบถของเขาถูกหนิวหลงมองเห็นจนหมด
เรื่องนี้ไม่น่าแปลก เพราะคงไม่มีใครคาดคิดว่า คราที่ลู่เหนี่ยวเหนี่ยวหวนกลับมาคราวนี้ จะมีผู้บ่มเพาะขั้นสูงสุดระดับสุดยอดติดตามมาอีกคน
หนิวหลงก้าวฉับเข้าไป หลังจากสังหารทหารรักษาจวนอีกระลอก ก็บีบลำคอเรียวสวยของลู่เจียวเจียว แล้วเหวี่ยงไปตรงหน้าลู่เหนี่ยวเหนี่ยว
“ไม่ อย่า เหนี่ยวเหนี่ยว ข้าเป็นพี่สาวแท้ ๆ ของเจ้านะ เจ้าจะฆ่าข้าไม่ได้นะ”
“อีกอย่าง ท่านซื่อจื่อคังหยางตั้งใจให้ข้าเป็นภรรยา ถ้าเจ้าฆ่าข้า เขาไม่มีทางปล่อยเจ้าไว้แน่”
ลู่เหนี่ยวเหนี่ยวหัวเราะอย่างเอือมระอา “ข้าไม่มีพี่สาวแท้ ๆ แบบเจ้าหรอก หลายปีที่ข้าอยู่ตระกูลลู่ ถูกเจ้าดูหมิ่นเหยียดหยามมาไม่น้อยเลย อีกอย่าง เจ้าก็เป็นแค่ลูกอนุที่เกิดจากพ่อจอมลำเอียงกับอนุที่พลาดท่าเพราะฤทธิ์สุราเท่านั้น”
“เจ้า...” ลู่เจียวเจียวโกรธจัด เรื่องลูกอนุแม้ใคร ๆ จะรู้กันทั่ว แต่ด้วยความรักที่ลู่หมิงเจ๋อมีต่อนาง ทำให้ไม่มีใครกล้านินทาในที่แจ้ง แถมยังยอมรับโดยปริยายว่านางคือคุณหนูใหญ่สายตรงแห่งตระกูลลู่
แต่ตอนนี้ เด็กสารเลวที่เคยคลานเข่าอยู่ต่อหน้านาง กลับกล้าตบหน้าประกาศว่าตนเป็นลูกอนุ ช่างผิดไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง
“อะไรของเจ้า ไหนอีกเรื่อง เจ้าคงไม่คิดจริง ๆ หรอกนะ ว่าท่านซื่อจื่อคังหยางอยากแต่งงานกับเจ้าด้วยใจจริง”
“ข้าจะบอกให้นะ เขาเป็นคนเลือดเย็นไร้หัวใจ หากวันไหนเจ้าไร้ค่า เขาจะทิ้งเจ้าไปโดยไม่ลังเลเลย”