หลังโรงพนันเทียนตี้ ชายวัยกลางคนในชุดผ้าป่านหยาบสีเทาอมเขียวขดตัวอยู่บนพื้น หมัดที่ถาโถมลงมาราวห่าฝนกระหน่ำใส่ร่างไม่ขาดสาย ทุกหมัดล้วนกระแทกเนื้อหนัง ฟังแล้วเจ็บแทนยิ่งนัก
“ไม่มีเงินแล้วยังกล้ามาโรงพนันอีกหรือ หา?”
ชายวัยกลางคนร้องครวญครางแทบขาดใจ “ข้าผิดไปแล้ว ข้าผิดไปแล้ว ข้าจะหาเงินมาคืนให้แน่ บุตรสาวของข้าเป็นสาวใช้ข้างห้องของซื่อจื่อแห่งจวนหลินหยางโหว ข้าจะหาทางหาเงินมาให้ได้”
“ขอร้องละ อย่าตีข้าอีกเลย อย่าตีข้า!”
“ถุย!”
ชายที่เป็นหัวโจกหยุดมือในที่สุด ก่อนเตะเข้าที่ท้องน้อยของชายวัยกลางคนอย่างแรง แล้วข่มขู่เสียงเหี้ยม “ข้าจะบอกให้ เงินหนึ่งร้อยตำลึง”
“ให้เวลาสามวัน ถ้าเจ้ายังหาเงินมาไม่ได้ ถึงตอนนั้นข้าจะตัดมือเจ้าเสีย!”
“ขอรับ ขอรับ”
ชายวัยกลางคนรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น คุกเข่าโขกศีรษะ “พี่เปียววางใจเถิด ข้าต้องหาเงินมาได้แน่”
“ไสหัวไป!”
เมื่อฝูงชนสลายตัวไป ชายวัยกลางคนจึงค่อยผ่อนลมหายใจออกมาอย่างอดไม่ได้ เขาทรุดลงนั่งกับพื้นด้วยความเจ็บปวดจนแยกเขี้ยว ในที่สุดก็ทำได้เพียงเดินโซเซมุ่งหน้าไปทางบ้าน
หน้าประตูลานเล็กในตรอกหลังทางตะวันตกของเมือง มีรถม้าหรูหราแต่ไม่สะดุดตาจอดอยู่ ประตูเรือนเปิดกว้าง
ชายวัยกลางคนเดินกะเผลกมาถึงหน้าประตู แววสงสัยวูบผ่านดวงตา เขาตะโกนเสียงดังเข้าไปในเรือน
“ชิวเยว่ ใครมาหรือ?”
เสียงความเคลื่อนไหวในเรือนพลันหยุดลง สตรีวัยกลางคนผู้มีใบหน้าซีดเซียวอิดโรยรีบหยุดพูด แล้วส่งยิ้มให้เหวินเจิงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
“ขออภัยคุณชายเหวิน สามีข้ากลับมาแล้ว ท่านเห็นว่า...”
ความหมายคือกำลังส่งแขก
เหวินเจิงหลุบตาลง มองผิวน้ำในถ้วยชาหยาบที่กระเพื่อมเป็นวง ก่อนลุกขึ้นยืนแล้วพยักหน้ารับ “วันนี้รบกวนฮูหยินแล้ว”
“ไยคุณชายกล่าวเช่นนั้น เพียงแต่เด็กคนนี้อย่างหลินซวง ตั้งแต่ถูกบิดาขายให้จวนโหวเพราะขัดสนเงินทองเมื่อสิบปีก่อน ก็ผูกใจเจ็บพวกเรา นับแต่นั้นมาก็ไม่เคยติดต่อกันอีก”
“ยามนี้พวกเราก็ไม่รู้ว่านางอยู่ในจวนโหวเป็นอย่างไรบ้าง นางเองก็ไม่มาหาพวกเรา ข้าผู้เป็นมารดาเพียงนึกถึงนาง ใจก็เจ็บปวดเหลือเกิน”