เหตุการณ์ตรงหน้านี้ ไม่เพียงแต่จีอินจะไม่เข้าใจ แม้แต่ผู้มาร่วมพิธีก็ยังงุนงง
โอกาสใหญ่หลวงถึงเพียงนี้ นางกลับปฏิเสธสารพัด นับว่าเกินจะเข้าใจจริง ๆ
จีอินแสดงสีหน้าไม่อดทน โบกมือขวับ พลางตวาดว่า "พอแล้ว เรื่องนี้ให้อาจารย์ตัดสิน เจ้าจงทำหน้าที่นักบุญหญิงของเจ้าให้ดีก็พอ"
สิ้นเสียง นางมองไปยังฉินเย่หลานที่สีหน้ามีเพียงความเย็นชา พลางกล่าวเรียบเฉย "หลานเอ๋อร์ ข้ารู้ว่านี่ไม่ยุติธรรมต่อเจ้า แต่เพื่ออนาคตของสำนัก อาจารย์ทำได้เพียงเท่านี้ หวังว่าเจ้าจะเข้าใจ"
"ฮะฮะ เข้าใจ? อาจารย์ ได้โปรดอภัยที่ศิษย์ไม่อาจเข้าใจ และวันนี้แผนของท่านก็คงไม่มีทางสำเร็จ"
"เมื่อดูที่ตลอดปีกว่านี้ท่านดูแลข้าอย่างดี ข้าจะให้โอกาสท่านเช่นกัน"
"ถอนคำตัดสินก่อนหน้า ข้าจะถอนตัวจากสำนักกวงเย่าเอง นับแต่นี้ความสัมพันธ์อาจารย์ศิษย์ของเราจบขาด"
"มิเช่นนั้น พี่เขยของข้าคงไม่ปล่อยให้ท่านรอด"
จีอินมองตามสายตาฉินเย่หลานไปยังอวิ๋นเช่อที่ยืนตัวตรงอยู่ด้านข้าง ดวงตาชราหรี่ลงเล็กน้อย
ชายหนุ่มผู้นี้นางพอจำได้บ้าง ตอนที่พาฉินเย่หลานไป ฝ่ายนั้นยังตามร่องรอยของนางไม่พบด้วยซ้ำ
แค่นี้ ยังคู่ควรกล่าวว่าข่มขู่ชีวิตจีอินนางได้หรือ? คิดว่าผู้ใดก็ต้านทานพลังมหาศาลของขั้นเซียนได้งั้นรึ?
"พี่เขยของเจ้า? ฮึ่ม! เหลวไหลสิ้นดี!"
จีอินส่งเสียงฮึ่มหนัก แรงกดดันน่าสะพรึงเข้าบดขยี้อวิ๋นเช่อ
อวิ๋นเช่อสีหน้าเรียบเฉย ประหนึ่งมองตัวตลก ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นอย่างเยือกเย็น ไม่มีทีท่าว่าจะลงมือแม้แต่น้อย